door Vanpevenaeyge Carly | aug 27, 2026 | Festival report
Wie dacht dat zondag rustdag was, had duidelijk niet gerekend op de programmering van de vierde en laatste dag van het Kortrijkse metalfestival. Ook deze laatste dag stond er veel moois op de affiche. Gouwe ouwen maar ook jong geweld. En terug een mooie mix van alle genres die onze favoriete muzieksmaak te bieden heeft. Gelukkig was de zon minder van de partij en kwamen er soms dreigende wolken maar daar bleef het bij. Dus terug warmte en stof slikken en…. Genieten van prachtige muziek.
Luna Kills – Prison
Luna Kills is een Finse band die sinds 2019 de alternatieve metal nieuw leven inblaast. Vanaf het begin wist het viertal op te vallen door hun mix van alternatieve metal en nu-metal met elektronische invloeden. Al zijn die invloeden soms overvloedig en door het gebruik van redelijk wat samples staan de gitarist en bassist er soms werkloos bij. Hun sound, gekenmerkt door de krachtige stem (een zoetgevooisde engelenstem die af en toe ook stevig uit de hoek kan komen) van frontvrouw Lotta Ruutiainen, groeide al snel uit tot een herkenbaar handelsmerk in de Scandinavische metalscene. Desalniettemin een mooie opener.
Steengruis – La Morgue
Ofwel heeft deze grindcoreband een enorme aanhang ofwel waren er velen benieuwd naar deze prettig gestoorde terringherie makende bende. Dat bij Steengruis alles met een korreltje zout moet genomen worden is een understatement, hun album titel is bijvoorbeeld Armageddrol. Schunnige teksten en over de lengte van hun nummers valt ook niet veel te zeggen. Je moet al een van goede huize zijn om uw pint leeg te drinken vooraleer het nummer ten einde is. Zo hoorden we plotseling de tune van Tien om te Zien, bleek de inzet van alweer een “superlang “ nummer. Zoal reeds vermeld, prettig gestoord en volle gas vooruit.
Bloodbound – Prison
Turpentine Valley – La Morgue
Tien jaar na de oprichting van de band klinkt de donkere, instrumentale post-metal van het drietal rijper dan ooit. Met ondertussen 3 album op hun cv hebben deze Zultenaars al een serieuze lijst om een setlist uit te puren. Uiteraard ging er veel aandacht naar hun laatste worp Veuel maar ook de oudere tracks werden niet vergeten en mooi geïntegreerd in de set. En dat post-metal een genre is dat in de lift zit was ook te merken aan de goed gevulde tent. Donker, loom en tevens hard, verrassende wendingen en een eigen sound. Turpentine Valley slaagt er vrijwel fantastisch in om een verhaal te vertellen zonder woorden.
Warkings – Prison
Sanguisugabogg – Helldorado
Hemelbestormer – La Morgue
Zoals eerder vermeld over post-metal, de volgende band heeft zijn sporen al ruim verdiend met hun unieke mix van instrumentale post-doom en diverse andere genres naar de verste uithoeken van het universum, langs zwarte gaten, nevels en mysterieuze, blauwe ringvormige sterrenstelsels. Hoewel het in dit genre niet altijd gemakkelijk is om de aandacht van het publiek erbij te houden, lukt het deze bende wonder boven wonder zonder problemen. Al komen deze heren, zoals wel meer bands die donkere klanken uit hun instrumenten toveren, beter tot hun recht in rokerige donkere zalen. Maar hey, wie zijn wij
Creeper – Prison
Animal As Leaders – Helldorado – Mecalocs
We waren een halfuur op voorhand al in de Helldorado te vinden om ons plekje op de eerste rij veilig te stellen. Matt Garstka en Tosin Abasi waren op dat moment al druk bezig met hun setup. Abasi’s signature conceptgitaar schitterde onder de podiumlichten en even later vervoegde Javier Reyes het duo, LTD in de hand, klaar om het trio compleet te maken. Vrijwel meteen vlogen ze erin met Tooth and Claw, ook al was Javier op dat moment zijn setup nog wat aan het finetunen. Vanaf daar kwam Abasi’s kenmerkende slappingtechniek met volle kracht binnen, terwijl Garstka’s blastbeats en complexe fills zich leken te gedragen volgens hun eigen wetten van de zwaartekracht.
