300 releases. Dat moet gevierd worden. Pelagic Records doet dat niet met een obligate terugblik, maar gooit meteen een muzikale bom op tafel. The Dungeon Tapes bundelt nieuw werk, samenwerkingen, remixes en eigenzinnige covers van een stevige selectie artiesten uit de Pelagic-stal. Het resultaat? Een duistere, avontuurlijke en behoorlijk onvoorspelbare trip langs post-metal, post-rock, doom, elektronica en alles wat daar ergens tussenin zweeft.

De compilatie opent meteen sterk met Pelagic United and Friends, een gelegenheidscollectief met leden van onder meer Spotlights, Rosetta, Failure, Shy Low en SOM. Hun versie van My Bloody Valentines Soon laat weinig van de oorspronkelijke dromerigheid intact. De track wordt uitgerekt, verzwaard en voorzien van een donkere intensiteit. Een uitstekende binnenkomer. Daarna gaat het alle kanten uit. Spook The Horses, Lost In Kyiv en Barrens trekken de plaat richting post-rock en post-metal, waarbij vooral de voortdurende dynamiek opvalt. Stilte en explosie liggen nooit ver uit elkaar. Lost In Kyiv zorgt met Tróia voor een bijzonder geslaagde combinatie van elektronica, riffs en atmosferische spanning.

Een van de meest interessante passages komt van Hippotraktor, dat samen met voormalig The Ocean-zanger Loïc Rossetti op Builder of Eden voor een stevige injectie zorgt. De combinatie van de loodzware riffs van Hippotraktor en Rossettis herkenbare vocalen werkt bijzonder goed. De track voelt intens, agressief en strak aan, maar behoudt tegelijkertijd die typische Pelagic-sfeer waarin zwaarte en atmosferische lagen hand in hand gaan. Met zijn 5:41 is dit bovendien een nummer dat voldoende ruimte krijgt om echt uit te pakken. Opvallend zijn ook de covers. The Answer Lies In The Black Void maakt van Massive Attacks Angel een logge, beklemmende doomtrip, terwijl Thot Pink Floyds What We Do Now door een industrieel en elektronisch filter haalt. Twee totaal verschillende interpretaties, maar allebei met voldoende eigen smoel om interessant te blijven.

Wie denkt dat het daarna alleen maar zwaarder wordt, komt bedrogen uit. Arms and Sleepers brengt met I S L A warme elektronica en melancholie in het geheel, terwijl Psychonaut zijn Origins door een chaotische remix haalt die het nummer richting psychedelische elektronica duwt. Gösta Berlings Saga zorgt vervolgens voor de nodige prog- en synthinvloeden. De laatste helft van de compilatie wordt meer ingetogen. Pothamus duikt diep in repetitie, drones en rituele klanken, terwijl Johan G Winther met String of Ants een bijna verstilde sfeer neerzet. Telepathy brengt  Hans Zimmers Time. De track begint voorzichtig, maar groeit langzaam uit tot precies het soort post-rockexplosie waar de band sterk in is. Een mooie manier om de plaat af te ronden.

Wat The Dungeon Tapes uiteindelijk zo sterk maakt, is niet dat ieder nummer even hard binnenkomt. Dat doet het namelijk niet. De kracht zit in de variatie. Pelagic laat hier horen dat zijn catalogus veel meer omvat dan alleen post-metal. Van shoegaze en doom tot ambient, elektronica, prog en post-rock: alles krijgt een plaats.

Voor een 300ste release is The Dungeon Tapes dan ook een bijzonder geslaagde visitekaartje. Het is een compilatie die niet alleen bestaande fans iets te bieden heeft, maar ook een uitstekende manier is om nieuwe namen binnen de Pelagic-familie te ontdekken.

Tracklist :