Met zijn derde langspeler, Annihilist, bewijst Hippotraktor dat progressieve metal niet persé ingewikkeld hoeft te klinken om indrukwekkend te zijn. Zware riffs, dreigende sfeer en emotionele melodieën vloeien samen tot een album dat bij elke luisterbeurt nieuwe ontdekkingen teweegbrengt. Technisch sterk, meeslepend en vooral: verdomd zwaar.

Er zijn van die albums waarbij de term “progressief” niet zozeer verwijst naar ingewikkelde maatsoorten of muzikanten die koste wat kost willen laten horen hoe goed ze hun instrument beheersen. Annihilist, het derde album van het Mechelse Hippotraktor, behoort gelukkig tot die categorie. Hier staat de techniek in dienst van spanning, sfeer en emotie. Na Meridian (2021) en Stasis (2024) lijkt de band op Annihilist een bijzonder geslaagde middenweg te hebben gevonden tussen de emotionele directheid van het debuut en de technische precisie van Stasis. Gitarist en componist Chiaran Verheyden omschrijft het zelf als een combinatie van de sfeer van Meridian en de technische kwaliteiten van Stasis.

Vanaf I Breathe, I Am valt vooral op hoeveel ruimte Hippotraktor durft te laten. Zware, laag gestemde riffs worden niet constant tegen de luisteraar aangesmeten. Ze worden opgebouwd. Een dreigende baslijn, subtiele percussie, cleane zang en vervolgens die enorme gitaarmuur. Dat principe loopt als een rode draad door de hele plaat. Courageous Apathy beweegt tussen progressieve ritmes, atmosferische passages en momenten waarop de band de teugels volledig laat vieren. Builder of Eden gaat nog een stap verder. Het nummer begint als een bulldozer om vervolgens plotseling ruimte te maken voor een veel kwetsbaardere passage. De gastbijdrage van Loïc Rossetti, voormalig zanger van The Ocean, past daar uitstekend tussen zonder de identiteit van Hippotraktor over te nemen. Het is precies die dynamiek die Annihilist boven een verzameling technisch indrukwekkende riffs uittilt.

Oblivion is misschien wel het beste voorbeeld van de manier waarop Hippotraktor zwaarte en melodie tegen elkaar uitspeelt. De riffs hebben een bijna hypnotiserende werking, terwijl de vocalen van Stefan De Graef eerder bezwerend dan voortdurend agressief klinken. Daarna volgt het titelnummer, en daar laat de band opnieuw zien dat stilte en ruimte net zo belangrijk zijn als brute kracht. De cleane zang krijgt hier opvallend veel plaats. Die aanpak doet soms denken aan The Ocean, Meshuggah, Karnivool en Tool, maar Hippotraktor klinkt nergens als een simpele kopie. De vergelijkingen zijn vooral bruikbaar om het muzikale landschap aan te geven waarin de band opereert. Zelf noemt de band onder meer Psychonaut, Meshuggah, Dvne, Vola en The Ocean als referentiepunten.

Een van de interessantste aspecten van Annihilist is dat de nummers elkaar versterken. De plaat vertelt bovendien verder aan het verhaal van de naamloze protagonist uit Meridian en Stasis. Op Annihilist bevindt die figuur zich in een nieuwe fase van zijn cyclus en probeert hij zich te bevrijden van de entiteit die hem telkens opnieuw laat incarneren. Dat hoor je vooral in de tweede helft. Everything Is Permissible heeft een opmerkelijke groove en beweegt voortdurend tussen toegankelijkheid en complexiteit. Vervolgens sluit A Different Now de plaat af met opnieuw die typische Hippotraktor-formule: spanning opbouwen, loslaten, weer opbouwen en uiteindelijk alles laten uitdoven.

Wie bij progressieve metal vooral op zoek is naar spectaculaire technische hoogstandjes, kan Annihilist aanvankelijk onderschatten. Hippotraktor verstopt zijn complexiteit eerder dan die tentoon te stellen. Sommige composities hebben bovendien meerdere luisterbeurten nodig voordat alle details zich prijsgeven. Maar precies daar zit ook de houdbaarheid van het album. Annihilist probeert je niet na één luisterbeurt met tien hooks om de oren te slaan. Het is een plaat die groeit. En dat is misschien wel het grootste compliment dat je een album in dit genre kunt geven. Dit is geen plaat dat je even opzet als achtergrondmuziek. Het vraagt aandacht, maar geeft die aandacht vervolgens ruimschoots terug.

Tracklist:

1. I Breathe, I Am
2. Courageous Apathy
3. Builder of Eden
4. Oblivion Walker
5. Annihilist
6. Everything Is Permissible
7. A Different Now