Spheres – Helios

Spheres – Helios

Opgericht in december 2017 door de zanger, gitarist en songwriter Jonathan Lino, gaat Spheres in maart 2019 van start met de release van een eerste album, Iono. Begeleid door Clémence Santé op bas, Olivier Moreau op gitaar, Jesse Haddad op drums en Marco Walczak op synths (al is hij alleen in de studio van de partij), laat Spheres jullie kennis maken met zijn nieuwe album, Helios. Spheres nodigt met Helios de fans uit op een nieuwe spirituele reis naar een dystopische wereld. (meer…)

Tombs – Under Sullen Skies

Tombs – Under Sullen Skies

Ik doe mijn uiterste best, om in samenwerking met een enkel ander redactielid, zoveel mogelijk krenten uit de zwarte pap te plukken. Laten we eerlijk zijn, niet iedereen is gecharmeerd van het meeste extreme subgenre van het metalspectrum en ‘it’s a hard job but somebody’s got to do it’. Laat ik dan de verwrongen maniak zijn wiens voorkeur in het meest obscure hoekje ligt en me de vingers aflik bij de meeste duistere zwartgalligheid. Dus dan komt Tombs in het lijstje me promo’s voorbij en werp ik mij erop als een roedel hongerige wolven. Kwam ik er met een volle pens van terug, of moest ik toch nog even afslag McDonald’s op de snelweg pakken? Let’s find out… (10 punten als je hem snapt…)

(meer…)

Gargoyl – Gargoyl

Gargoyl – Gargoyl

Gargoyl is veel dingen tegelijk, wat de band automatisch onderwerpt aan het journalistieke en fanatieke gokspel over wat voor stijl ze eigenlijk spelen. Hun titelloze debuut met elf nummers is progressief, atmosferisch, zwaar, technisch en avant-garde; een mix van geluiden die uiteindelijk samensmelten tot een oeuvre dat op zichzelf een breed spectrum beslaat. Maar ga dieper in het geluid van Gargoyl en er onthullen zich voortdurend nieuwe elementen. (meer…)

Regarde Les Hommes Tomber – Ascension

Regarde Les Hommes Tomber – Ascension

[smart_review]

Eindelijk kom ik er dan aan toe. Na weken worstelen met ‘het nieuwe normaal’, iets waar mijn hele ‘zijn’ tegen in druist overigens, het herstructureren van dat wat niet te structureren valt en aan huis gekluisterd te zijn geweest, is het tijd om me aan het beschrijven van dit epos te wagen.

Ascension van het Franse gezelschap Regarde Les Hommes Tomber is dan ook niet zo maar even een doorsnee-hap-klaar-weg-release. Het overstijgt het genre waardoor het bestikkerd werd en zet je aan het denken of het denken in muzikale hokjes niet verleden tijd zou moeten zijn. Waar wij in de maatschappij, heden ten dage, beroofd worden van onze vrijheid en opgesloten onze dagen moeten slijten, lijkt vaker dan ooit te voren de vrijheid in muziek mij een frisse adem teug te verschaffen. Ik grijp dat dus met beide armen aan en laat het niet meer los.

(meer…)

X