Animals As Leaders gaf een masterclass instrumentale progressieve metal, doorspekt met enkele van de meest verfijnde vormen van djent. Dit progressieve virtuozen-trio heeft nooit een zanger nodig gehad: de gitaren doen al het praten. Ze weven dichte, complexe patronen waarin jazz, polymetriek en technische precisie samenkomen, zonder dat het geheel ooit steriel of klinisch aanvoelt. Micro, Gordon, Gordian Naughten het vroege Tempting Time hielden de Helldorado stevig in hun groove, waarna Red Miso van hun meest recente album voor een welkome dosis gevoel en melodische warmte zorgde. Monomyth volgde en duwde de hypnotiserende interactie tussen de drie muzikanten nog een niveau hoger. Voor de security viel er weinig werk te verrichten. Het publiek van progressieve metal kiest doorgaans liever voor stilstaan, luisteren en genieten van het muzikale vakmanschap. Toch konden enkele fans zich uiteindelijk niet meer bedwingen toen het spookachtige en explosieve CAFO werd ingezet. Toen ging het dak er alsnog af.
Northlane – Helldorado – Mecalocs
Eerste keer op Alcatraz, maar Northlane had duidelijk geen enkele intentie om zich als nieuwkomers te gedragen. De Australische metalcore/djentzwaargewichten bestormden de Helldorado met 4D, terwijl frontman Marcus Bridge er verdacht stijlvol bij liep in een strak rood pak. Alsof hij een award was komen ophalen in plaats van een muzikale sloopwerf te openen en slopen deden ze. Hun sound was kolossaal, hun energie onvermoeibaar en zelfs wie vooraf niet bepaald veel aandacht aan de band had besteed, werd plots bekeerd. De pit leek amper tijd te hebben om adem te halen:circlepits en crowdsurfers volgden elkaar in razend tempo op, terwijl de hele tent de teksten leek mee te kunnen brullen.
Daarna volgde het nieuwe Evian, gevolgd door Bloodline, een regelrechte djentastic party, zoals de nieuwe generatie metalheads het waarschijnlijk zou noemen. Vervolgens hield de band de druk er stevig op met Dante, Cypher en Welcome. Een medley hield het momentum gaande, waarna Cut the Bridge en Talking Heads de Helldorado nog dieper de gecontroleerde chaos in duwden. Op dat moment was het publiek eigenlijk veranderd in één gigantisch organisme met een verrassend goed gevoel voor ritme. En toen kwam Clockwork: de perfecte explosieve afsluiter van dit feestje.
Myspyrming ft Nergal – Swamp
Behemoth-frontman Nergal wist het IJslandse Myspyrming te overtuigen om samen het allereerste Behemoth-album Sventevith (Storming Near The Baltic) nog één keer te presenteren. Voor wie bekend is met het oude werk was dit a trip down memory lane. En dat is ook wat we exact te horen kregen. Integraal het Sventevith-album uit 1995. Uitgenomen het laatste nummer, Transylvanian Forest zat gevangen tussen Moonspell Rites en Pure Hate and Evil. Twee tracks die nog een oudere leeftijd hadden. Afkomstig van de ep And The Forest Dreams Eternally uit 1993. Echt wel een flashbackmoment. Al was de tent niet overdreven vol. De afwezigen hadden dus ongelijk om dit uniek moment mee te maken.
Nevermore – Prison
Nevermore is back! Nadat spanningen binnen de band in 2011 tot een pauze leidde en na het overlijden van zanger Warrel Dane het einde van Nevermore een feit leek, kondigden Loomis (leadgitaar) en Williams (drum) plannen voor een reünie aan. Met een nieuwe zanger en bassist konden wij hen nu aanschouwen op Alcatraz. Het was even afwachten wat het zou geven met de nieuwe frontman, Berzan Önen, maar al vlug waren alle twijfels verdwenen. Die man kan zingen en blijkt ook nog eens het publiek op zijn hand te krijgen. Met hun metal dat neigt naar het progressieve wisten ze het plein voor het podium mee te nemen in hun, toch glorierijke, terugkeer. Met een setlist die zich concentreerde op de albums uit de jaren 2000. Met uitzondering van Beyond Within, afkomstig van het album Dreaming In Neon Black uit 1999.
Saxon – Prison
We worden oud en dat is geen beklag maar gewoon een vaststelling. Mijn allereerste elpee die ik ooit kocht van mijn eigen centen was Saxon en Power & the Glory. Ik moet zo een 14 jaar geweest zijn (reken maar uit). Mijn jeugdsentiment kwam dus terug boven bij het horen van dat nummer natuurlijk. Met uitzondering van Hell, Fire and Damnation (uit hun gelijknamig album uit 2024) kregen we een set die mij/ons volledig terugzette in tijd. Strong Arm of the Law, Motorcycle Man, Wheels of Steel, Denim & Leather en afsluiter Princess of the Night. Maar ook 747 (Strangers in the Night), Solid Ball of Rock, Heavy Metal Thunder en Dallas 1 PM. Eén voor één pareltjes uit vervlogen tijden. De oudjes doen het toch maar weer en blijkbaar denken ze nog niet aan stoppen want een nieuw album wordt nog dit jaar verwacht.
