The Messiah Complex is het derde en laatste deel van Green Carnations A Dark Poem-trilogie. Het is een opvallend compacte plaat met slechts vier nummers, maar wel bijna 39 minuten muziek. Bijna de helft daarvan wordt ingenomen door de ruim zestien minuten durende  A Dark Poem – Orchestral Suite.

Waar de eerdere delen vooral draaiden rond melancholie, persoonlijk verlies en innerlijke duisternis, trekt The Messiah Complex het blikveld verder open. Vervreemding, technologie, macht, verdeeldheid en de vraag hoe de mens zijn greep op de wereld verliest, vormen de onderliggende sfeer.

Unconditional Artificial Chemistry zet meteen de toon. Onheilspellende keyboards creëren een wat futuristische sfeer, waarna de band in een stevige doom/prog-metalgroove valt. De bas van Stein Roger Sordal ligt prominent in de mix en Kjetil Nordhus zorgt opnieuw voor de dramatische, cleane zang die zo kenmerkend is geworden voor deze trilogie. Het refrein is toegankelijk, maar de donkere atmosfeer blijft overeind. Titeltrack The Messiah Complex is wat ruimer en atmosferischer. De band neemt meer tijd om spanning op te bouwen en laat de progressieve en gothic-elementen beter ademen. Het nummer voelt daardoor minder als een traditionele metalsong en meer als een onderdeel van een groter muzikaal verhaal.

Met Broken Souls, Common Enemies komt er opnieuw meer beweging in. De wisselende dynamiek en progressieve structuren maken dit een van de interessantste nummers van het album. Het is bovendien een goede overgang naar het buitenbeentje van de plaat. A Dark Poem – Orchestral Suite, zestien minuten en zevenenveertig seconden orkestrale muziek sluiten het album af. De Kristiansand Symphony Orchestra en het Opera Choir nemen het volledig over. Green Carnation verdwijnt daarmee grotendeels naar de achtergrond.

Dat is een behoorlijk gewaagde keuze. Wie een grootse, zware metalfinale verwacht, krijgt die niet. Sommige luisteraars zullen de suite daardoor als een prachtige, filmische apotheose ervaren, anderen zullen het jammer vinden dat het eigenlijke metalgedeelte na slechts drie nummers al voorbij is. Ik vind de keuze echter goed passen bij het concept. De suite voelt niet als een bonusnummer, maar als de” laatste beweging van de volledige trilogie”. Na al die gitaren, riffs, zang en persoonlijke duisternis wordt het verhaal uiteindelijk bijna abstract en symfonisch.

Het sterke van The Messiah Complex is dat Green Carnation niet simpelweg probeert om het derde deel groter, harder of zwaarder te maken. Integendeel: de band kiest voor meer progressieve, cinematografische en orkestrale elementen. Daardoor is het album misschien minder onmiddellijk indrukwekkend dan Sanguis, maar het is wel avontuurlijker. Green Carnation had de trilogie kunnen afsluiten met een enorme metalclimax. In plaats daarvan kiest de band voor iets onverwachts: een lange, melancholische orkestrale epiloog.

Tracklist:

1. Unconditional Artificial Chemistry
2. The Messiah Complex
3. Broken Souls, Common Enemies
4. A Dark Poem – Ochestral Suite