Laatste dag van het Alcatraz Metal Festival in Kortrijk dat steeds meer een belevingsfestival begint te gelijken. Niet verwonderlijk dat ze vorig jaar de prijs gekregen van Studio Brussel voor beste festival. Naast de bestaande decoratie en belevingen slagen de organisatoren er steeds in om te vernieuwen, zoals de levensechte replica uitkijktoren van de gelijknamige gevangenis in Amerika. Waar bovenop een radiostudio bevond die gans het weekend verslag uitbracht over Alcatraz: Canal Metal. Maar terug naar de essentie van dit gebeuren, de muziek.

En ook op zondag opende een Belgische band een podium. Ditmaal kozen we voor La Morgue. Het kleinste podium van het festival maar wel eentje waar er altijd wat te ontdekken of te beleven valt. Promise Down speelde daar ten dans. Deze band staat garant voor een stevig potje old school hardrock. Geïnspireerd door bands als AC/DC en Judas Priest konden ze op dit onheilig uur alvast rekenen op een goed gevulde tent. Sex, Drugs (sorry Booze) en RnR is iets wat deze band op het lijf geschreven is. Teksten die een sexueel tintje hebben, een frontman die whisky uitdeelt aan het publiek en heel veel Rock ’n Roll. Er was zelfs tijd voor een blues getint nummer met de toepasselijke titel voor een zondagmorgen, Don’t wake Me Up. Terug een geslaagde opener van de laatste festivaldag.

Op naar de Swamp stage voor een portie stevige death metal van het Nederlandse Pestilence. Een band dat kan buigen over een carrière van 40 jaar, ware het niet dat er een gat van 14 jaar zat tussen de oprichting en de tweede opstart. En toch gaven ze op Alcatraz een set waar alle tracks kwamen uit het tweede en derde album van de band (periode 1989 -1991). De Nederlanders mogen zich ook een prominent lid noemen van de “technical death metal Big Four “ en dat bewezen ze nog maar eens op Alcatraz net een retestrakke set. Vanaf opener The Secret of Horror tot Out of the Body viel er geen speld tussen te krijgen.

Op de Helldorado stage ondertussen was het klaar voor Amerikanen van Dope en hun nu-metal al klonk dit meer als industrial genre Ministry. Dope heeft misschien wel de kortste set van heel het festival gespeeld, vijf minuten te laat begonnen en tien minuten te vroeg weg. Maar tijdens deze korte set was het wel een en al energie. De setlist was een mooi overzicht van hun palmares met als uitschieter hun hit Die MF Die. Om te eindigen kregen we nog een cover van Dead Or Alive. De geïndustrialiseerde versie van You Spin Me Round waarvan frontman Edsel Dope het nummer aankondigde als The Worst Song Ever. Die bovendien dan nog niet tot het einde gebracht werd en weg waren ze. Misschien had dit ook te maken dat Edsel nog moest aantreden bij Static-X.

Terug naar La Morque voor een rondje blackened thrash metal van Slaughter Messiah. Deze band van over de taalgrens hakt zich een snoeiharde weg doorheen de Belgische metalscene onder de noemer “Ancient Metal of Death” en draait al mee sinds 2008. Toch duurt het tot 2020 voor ze de deur naar het grotere publiek vonden. Dat ze die titel met eer dragen bewijzen ze aan al de clichés waarmee dit genre verbonden is zoals geschminkte gezichten, pinnebanden rondom het ganse lijf en gitaren, enz. Het full album uit 20202, Cursed To The Pyre, kreeg uiteraard aandacht evenals het vorig jaar verschenen ep Exorcized to None.

Van La Morgue naar Helldorado is de verplaatsing niet zo groot dus na een paar festivaldagen was dit mooi meegenomen. Daar konden we ons nog eens uitleven op de groovy thrash metal van Tommy Victors Prong. Net zoals vele bands op Alcatraz dit jaar putte ook Prong uit zijn oudere nummers. Cleansing uit 1994 leverde de meeste tracks met natuurlijk als uitschieter, Snap Your Fingers, Snap Your Neck, dat op het einde van de set zat. Beg To Differ (1990) en Prove You Wrong (1991) werden de eerste opvolgers met elk twee nummers. Het meest recentste nummer was tevens de afsluiter However It May End uit Zero Days (2017).

Tijd voor totaal iets anders. Post-metal van de Zweden van Cult Of Luna. Met nummers die gemiddeld tien minuten duren kregen we een set waarbij minutenlange solo’s, orkestrale intermezzo’s en soms fragiele stiltes die dan terug uitmonden in een explosie van geluid was de verveling nooit te vinden. Bovendien stond deze band, in vergijking met vorig jaar met twee drumstellen op het podium. Ook iets wat de sound een extra dimensie gaf. Dat post-metal in de lift zit was er aan te zien aan de overvolle Swamp-tent. Anders dan veel bands was de keuze van de tracks uit een zeer recentelijk verleden met als uitschieter I, The Weapon. Ook de frontman Johannes Persson had een metamorfose ondergaan. Met zijn hoofdband en overhellend haar leek hij op  een personage uit een actiongame. Wat de intensiviteit een extra boost gaf, toch voor wie de band frontstage of op de schermen volgde.