Rise Of The Northstar – Helldorado
Nefarious – Morgue
Lamb Of God – Prison – Mecalocs
Lamb of God arriveerde op de Prison Stage met absoluut geen enkele intentie om het rustig aan te doen. Ruin zette de boel meteen in gang, waarna de klassieker Laid to Rest nog wat extra benzine op het al bijzonder explosieve publiek gooide. De circlepit schakelde een versnelling hoger, terwijl een eindeloze stroom crowdsurfers over de dranghekken werd getild als een soort menselijke confetti. De Belgen kregen bovendien een primeur voorgeschoteld: Blunt Force Blues, afkomstig van hun recente album Into Oblivion (2025), werd voor het eerst live in België gespeeld. Het nummer paste perfect naast groove-metalklassiekers als Walk With Me in Hell en Memento Mori.
Randy Blythe verkeerde zoals steeds in indrukwekkende vorm en maakte zelfs een grapje over Eleventh Hour, dat volgens hem gaat over het drinken van Belgische Trappist, hoewel hij zelf ondertussen nuchter is. Achter hem ramde Art Cruz de drums met chirurgische precisie, terwijl Mark Morton nog maar eens bewees waarom hij tot de grote riffmagiërs van de metalwereld behoort. Dan was er natuurlijk nog de pyro, simpelweg spectaculair en wat ons betreft misschien wel de beste van het hele festival. De perfect getimede explosies en vlammenzeeën lijken misschien geautomatiseerd, maar elk effect wordt handmatig en live afgevuurd, met een precisie van fracties van seconden. Elke beat, drumfill en beweging moet exact kloppen. Een fractie te vroeg of te laat en de illusie is verbroken. Soms hoor je zo’n fout zelfs. Vanavond merkten we daar echter helemaal niets van. Alleen perfectie.
Met hypnotiserende visuals, verwoestende riffs en een band die duidelijk helemaal bovenaan haar kunnen staat, leverde Lamb of God waarschijnlijk een van hun beste Belgische performances ooit af en uiteraard hielden ze de ultieme mokerslag voor het einde: Redneck liet de Prison Stage op glorieuze wijze ontploffen. Alcatraz beschikt misschien over behoorlijk wat zwaar geschut, maar Lamb of God had vanavond gewoon zijn eigen arsenaal meegebracht.
Paleface Swiss – Helldorado
Voivod – La Morgue
De Canadezen van Voivod kunnen ook al teren op een lange carrière en hadden ooit Jason Newsted (ex-Metallica) in hun rangen. Maar op Michel Langevin (drums) na zijn alle leden al vervangen of eruitgestapt en teruggekeerd. Zoals ook op Alcatraz. Bijna had deze band zijn optreden moeten annuleren omdat zanger Denis Bélanger zijn vrouw zwaar ziek is en hij liever bij haar bleef, wat ook niet onlogisch is natuurlijk. Gelukkig vonden ze in Eric Forrest de geschikte vervanger (zang bij Voivod tussen 1994 en 2001) dus vel moeite om de nummers in zich op te nemen zal wel geen probleem geweest zijn. De set was dan ook opgebouwd rond het oudere werk van de band, voornamelijk uit de eerste albums van Voivod, iets wat Eric misschien nog kende van vroeger. Op één nummer zal hij zich toch wel even moeten toeleggen hebben. Obsolete Beings uit The Wake (2018), lang na zijn tijd. Een cover van Pink Floyd kregen ook nog te horen, Astronomy Domine, om dan af te sluiten met Voivod.
The Ghost Inside – Helldorado
Kylesa – La Morgue
Om deze vierdaagse te eindigen liepen we nog eens langs het steeds drukbevolkte La Morgue om de Amerikaanse sludgemetalformatie Kylesa te gaan bekijken. En raar maar waar, er was zowaar plaats in deze tent. Had het te maken met die andere bands op de andere podia of met Kylesa. In elk geval, wij waren blij dat we deze band nog eens terugzagen en niet moesten drummen om de tent binnen te gaan. Na een lange pauze van zo’n acht jaar heropgestart in 2024 met een paar nieuwe bandleden. Enig verschil met vroeger is dat zangeres/ gitariste Laura Pleasants meer op de voorgrond is getreden en het merendeel van de nummers voor haar rekening neemt. Het merendeel van hun setlist kwam uit het Static Tensions album uit 2009.Gevolg door Spiral Shadow en Time Will Fuse Its Worth, respectievelijk uit 2010 en 2006. Het prachtige Unspoken uit Ultraviolet (2013) zat ergens halverwege de set en was meteen ook het mooiste nummer. En met Running Red werd het optreden beeindigd en daarmee ook Alcatraz 2026.
