Een van de grootste troeven van Zingem Beeft is de familiale gezelligheid. De Mastbloem is niet alleen een plek waar bands optreden, maar ook een ontmoetingsplaats waar liefhebbers en muzikanten elkaar telkens weer terugvinden. Tijdens deze negende editie stond opnieuw een staalkaart van de Belgische metalscene op het programma. Van beklemmende post-black metal en loodzware stoner rock tot nietsontziende hardcore, doom en verschroeiende thrash: vrijwel alle donkere hoeken werden verkend. Organisatorisch kreeg Zingem Beeft vooraf een tegenvaller te verwerken. De melodieuze deathmetalformatie Mordkaul moest verstek geven en werd op de valreep vervangen door Marche Funèbre. Die noodgedwongen wissel zou uiteindelijk een verrassende wending aan de festivaldag geven. Massaal kwam het publiek niet opdagen, maar bands, aanwezigen en organisatie lieten dat niet aan hun hart komen. In de vertrouwde, gemoedelijke sfeer viel muzikaal opnieuw bijzonder veel te beleven.

De Gentse post-blackmetalformatie Aldrig mag deze editie op gang trekken. De band werd opgericht door voormalige leden van Soul Grip en bracht in 2023 met YAĞMUR een sterk debuutalbum uit. Vanaf de eerste noten ontstaat een beklemmende en haast sacrale sfeer. De in een soort monnikspij gehulde zanger eist daarbij meteen de aandacht op. Hij is voortdurend in beweging en laat de emoties ongefilterd uit zijn lichaam ontsnappen. Ook vocaal horen we een voortdurende strijd tussen wanhopige cleane vocals en rauwe growls. De muzikanten geven die innerlijke verscheurdheid instrumentaal al even beklijvend vorm. Het resultaat is een totaalbeleving die balanceert op het randje van de pure waanzin. Het publiek blijft er wat verbouwereerd naar staan kijken, maar wij voelen al snel koude rillingen over onze rug lopen. Die houden ergens het midden tussen vertwijfeling en pure angst. Aldrig opent geen voorzichtig deurtje, maar sleurt ons meteen een donkere afgrond in. Een intense start van de festivaldag.

Voor Hedonist krijgt het optreden een heel andere emotionele lading. Vooraf werd bekendgemaakt dat de band ermee ophoudt, maar niet voordat hij nog een laatste keer op Zingem Beeft een ferme lap zou geven. Het wordt dus niet zomaar een volgende passage, maar een afscheid. Het voornaamste handelsmerk van Hedonist blijft een loodzware combinatie van stoner rock en metal, voortgestuwd door vette riffs en beukende ritmes. De bandleden stellen zich op het podium eerder statisch op, maar compenseren dat ruimschoots met hun instrumentale slagkracht. De riffs klieven als botte bijlen, de drumsalvo’s knallen als champagnekurken en de zang brengt geregeld een dreigende, doomachtige atmosfeer met zich mee. Met nummers als Golden Voodoo Witch, Soul en Helvete doet Hedonist ons stonerhart steeds sneller slaan. Het wordt een stevige trip door een dor en onherbergzaam woestijnlandschap. Met een indrukwekkend The Urge haalt de band uiteindelijk nog één keer krachtig uit. Zo neemt Hedonist afscheid langs de grote stonerpoort. Hopelijk komen we de afzonderlijke muzikanten later nog in andere projecten tegen, want deze riffkoningen bewijzen tijdens hun laatste passage opnieuw meesters van hun instrument te zijn. Dit afscheid smaakt wrang genoeg naar meer.

Daarna is het tijd voor een rollercoaster van een heel ander kaliber. Rotzak gaat al ruim tien jaar hard en meedogenloos tekeer, maar blijkt bij een deel van het publiek nog steeds een nobele onbekende. De muziek valt dan ook moeilijk onder één noemer te plaatsen. Alles wat zich ergens tussen nietsontziende hardcore en metal bevindt, passeert de revue. Op het podium ontstaat een totale chaos. Dat ligt niet alleen aan de muziek, want zanger Niel Hendrickx ontpopt zich tot een ware acrobaat. Hij rolt over het podium, balanceert vervaarlijk op de versterkers en zoekt voortdurend contact met de aanwezigen. Op een bepaald moment gaat hij zelfs tussen het publiek op de grond liggen rollen. Zodra het kookpunt is bereikt, lijkt aan de waanzin geen einde meer te komen. Ook muzikaal schiet het alle kanten uit. Een duidelijk afgebakende lijn valt daarin nauwelijks te ontdekken, maar achter die schijnbare chaos zitten topmuzikanten die verdomd goed weten waarmee ze bezig zijn. Wanneer de brij van verpletterende riffs uiteindelijk voorbij is gedenderd, blijven de aanwezigen enigszins verweesd achter. We hopen alleen dat Niel goed verzekerd is, mocht een van zijn acrobatische toeren op of voor het podium ooit verkeerd aflopen. Dit was waanzin van een haast onaards kaliber.