Het was ondertussen al een paar uur geleden dat we nog iets van Edsel Dope hadden gehoord, dus op naar de Helldorado stage voor Static-X, alwaar hij aantrad onder de naam XerO. Eigenlijk krijgen we muzikaal hetzelfde genre als bij Dope (of omgekeerd), maar ditmaal een complete set met heel veel vertoon en show. Allereerst is XerO gemaskerd met een soort voodoomasker met twee oplichtende ogen. Halverwege de show krijgen we een soort Eddie avant la lettre te zien (alleen heet het monster nu Frankenstatic), later volgt nog een gedaante op het podium en naar het einde toe vaart er met een bootje, een happy/angry smiley individu, al crowdsurfend over het publiek. Waarbij schuimkanonen kwistig het schuim over het publiek spuiten. Je zou op den duur nog vergeten dat er ook nog muziek aan te pas komt. Zoals meerde bands dit weekend werd geput uit het oudere werk, namelijk het eerste album Wisconsin Death Trip. Het album Machine (2001) was ook met 3 nummers vertegenwoordigd. De rest van de tracks waren mooi verdeeld over alle andere albums waarbij Terminator Oscillator (Project:Regeneration Vol 1 uit 2024) het meest recentste nummer was.

De hoogst genoteerde en uitvoerende Belgische band op de affiche was Briqueville. Weliswaar op het kleinste podium van het festival maar dit is wel het podium waar de sfeer en geheimzinnigheid van deze band ten volle tot zijn recht komt. Met als logisch gevolg dat het publiek tot ver buiten de tent toe stond te kijken. Deze mysterieuze band uit Steenkerke hult zich al tien jaar in zwarte gewaden en gouden maskers en betovert zijn publiek met spookachtige Amenra-gelinkte instrumentale klanken die soms “opgevrolijkt” worden door hypnotiserende treurzangen. Over de nummers kunnen we kort zijn, alle tracks waren Aktes. Ieder nummer bij deze band noemt Akte, van Akte I tot Akte XX ondertussen verdeelt over vier albums. Op Alcatraz kwam de hoofdbrok voornamelijk uit hun laatste, IIII, en voorlaatste worp, Quelle. En ook nog een Akte uit hun eerste en tweede album.

Zwaar gestemde gitaren voor een potje desert stoner rock, Fu Manchu. Wanneer we aan desert stoner denken, komen vaak de bands terug zoals Kyuss, QOTSA, Mondo Generator, … maar eigenlijk vinden de echte fans hun gading meer terug bij deze band. Draaien al meer dan dertig jaar mee en aan deze show te zien, zit er echt nog geen sleet op deze jongens. Met hun ondertussen dertiende album, The Return of Tommorow, onder de arm, kwamen ze op Alcatraz nog maar eens bewijzen wat voor een krachtige liveband ze zijn. Dat het genre moeilijker ligt bij het grote publiek zagen we aan de half gevulde tent bij aanvang van het optreden, gelukkig sijpelden er steeds meer gegadigden toe zodat de tent uiteindelijk redelijk gevuld was. Het kan natuurlijk ook te maken hebben met het feit dat er een bandje, genaamd Machine Head, een podium verder van jetje aan het geven was. De start van de set was nogal rommelig, vergelijkbaar met improvisatie en gitaren stemmen, maar eens dit achterwege kregen we een optreden om duimen en vingers van af te likken. Er moet wel gezegd worden, het was een setje voor de zware fans. Uiteindelijk kregen we drie nummers uit het nieuwe album gepresenteerd, de rest kwam voornamelijk uit hun vroegere werk. Verdeeld tussen hun eerste album, No One Rides for Free (1994) en California Crossing (2001). Maar dat het aanwezige publiek ervan smulde zagen we aan de vele crowdsurfers. Een geslaagd einde voor dit deel van het festival (zoals beschreven wordt in het verslag van dag 1).

Daarmee valt het doek over drie (vier) dagen Alcatraz Open Air 2025. Een geslaagde editie die flirtte met het bordje uitverkocht en gerust terug kan meedingen naar de prijs, Beste Festival. Ondertussen zijn de eerste band voor volgend jaar al bekend en daaruit blijkt dat er terug voor elk wat wils zal zijn. Bij de eerste namen zien we onder andere Powerwolf, Biohazard, Testament, Alcest, Amorphis,….

Alle info en tickets :https://www.alcatraz.be/