Vier dagen van zweet, stof eten, drank en vermoeide voeten konden we gelukkig huiswaarts. Veel goede muziek gezien en genoten van alle zijactiviteiten die het festival rijk is. Een spandoek op de site deed ons al verlangen naar de volgende editie die doorgaat op 5,6,7,8 augustus 2027. Enkele opmerkelijke namen die dan Alcatraz gaan doen daveren zijn Europe, Mercyful Fate, Cavalera (chaos A.D.), Halestorm, Devildriver, Katatonia, Mucky Pup, en nog vele andere. Voor meer informatie: http://www.alcatraz.be
door Vanpevenaeyge Carly | aug 24, 2026 | Festival report
Derde dag in het West-Vlaamse Walhalla van de metal. Terug een dag binnen de muren van de gevangenis Alcatraz genaamd. En terug een dag van zweten, stof vreten en verdomd goede bands zien, ontdekken, herontdekken.
Ook voor de derde dag hadden de oppercipiers terug een menu samengesteld waar menig gedetineerde of “inmates” zullen kunnen van smullen. Geen water en brood, maar een uitgebreide drank- en eetvariëteit en metal voor elk wat wils uit binnen- en buitenland.
Poseydon – La Morgue
Misschien kwam het door het last minute afzeggen van Vacuous in de Swamp maar zo vroeg op de dag was La Morgue volledig gevuld voor het optreden van Poseydon. Iets waar deze jongens alleen maar blij kunnen om zijn. Of misschien is het omdat deze band al zo lang bezig is dat ze in die tijd een reputatie hebben opgebouwd en dus een hele resem fans hebben verzameld. Om het even wat de reden is, Poseydon heeft zijn doortocht op Alcatraz niet gemist. Na de mysterieuze intro (Rise of Poseydon) kregen we een paar slagen op de cimbalen waarna de hel losbarste met Awakening of the Gods. Uiteraard kregen we nummers uit hun recentelijk verschenen album Time is a River en The Waters are Red. Maar ook de gouden ouden werden niet vergeten. Geslaagde passage voor deze Oost-Vlamingen.
Brutal Sphincter – Helldorado – Mecalocs
Brutal Sphincter veranderde de Helldorado in Sphinc-Earth! Waalse power, groovende goregrind en absoluut geen fucks given. Brutal Sphincter bestormde de Helldorado Stage met zijn vertrouwde recept: smerige riffs, compleet absurde humor en een luidkeelse middelvinger naar fascisme en allerhande complotonzin.
De band riep op tot de eerste all-female circlepit van het festival, waarna de tent volledig ontplofte en er zich rond de PA een gigantische circlepit vormde. Alleen Brutal Sphincter slaagt erin om van een goregrindshow een Belgische masterclass in chaos, comedy en antifascistische furie te maken.
Key tracks:
- Autistic Meltdown
- Sphinct-Earth Society
Hate – Swamp
Divided – Helldorado
Door logistieke problemen ruilden Divided en Mushroomhead van tijd en podium. En dus mocht de Izegemse band vroeger aantreden naar op een groter podium. Daar konden ze rekenen op een serieuze opkomst, al moet erbij vermeld worden dat door de gebrekkige communicatie er een hoop volk stond die Mushroomhead hadden verwacht. Maar dat lieten de post-metaljongens van Divided niet aan hun hart komen en speelden de pannen van het dat (of het zeil van de tent). Alleen, het feit is dat Divided een topband in zijn genre is en het best tot zijn recht komt in donkere clubs of kleinere zalen en misschien dat Helldorado toch iets te groot was om tot zijn volle recht te komen. Maar hey, ik was er in ik vond het dik in orde.
Mushroomhead – La Morgue
Mushroomhead naar het kleinere La Morgue dus, wat leidde tot een stampvolle tent en dito plein ervoor. Iets wat dit weekend wel meer voorkwam aan dit podium. Was het een bewuste zet van de organisatie of gewoon een misrekening maar bij meerdere band in La Morgue was er gewoon geen doorkomen aan, soit. Mushroomhead dus. Met de twee percussionisten vooraan het podium was het soms een beetje chaotisch op het podium, voor zover de band dit ook al niet is. Toen de zangeres ook nog besloot om over het publiek te lopen (letterlij op handen gedragen) was het hek echt van de dam. Qwerty, seen It All en The Heresy zweepten de boel nog een beetje meer naar zottere toestanden en als extra kregen we nog een cover van Prince, When Doves Cry. Zotjes.
