Wanneer we met zijn allen dik vier jaar geleden nog volop leefden onder het juk van één of ander onnozel, compleet opgeklopt virus, leverde het Deense Baest met Necro Sapiens een dijk van een plaat af. Een plaat die het bij ondergetekende zowaar wist te schoppen tot metalalbum van datzelfde jaar 2021. Amper een jaar later zag de EP Justitia al het levenslicht, waarna de band de wereld rondreisde en de ene straffe show na de andere wist neer te zetten. Het ‘globetrotten’ zit deze heren blijkbaar als gegoten, alleen bleven de fans wat op hun honger zitten als het op nieuw werk aankwam. Iets wat niet hoeft te verwonderen, sedert het langspeeldebuut Danse Macabre uit 2018 toonden deze Denen zich bezige bijen die maximaal om de twee jaar met nieuw werk voor de dag kwamen. Zoals meestal het geval is, werd het geduld van de fans beloond, want op 15 augustus zag album nummer vier Colossal het levenslicht. Een plaat die opnieuw verscheen onder de auspiciën van Century Media Records. Never change a winning team? U komt het hier te weten!

Na drie verschroeiende deathmetalplaten acht Baest de tijd rijp voor een verruiming van het muzikale palet. Een gewaagde keuze die van de nodige dosis lef getuigt. Het is namelijk niet iedere, extreme band gegeven om muzikale invloeden te incorporeren die niet meteen te rijmen vallen met de core business. Zo vallen de invloeden uit de traditionele heavy metal onmogelijk te negeren op deze Colossal. Het begint namelijk al met de intro van opener Stormbringer die zo lijkt te zijn weggelopen uit een hardrockalbum uit de jaren tachtig. Ook op Misfortunate Son kunnen we gewoonweg niet om deze stijluitbreiding heen.

Eveneens een nieuwigheid zijn de diverse gastbijdrages die terug te vinden zijn op deze Colossal. Op King Of The Sun horen we bijvoorbeeld Jesper Binzer terug van D-A-D terwijl de band op het reeds vernoemde Misfortunate Son vocale steun krijgt van het Deense, in onze contreien onbekende ORM. Een bijdrage die zowaar zorgt voor een stevige injectie black metal.

Wars van alle stijlverruimingen en gastbijdrages blijft Baest ook wel gewoon trouw aan haar muzikale concept. Liefhebbers van een stevige portie death metal zullen ongetwijfeld aan hun trekken komen, waarbij de band duidelijk maakt dat old school en modern hand in hand kunnen gaan. Wie echter een pure brok razernij in de stijl van Meathook Massacre verwacht, zal dan weer van een kalere reis terugkeren. Drummer Sebastian Abildsen blijft een sterke slagwerker, maar doet het in vergelijking met zijn voorganger toch wel opvallend rustiger en meer gecontroleerd aan.

Colossal is een interessante plaat geworden, die zeker haar momenten kent, maar die hoogstwaarschijnlijk niet iedereen zal weten overtuigen. En daar hoeft de incorporatie van klassieke hard rock invloeden niet per se voor iets tussen te zitten. Het is voornamelijk het bedeesd induwen van het gaspedaal wat er toe leidt dat deze plaat nergens echt weet te exploderen. Desalniettemin luistert deze Colossal vlotjes weg en kan de setlist wederom uitgebreid worden met enkele sterke nummers. Bovengemiddeld, maar geen topplaat. Het kan niet altijd kermis zijn.

Tracklist:

1. Stormbringer
2. Colossus
3. In Loathe And Love
4. King Of The Sun
5. Imp Of The Perverse
6. Misfortunate Son
7. Mouth Of The River
8. Light The Beacons
9. Depraved World