Dunk!Fest 2026 – Donderdag 14 mei
Terug naar het bos!
Na een paar jaar uitgeweken te zijn naar het kunstencentrum VIERNULVIER in Gent kan het Dunk!Fest teug zijn tenten opslaan in het bos waar velen enorm blij voor zijn. De opstelling is enigszins anders dan voorheen, maar dat kan de pret niet drukken.
De Forest stage staat nu niet meer in het bos maar op een open plek naast het bos. Om naar de Mainstage te wandelen moet je wel nog door het bos, wat op zich ook wel mooi is. Zeker met de samenwerking van kunsthuis Overlabt uit Zottegem. Zij plaatsen doorheen het bos kunststukken van verschillende artiesten en fleuren daarmee het bos en de wandelroutes enigszins op.
En dat velen de terugkeer naar het bos geweldig vonden was te merken aan de ticketverkoop. Zowel de combitickets als de donderdag waren reeds lang vooraf uitverkocht. Natuurlijk zal de sterke affiche daar ook voor een groot deel tussenzitten. Enkel het weer zou nog een spelbreker kunnen zijn en dat was het ook op de eerste dag. Al hield dit het publiek niet tegen om in de regen te genieten van steengoede bands.
Aufhebung (be)– Mainstage
Nieuw aan het post-rockfirmament zijn de jongens van Aufhebung. Ook al draaien ze al een tijdje mee, met zijn nieuw album (Luchtbegrafenis) en een plaats op de affiche zou dit wel de doorbraak van deze Brusselse band kunnen zijn. Wat deze band typeert is dat er nogal veel een dromerige intense opbouw van de nummers is waarna het allemaal explodeert. Dit konden we ook nu weer ervaren bij de nieuwe nummers die ze aan het publiek presenteerden. Afsluiter van dienst was uiteraard titeltrack Luchtbegrafenis.
Las 3 Marias (cl) – Forest Stage
Opener op de Forest Stage was Las 3 Marias, een band uit Chili. In het programmaboekje was te lezen: expect the unexpected. En laat nu dit een understatement zijn van jewelste. Twee blootsvoetse mannen in oosterse klederdracht, 1 gitaar en een dj-booth. Tot zo ver ok. Tot de set begon en de zang begon. Wat we kregen was een mix van gitaar met elektronica-geluiden, gecombineerd met zang, van falset tot het iets steviger geluid. En daarbij nog extravagante dansrituelen. Kortom, speciaal en goed om eens te weten dat er aan de andere kant van de wereld ook rare kwieten rondlopen.
We.own.the.sky (grc) – Main Stage
Voor de eerste maal op Dunk!Fest. de Griekse band we.own.the.sky. Post-metal die aanslaat en compleet volgens de regels van dit genre opgebouwd is. Duidelijk in de smaak vallend van het publiek. Een combinatie van soundscapes en filmische momenten en het steverige werk. Hun laatste album, In Your Absence (Dunk!Records), kreeg dan ook een belangrijke rol in hun set. Afgewisseld met ouder werk was dit een puik optreden.
SKLOSS (usa) – Forest Stage
Familiebanden op het podium. Man en vrouw, Karen Skloss op drums en zang, Sandy Carson op gitaar en zang: de Withe Stripes van de post-metal. Maar daar houdt de vergelijking op. Dit duo uit Texas is ontstaan in de COVID-lockdown en bachten in 2025 hun debuut album The Pattern Speaks uit. Psychedelische riffs die hand in hand gaan met pure post-metal, met af en toe stonerinvloeden ertussen. Het is voornamelijk Karen die vooral de vocalen voor haar rekening neemt. Haar zang wordt vervormd door een echosound dat het geheel ook weer anders doet over komen. Misschien was het soms een beetje te veel van hetzelfde, maar het publiek kon het smaken dus….. Het is voor SKLOSS allereerste tour op het Europese continent en met hun aanstekelijke sound zou dit wel eens kunnen een start zijn van een mooie toekomst.
Baulta (fin) – Main Stage
Deze Finnen mochten zeven jaar geleden ook al eens aantreden op Dunk!Fest. Namelijk op de laatste keer dat het festival in Zottegem doorging alvorens het naar Gent verhuisde. En nu terug in het vertrouwde bos en wie is er ook terug bij, inderdaad Baulta. De sound van deze band paste perfect bij het uur waarop ze moesten spelen, rond 17.00 uur. De eerste hongertjes zijn gestild en nu effen uitblazen met de dromerige, zweverige soundscapes van Baulta. Het lijkt erop alsof de natuur herontwaakt. Recentelijk heeft de band een nieuw album uitgebracht, Pure Escapism, en de aanwezigen op Dunk!Fest hadden de eer om deze nummers voor het eerst live te aanschouwen.
Circus Trees (usa) – Forest Stage
Familiebanden op het podium, deel 2. Circus Trees (2 zusters en een broer) is een nieuw geluid in de alternatieve Amerikaanse scene. Vergelijk het met indie rock die een melancholisch, sentimenteel en conventioneel karakter heeft. Bij momenten een beetje deprimerend. Misschien dat de regen, die het ganse optreden duurde, er ook geen positieve noot aan gaf. Frontvrouw Edmee verontschuldigde haar voor het druilerige weer, maar blijkbaar gebeurt dit meer tijdens hun optredens. Op het einde van de set kregen we nog een trompetmoment door de roadie van de band. Waarna de band afdroop en wij ook op zoek naar een iets drogere plaats.