Kittie – Prison
Eigenlijk ben ik Kittie gewoon gaan bekijken omdat dit een all female band is, en ik altijd benieuwd ben naar het kunnen van vrouwelijke muzikanten. Versta me niet verkeerd, dit is niet denigrerend of neerkijkend op vrouwen bedoeld, gewoon interesse. Aan het decor op het podium te zien kon ik eigenlijk al weten dat dit geen liefelijk tafereeltje zou zijn. Dorre bomen voorspellen steeds niet goed, of het zou aan het warme weer moeten liggen. Eens Kittie op het podium verscheen wisten we direct dat de zon er niets mee te maken had. Kittie kicks ass, zoveel is zeker. Screams, grunten, clean vocals, alles kan frontvrouw Morgan aan. En muzikaal brengen zo ook een wall of sound, moet wel als je weet dat er in hun merchandise oordoppen met logo verkrijgbaar zijn.
Your Highness – La Morgue
Het Antwerpse Your Highness is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de toonaangevende sludge/stoner metalbands in België. Hun live-optredens worden bejubeld omwille van de kracht en meeslepende sfeer die de band creëert, waardoor ze als een van de boeiendste Belgische metalbands van dit moment worden gezien. En dat was op Alcatraz niet anders. Zijn hoogheid bracht naast een hoop nummers uit hun “recenste” (2024) album, Under The Weight, ook een paar gouwe ouwe zoals Devil’s Delight en Low Country Exiles. Afsluiten deden ze met Desertkater alwaar de videoclip gemaakt is met komiek Philippe Geubels. Helaas/gelukkig zonder Philippe hier. Wel aanwezig was een sitarspeler die de intro van de show voor zijn rekening nam en ook het intermezzo voor Fire To the Storm.
Mantah – Helldorado – Mecalocs
We bleven lekker staan in de Helldorado om onze plek te behouden voor alweer een Belgische krachtpatser, dit keer afkomstig uit Torhout en Oostende. Mantah bracht zijn moderne mix van nu-metal en metalcore rechtstreeks vanuit West-Vlaanderen naar de Helldorado — en voor ons, oldschool nu-metalverslaafden, was dat pure nostalgie.
Denk aan een combinatie van Static-X en Korn, maar dan met genoeg eigen kruiden om het geheel fris te houden en niet te laten klinken alsof we plots weer in 2002 waren beland. Dat deze band duidelijk op weg is naar grotere dingen, bewezen ze eerder dit jaar al. Met amper twee albums op zak mocht Mantah toen al de Main Stage van Graspop openen. Niet slecht voor een stel West-Vlaamse herrieschoppers!
Tegen die tijd was de Helldorado allang geen tent meer, maar eerder een gigantische menselijke sauna. Elke vlammenstoot deed de temperatuur nog een paar graden stijgen, maar eerlijk gezegd leek niemand daar wakker van te liggen. Heet, bezweet en vooral ontzettend chaotisch: Mantah veranderde de Helldorado in een heuse West-Vlaamse nu-metalsauna!
Key tracks:
Ronker – La Morgue
Eigenlijk mag Ronker voor niemand nog een onbekende zijn, al zeker niet sinds frontman Jesper De Petter Staalhard op radiozender Willy presenteert. Had het aan dit feit gelegen of iets anders maar andermaal was eer op de La Morgue site geen doorkomen aan. En dat Ronker al lang droomde om op dit festival te staan, liet Jesper duidelijk en genoeg weten. Ook werd er een loftrompet afgestoken voor wat Alcatraz doet voor de Belgische metalscene. Maar het hek was echt van de dam wanneer Jesper aangaf dat het toegelaten was om van het podium te crowdsurfen. Maar alsof dit niet genoeg was: ook circlepits en wall of deaths waren schering en inslag. Maar ook de muziek speelde een rol. Op de tonen van sexy back van Justine Timberlake kwamen de besnorde bandleden op. Respect The Hustle bleek een ode aan Alcatraz en met Snuff was de boodschap om nooit aan drugs te beginnen. Eindigen is traditioneel met een korte Wonderwall-cover van bovenop de opgestapelde boxen. Kortom, een grote band in een veel te kleine tent.
Biohazard – Prison
Psychonaut – Helldorado
Op naar de volgende Belgische grootheid, Psychonaut. En het feestje ging verder waar Ronker gestopt was. Met hun nieuwste worp onder de arm was het natuurlijk logisch dat daar de meeste tracks uit gespeeld werden. Mooi onderbroken door enkele oudere tracks. Ondertussen een trend geworden, en al zeker in Helldorado en La Morgue, is het crowdsurfen, maakt niet uit welk metalgenre er gespeeld werd. En dat was bij Psychonaut niet anders. Jaren heeft deze band zijn set geëindigd met The Fall of Consciousness maar tegenwoordig is de eindspurt voor het tweeluik You Are The Sky….Everything Else Is Just The Weather uit hun laatste album World Maker.
