“Ik heb nooit begrepen hoe iemand zich klein kon voelen vergeleken met het universum. De mens weet immers hoe overweldigend groot het is, en dat betekent dat hij niet klein is. Het feit dat de mens dit alles heeft ontdekt, bewijst juist zijn grootheid.” – Harry Mulisch, The Discovery of Heaven.

Hemelbestormer is een Belgische band uit het Hasseltse en bestaat uit vier toegewijde veteranen uit de hardcore-, doom- en blackmetalscene. Het is een woord dat grofweg kan worden vertaald als ‘aanvaller van de hemel’ en dat wordt gebruikt om iemand met revolutionaire gedachten en ideeën te beschrijven. Sinds 2012 bezoekt zijn unieke mix van instrumentale post-doom en diverse andere genres de verste uithoeken van het heelal, passeert zwarte gaten, nevels en mysterieuze, blauwe ringvormige sterrenstelsels en betovert luisteraars over de hele wereld. Altijd op zoek naar de balans tussen licht en donker, het verpletterend zware en het griezelig mooie, boeien Hemelbestormers-nummers, zowel monolithisch als gelaagd, de uitgestrektheid en enormiteit van de ruimte in al haar aspecten.

.De weg die etherische post-rock combineert met ziedende black metal is al door veel acts bewandeld, maar met Hemelbestormer heeft dat kronkelende pad een andere wending genomen. De band wijkt af van shoegaze- of indierockinvloeden en vindt een meer geraffineerde manier om verontrustende melodieën, blastbeats en lo-fi synthesizers te integreren om de donkere leegte van de ruimte en het griezelige koude licht van de sterren na te bootsen. Met zijn vierde album, The Radiant Veil, tilt Hemelbestormer zijn songwriting en productie naar nieuwe hoogten en doet daarmee zijn naam eer aan als pioniers op het kruispunt van donker en licht, het verpletterend zware en het betoverend mooie.

The Radiant Veil is een reis door ons zonnestelsel zoals waargenomen door de Etruskische beschaving. Elk nummer draagt de naam van een planeet in de Oud-Etruskische taal, beginnend met de zon (Usil) en eindigend met Saturnus (Satre). Deze kosmische sfeer doordringt het volledige album. En dat wordt al zeer duidelijk in opener Usil, een track die afklokt op een dikke 10 minuten. Waarvan ruim acht minuten tamelijk stevig zijn en daarna wegdromen in een rustiger passage naar het einde toe, om er dan met Turms terug steviger in te vliegen. Al duurt die stevigheid maar een paar minuten. Daarna krijgen terug het ruimtelijke en zowaar cleane vocalen van gastvocalist Philip Jamieson van Caspian.

Turan kunnen we aanschouwen als een rustmoment, een rustig intermezzo van een vier minuten. Tiur zou om dezelfde reden ook zo kunnen omschreven worden, al zitten er hier wel steviger stukken in en duurt het ruim dubbel zo lang. En the only way is up, Cel is meteen het langste nummer van deze plaat. 12.34 minuten lang krijgen we donkere stukken die af en toe afglijden naar het mysterieuze en zelfs melancholische. Ook in dat nummer horen de oerschreeuw en schurende stem van hoofdsongwriter Filip Dupont. Iets wat hij nog eens herhaalt op afsluiter Satre. Laran zou evengoed een soundtrack kunnen zijn in een SF-film zoals bijvoorbeeld Blade Runner. Tinia ten slotte is een mooi stukje instrumentale muziek die mooi uitdooft naarmate het eindigt.

FFO Amenra, Year Of No Light ISIS,…

Tracklist:

1. Usil
2. Turms (met Philip Jamieson van CASPIAN)
3. Turan
4. Tiur
5. Cel
6. Laran
7. Tinia
8. Sartre