Immanu El (se) – Main Stage – MerycarmenLC
Ter gelegenheid van maar liefst 20 jaar carrière, en met hun eerste show na bijna twee jaar, kwam de Zweedse band ons verwennen met een van de meest verfijnde en emotionele vormen van post-rock uit Scandinavië. Door delicate texturen te verweven tussen rock en pop presenteerde de groep een deel van zijn nieuwe album Woven Light, dat diezelfde dag exclusief verscheen op een prachtige vinyluitgave via Dunk!records. Zonder twijfel was het de perfecte aanvulling voor liefhebbers van serene klanklandschappen, en de band maakte duidelijk dat deze terugkeer er bijzonder veelbelovend uitziet. Belangrijkste nummers: Ascension en Under Your Wings I’ll Hide.
Warrington Runcorn New Town Development Plan (uk) – Forest Stage
Een hele mondvol voor eigenlijk een dj. Maar eigenlijk moeten we dit tegenwoordig een producer noemen, want het zijn geen plaatjes draaien maar wel aan knopjes draaien. Gordon Chapman produceert wonderlijke prachtige, meeslepende en filmische elektronische muziek die muzikaal, conceptueel en esthetisch is geïnspireerd op de periode van midden jaren 70 tot begin jaren 80. Geen of weinig interactie op het podium, maar naarmate de set vorderde nam het publiek toe dus eigenlijk is dit optreden wel geslaagd, ondanks de druilerige regen van dat moment.
Pelican (usa) – Main Stage
Pelican behoeft geen introductie. Al meer dan twee decennia bepalen ze de normen van instrumentale post-metal, waardoor hun naam synoniem is met “legendarisch” en met dezelfde kracht nagalmt als de onderstroom die zich terugtrekt. Tien jaar na hun eerste optreden (toen ook met Russian Circles) op Dunk!Fest zijn deze post-metalveteranen hier terug. Met een nieuw album (Flickering Resonance) onder de arm (net zoals toeren iets zeldzaam bij deze band). Na het catchy begin van de set, met onder meer Gulch van het nieuwe album, kregen we plots een onderbreking, de basgitaar weigerde dienst. Eenmaal dit euvel opgelost vervolgde de rest van het optreden als een stoomwals. Ook omdat touren geen vanzelfsprekendheid is bij Pelican werden er ook oudere tracks gespeeld zoals Drought, voor de oudjes onder ons. En na een welgemeend dankwoord en geweldig concert kregen we nog Wandering Mind. Dit is duidelijk post-metal van de bovenste plank en duidelijk iets ruiger dan het meeste voorheen dat reeds gepasseerd is. Zij kwamen, speelden en veroverden Dunk!Fest.
Pothamus (be) – Forest Stage
Headliner op het” Bos podium” was weggelegd voor onze Mechelse landgenoten Pothamus. Deze band heeft ondertussen een imago opgebouwd die eigen is aan de band: tribale sludge-metal die tegelijkertijd een filosofisch onderzoek is. Een ambitieuze mix van hoekige riffs en theologische beschouwingen die erop gericht zijn de luisteraar mee te nemen op een ontdekkingsreis, een reis van zelfontdekking, door middel van riffs die de geest prikkelen en tegelijkertijd de zintuigen kalmeren. Net zoals bij Pelican werden er ruim voor het optreden mysterieuze geluiden door de boxen geknald waardoor het geheel een extra mystiek kreeg. Ook hun typische opstelling, bas en gitaar recht tegenover elkaar en voor de drum, is eigen aan deze band. Met hun recentste album Zhikarta onder arm bestond de set natuurlijk uit een groot deel van deze plaat. Opener van de set, na een lange aanloop, was het titelnummer van het album. Ook al was de temperatuur donderdagnacht dichter tegen de nul graden dan tegen de tien graden, het publiek kon dit niet deren en ging mooi mee in de trance die deze band telkenmale opnieuw weet te creëren. Met tal van ritmische bewegingen van frontman Sam verliep set verder in hun gekende stijl. Mooi, betoverend, mysterieus.
Russian Circles (usa) – Mainstage – MerycarmenLC
Het voelt nog steeds als winter, midden in mei, maar dat alles doet er niet toe wanneer de spanning voor de grote headliner van de dag zwaarder weegt dan de temperatuur. Geen klachten, alleen glimlachen vol verwachting, want we wisten dat we het snel warm zouden krijgen. Russian Circles is teruggekeerd naar het bos en zou binnen enkele minuten de sfeer doen ontbranden met zijn kolossale post-metalgeluidsmuur die je meedogenloos overrompelt en je uiteindelijk laat bezwijken voor zijn vernietigende kracht.
Met een uitgebreide en consistente discografie slaagde de band erin het beste van zijn carrière samen te brengen in een perfect uitgebalanceerde setlist, gaande van onmisbare klassiekers uit Station (2008) tot nummers van hun meest recente werk, Gnosis (2022). Empath was de grote verrassing van de avond: een ongekend nummer voor wie altijd een stap verder wil gaan in het universum van de band.
Het is moeilijk om over een concrete evolutie in hun geluid te spreken wanneer elk van hun albums aanvoelt als een zorgvuldig samengestelde collectie klanklandschappen: dichte en meeslepende meditaties, vernietigende riffs, hartverscheurende ballades en progressieve uitbarstingen. Toch heeft de band door de jaren heen live een steeds sterkere neiging getoond naar zijn zwaarste en meest intense materiaal, waardoor elk optreden verandert in een fysieke en emotionele ervaring.
Last but not least voegde de indrukwekkende lichtshow een extra laag audiovisuele impact toe, met een feilloze synchronisatie en een kleurenpalet dat perfect aansloot bij het vernietigende geluid van de band. Elke lichtflits en overgang leek de emotionele intensiteit van de show alleen maar verder te versterken.