Castle Rat – La Morgue
Tot vervelens toe te moeten herhalen dat sommige bands niet op zo een klein podium als La Morgue thuishoren, klink misschien als muggenzifterij maar het feit is wel dat indien je niet vroeg aanwezig was bij deze band, je enkel van in de verte kon luisteren en niet de schoonheid van Riley ‘The Rat Queen’ Pinkerton kon aanschouwen. Laat staan de show die deze middeleeuwse fantasiedoommetalband presenteerde. Nummers als Dagger Dagger, WOLF 1 en Fresh Fur werden door Pinkerton met haar bijna bezwerende zang een haast sprookjesachtige sfeer gezongen als ware het engelendromen. Als bovenop er nog kostuums, zwaarden, een hoop theater en zelfs nog een waar gevecht tussen The Rat Queen en haar aartsvijand The Rat Reaperess. Kortom, dit was geen metaloptreden, dit was een totaalspektakel.
Hatebreed – Prison
Alcest – Swamp – Mecalocs
Daarna was het de beurt aan de Fransen van Alcest om ons te laten zweven tussen schoonheid en verwoesting. De magie van de blackgaze van Neige en zijn kompanen schuilt precies in dat contrast: delicate en subtiele passages die je moeiteloos naar hogere sferen tillen, om je vervolgens zonder genade te verpletteren met verscheurende riffs. Een hypnotiserende combinatie die van Alcest een werkelijk unieke band maakt.
De set was kort, maar bijzonder krachtig. Hoewel mastermind Neige ons geen enkele keer meenam op een trip door Souvenirs d’un autre monde (2007), kregen we wel een mooie doorsnede van hun universum, van het inmiddels klassieke Écailles de Lune (2010) tot recenter werk van Les Chants de l’Aurore (2024). Diepe texturen, meeslepende atmosferen en een intensiteit die zorgvuldig wordt opgebouwd en gedoseerd: de mannen van Alcest zijn ware meesters in het creëren van spanning. Tegen de tijd dat Éclosion werd ingezet, was het publiek volledig in extase. Het perfecte moment om naar een hoogtepunt toe te werken.
En om deze bijzondere reis af te sluiten kregen we Kodama. Een schitterend einde van een set die misschien net iets te kort was, maar desondanks compact, intens en volledig meeslepend aanvoelde.
Orbit Culture – Swamp
Primus – Helldorado – Mecalocs
Voor iedereen met een voorliefde voor de heerlijk eclectische funk metal van de jaren 90 was Primus zonder twijfel een van de meest langverwachte acts van het festival. De Helldorado stond dan ook afgeladen vol, met fans die zich tot diep in de tent hadden gepropt om getuige te zijn van de volstrekt unieke waanzin van Primus. Wie beter om de troepen aan te voeren dan baslegende Les Claypool? Zoals we van hem gewend zijn, haalde de excentrieke mastermind zijn varkensmasker boven, bespeelde hij zijn Whamola en veranderde hij het laag in iets wat eerder op een wetenschappelijk experiment leek dan op een conventionele rockshow.
Uiteraard konden we de voor de hand liggende grap niet laten liggen: Primus deelt zijn naam met het Belgische biermerk dat toevallig ook een van de sponsors van het festival was. Met andere woorden: de perfecte soundtrack kwam met zijn eigen bierpairing. Primus in één hokje proberen te stoppen is zo goed als onmogelijk. Hun discografie laveert moeiteloos tussen funk, metal, prog, alternatieve rock en zowat elke andere muzikale dimensie waar Claypool toevallig in terechtkomt. De set werd dan ook een heerlijke trip doorheen die bijzonder bizarre catalogus, met onder meer “Those Damned Blue-Collar Tweekers”, “Groundhog’s Day”, “The Ol’ Grizz”, “Mr. Krinkle”, “Too Many Puppies”, “My Name Is Mud” en “Jerry Was a Race Car Driver”.
Maar de echte magie ontstond tussen de nummers door. Uitgebreide improvisaties, verbluffend muzikaal vakmanschap en die typische Primus-manier om elk instrument te laten klinken alsof het volledig aan zijn oorspronkelijke functie is ontsnapt. Live improvisatie naar een compleet ander niveau getild. Primus bewees opnieuw dat ze eigenlijk met geen enkele andere band te vergelijken zijn — en misschien is dat nu net hun grootste kracht.
Amorphis – Swamp
door Vanpevenaeyge Carly | aug 17, 2026 | Festival report
Alcatraz Metal Festival 2026 – donderdag 6 augustus
In 2026, het jaar dat het Kortrijkse Metal Festival de stap zette tot een volwaardig vierdaags evenement, mochten ze nog voor aanvang het bordje “uitverkocht” bovenhalen. Nadat ze vorig jaar al eens op donderdag enkele bands lieten aantreden, werd er dit jaar gekozen om op ieder podium op volle capaciteit uit te pakken.
Natuurlijk brengt dit soms ook wat problemen met zich mee zoals de lange rij wachtende aan de ingang (rijen van wel twee uur), het nieuwe cashless systeem (in navolging van grotere broer Graspop, al heten de coins hier chains ipv skully’s), wat op donderdag soms ook wel tot lange files aan de togen veroorzaakte. Het warme weer en daardoor stoffig terrein zal daar ook wel voor iets tussen zitten. Maar dit was vlug vergeten eenmaal de muziek losbarstte. Bovendien staat Alcatraz ook elk jaar garant voor randanimatie zoals de vuurvogel en andere vuuracts door Pyrogen. Dit jaar was er een nieuw attractie bij gekomen, The Deathride, en kon je zweven over een groot deel van het terrein.
Maar waar het allemaal uiteindelijk om draait is de muziek en de organisatoren hadden terug een puike affiche in elkaar gebokst. Natuurlijk zijn er de gebruikelijke overlappingen zodat keuzes maken een essentieel onderdeel van iedere bezoeker. Dit jaar opende drie van de vier podia op hetzelfde uur. Wij kozen voor de tweede grootste tent, Helldorado.
Aeveris – Helldorado
Aeveris is een Belgische metalcoreband die in 2021 het licht zag en ondertussen al een mooie weg afgelegd heeft. Na enkele personeelswissels zien we nu een goed geoliede machine op het podium staan. En dat was het publiek niet ontgaan, want de tent stond volledig gevuld. White Elephant, titeltrack van hun eerste album, mocht het feestje in Helldorado openen. De setlist was een mooie compilatie van hun reeds verschenen werk. De albums White Elephant, Imminence (Act I:Roots) en Imminence (Act II: Revelations) hadden elk hun evenredig aantal nummers. Enig minpuntje is misschien dat het geluid in het begin van de set niet optimaal was maar gelukkig kwam dit allemaal in orde. Prachtig begin van vier dagen warmte, stof en dorst.
Cyclone – Swamp Stage – Mecalocs
De Belgische darkthrashlegendes van Cyclone trapten de eerste festivaldag op de Swamp Stage meteen stevig af met de eerste echte circlepit van de dag. Hun doorgewinterde sound lokte fans van over de hele wereld naar het podium. Zo zagen we zelfs een groep Mexicanen die er hun eerste missie op het festival van hadden gemaakt om hulde te brengen aan het Belgische vijftal.
De band trakteerde het publiek op een stevige portie klassieke thrash en raasde door een set vol publieksfavorieten, voornamelijk afkomstig van zijn twee meesterwerken Brutal Destruction (1986) en Inferior to None (1990). Dat Cyclone allerminst op zijn lauweren rust, bewezen ze bovendien met enkele nummers uit de nieuwste ep, Known Unto God (2026), die afgelopen februari verscheen.
Key tracks:
- Eliminate
- Nothing Is Real
Left To Die – La Morque
Left To Die is een Death-tributeband die in 2022 werd opgericht door oud‑leden van Death en muzikanten uit Exhumed en Gruesome. Hun missie: het erfgoed van Chuck Schuldiner en de vroege Death‑albums levend houden. Er wordt vooral geput uit het oudste en ruigste werk uit de Death en Mantas (Chuck Schuldiner vroegere band vooraleer hij Death oprichte) periode. Legion Of Doom opende de set (Mantas) en het drieluik Zombie Ritual, Pull The Plug en een luid meegebruld Evil Dead sluitte de set af. Eventjes waanden we ons terug in de jaren ’80.
Soulfly – Prison Stage – Mecalocs
Een van de meest verwachte acts van de dag kwam van de metalmachine rond Max Cavalera: Soulfly. Als onderdeel van de onstuitbare Tribal Technology-tour, waarmee ze hun nieuwste album Chama, dat in oktober 2025 via Nuclear Blast Records verscheen te promoten, kwam de band duidelijk niet om cadeautjes uit te delen.
Max Cavalera, bijgestaan door zijn zoon Zyon achter de drums, Mike DeLeon op gitaar en Chase Bryant op bas, leverde een absolute masterclass in groovegedreven chaos af. Het uitzinnige publiek op de Prison Stage gaf zich zonder enige weerstand over en ontketende de eerste stofverslindende moshpit van de namiddag.
Halverwege de set haalde Max de traditionele berimbau boven, waarmee hij meteen teruggrijpt naar de tribale roots, spirituele folk-invloeden en onverzettelijke krijgersmentaliteit van de band.
De setlist vormde een perfecte balans tussen tijdloze klassiekers, die helemaal teruggingen tot het titelloze debuutalbum uit 1998, en de splinternieuwe, nietsontziende nummers van Chama. Uiteraard mocht ook hun explosieve cover van Deftones‘ Headup niet ontbreken — de song waaraan de band uiteindelijk zijn naam ontleende.
Soulfly sloot af met een verpletterende Eye for an Eye, een pure, compromisloze groove-aanval van een band die duidelijk nog lang niet zonder vuur zit.
Key tracks:
- No Pain = No Power
- Favela/Dystopia
Heidevolk – Helldorado
Sinds zijn debuut in 2005 verovert de band Heidevolk wereldwijd podia met zijn unieke folk metal. Dubbele zang, pakkende melodieën en traditionele instrumenten vormen hun vurige klank. En dat dit ook wel bij het publiek van Alcatraz gesmaakt wordt, was te zien aan de grote opkomst. Heidevolk slaagde erin om op folk metal het publiek te laten crowdsurfen en zelfs een circlepit te realiseren. De setlist was een mooi overzicht van hun carrière met als hoogtepunten het drinklied (Drink Met De Goden) en de Normaal-cover Vulgaris Magistralis. De band zou in 2026 met nieuw werk afkomen maar daar was er op Alcatraz nog niets van te merken.
Channel Zero – Prison Stage
Der Weg Einer Freiheit – La Morque
Onder de vlag van progressieve death metal varen deze Duitsers. Intense sferen die, mede door de kleinheid van deze tent, uitstekend tot hun recht kwamen. Een uur lang werden we meegezogen in een andere dimensie en uitbarsting van geluid. Het hoofddeel van de setlist kwam uit hun in 2025 verschenen album Innern waarbij Eos toch wel een moment is dat zal blijven hangen. Fans van het eerste uur zullen blij geweest zijn met Ruhe en met Forlorn (eveneens uit Innern) sloten ze de avond af. Voor wie het luchtiger wou, was hier niet op de juiste plaats maar verhuisde beter richting hoofdpodium alwaar Alestorm een feestje aan het bouwen was.
IMMINENCE – Helldorado Stage – Mecalocs
De band maakte elke hoge verwachting volledig waar. Hun donkere, atmosferische metalcore kwam keihard binnen en wist verpletterende heaviness perfect te combineren met een haast beklemmende schoonheid. De melancholische viool van Eddie Berg en het krachtige gitaarwerk van Alex Arnoldsson vormden daarbij de perfecte combinatie. Vanaf de eerste seconde trok Imminence ons mee in hun donkere, melancholische wereld — en eenmaal je erin zit, is er geen weg meer terug.
De grootste verrassing van de avond bevond zich achter de drumkit. Daar zagen we niemand minder dan Adam Janzi, drummer van VOLA, die rechts op het podium zijn opwachting maakte en wat een keuze bleek dat te zijn. Zijn imposante performance gaf de al bijzonder filmische liveshow van Imminence nog een extra dosis kracht. Janzi nam eerder ook de studiopartijen voor de drums van de band voor zijn rekening en is bovendien te zien in de videoclip van False Light, een nummer dat op het aankomende album zal verschijnen en er staat nog meer op de planning: het langverwachte nieuwe album Axis Mundi verschijnt op 2 oktober via Sumerian Records.
De set voelde helaas wat kort aan, zeker omdat Imminence die dag een van de weinige metalcorebands op de affiche was. Toch bewezen ze de perfecte opwarmer te zijn voor de muzikale lawine die ons tijdens de daaropvolgende drie dagen nog te wachten stond.
Key tracks:
door Alex | sep 26, 2025 | Festival, Metal nieuws, Spotlight
Deze week onthulden verschillende festivals de eerste lading namen voor het festivalseizoen van 2026. Festivals als het Belgische Alcatraz en het Duitse Wacken Open Air losten al namen aan het einde van hun jongste editie. Hoe zit het met het grootste metalfestival van België?
(meer…)
door Yngwie Vanhoucke | aug 25, 2024 | Festival report
Ieder jaar strijkt de legendarische gevangenis uit San Francisco neer in Kortrijk om ons drie dagen van stevige muziek te voorzien, en ook dit jaar was Amped-Up weer van de partij. Ondanks dat er in Dessel een kleine Australische band neerstreek, had Alcatraz Festival toch voldoende in zijn mars om op de eerste dag veel volk te lokken.
(meer…)