Van Slaughter The Giant zijn we al jarenlang bijzonder grote fans. Dat heeft uiteraard veel te maken met de verpletterende muzikale omlijsting, maar ook met de imposante verschijning van Benny Ubachs. In de gewone omgang is hij een bijzonder aimabele kerel, maar op het podium verandert hij in een brullende reus. Met zijn verschroeiende stem en molenwiekende armen probeert hij de zaal voortdurend in beweging te krijgen. Buiten een voorzichtige moshpit blijft de respons echter beperkt. Begrijp ons niet verkeerd: niemand is verplicht zich in een kolkende massa te storten. Ook wij stonden enkele jaren geleden nog mee aan de wieg van menige moshpit, maar moeten dat door protesterende knieën ondertussen wijselijk aan anderen overlaten. Interactie kan echter veel meer zijn dan moshen. Dicht bij het podium gaan staan, meebrullen, bewegen of gewoon zichtbaar reageren kan een band al extra brandstof bezorgen. Precies die wisselwerking ontbreekt hier wat. Dat is jammer, want Slaughter The Giant is een band die de energie vanuit de zaal oppikt en vervolgens dubbel zo hard terugkaatst. De band zelf valt weinig te verwijten. Benny en zijn kompanen blijven aandringen en slagen er alsnog in een klein gedeelte van het publiek compleet murw te slaan. Achteraf blijkt dat heel wat aanwezigen het optreden bijzonder goed vonden. Dat enthousiasme was tijdens de set alleen nauwelijks zichtbaar. Opvallend genoeg beëindigt Slaughter The Giant zijn optreden een vijftal minuten vroeger dan voorzien. Waarom dat gebeurde, weten we niet en daarover willen we dan ook niet speculeren. Muzikaal stond de constructie opnieuw stevig overeind, maar door de beperkte wisselwerking sloeg de vonk minder nadrukkelijk over dan bij eerdere ontmoetingen.

Op de valreep een band moeten vervangen is nooit een eenvoudige opdracht. Marche Funèbre kweet zich echter met volle overgave van zijn taak. De doommetalband dwaalt doorgaans over sombere en eerder trage paden, maar laat op Zingem Beeft ook een opvallend opwindend en bij momenten zelfs lekker uptempo geluid horen. Wij volgen Marche Funèbre al vele jaren en weten ondertussen dat de band meer in zijn mars heeft dan loodzwaar voortschrijdende doom. Voor een deel van het publiek lijkt deze energiekere kant echter een aangename ontdekking. De band kondigt bovendien voor volgend jaar een nieuwe plaat aan en licht daarvan al een tipje van de sluier op. Marche Funèbre blijft doom- en deathmetalelementen combineren, maar weigert binnen de vertrouwde grenzen van het genre te blijven. Anno 2026 blijkt de band nog steeds te groeien en nieuwe donkere gebieden te verkennen. Wat aanvankelijk een noodoplossing op de affiche leek, draait daardoor uit op een bijzonder geslaagde invalbeurt.

Wanneer BARK aantreedt, staat de zaal plots voor het eerst die dag behoorlijk goed gevuld. De Antwerpse formatie blijkt de absolute publiekstrekker van Zingem Beeft te zijn. Dat hoeft niet te verbazen. De band bestaat uit topmuzikanten die ook buiten onze landsgrenzen hoog worden ingeschat. Gitaarwizard Martin Furia is er deze keer niet bij. Hij maakt tegenwoordig eveneens de internationale podia onveilig bij de Duitse thrashmetallegende Destruction. De overige muzikanten laten zijn afwezigheid echter niet als een rem op de voorstelling werken. In de gewone omgang zijn het bijzonder sympathieke heren, maar op het podium veranderen ze in virtuoze losgeslagen honden. Gelukkig heeft BARK zijn speelse manier van doen nooit verloren. De muzikanten delen kwinkslagen uit aan het publiek en dagen elkaar voortdurend uit om de grens nog wat verder te verleggen. Zanger Ron Bruynseels gromt zich ondertussen de longen uit het lijf als een hongerige wolf die iedere aanwezige rauw dreigt te verscheuren. We schreven in het verleden al meermaals dat blaffende honden wel degelijk bijten. Ook bij onze dertiende ontmoeting heeft die vertrouwde omschrijving nog niets aan kracht ingeboet. De ene uppercut is nog maar nauwelijks uitgedeeld of de volgende muilpeer treft ons al vol in de buikstreek. Voor het eerst die dag gaat een talrijker publiek werkelijk mee in het verhaal. Die respons geeft BARK zichtbaar extra energie, waarna de band de lat nog wat hoger legt. Dit is de wisselwerking waarop we tijdens sommige eerdere optredens zaten te wachten. We zagen BARK ondertussen dertien keer en werden nog nooit ontgoocheld. Ook anno 2026 lijkt er aan die tomeloze inzet geen einde te komen. Wat een Antwerpse mokerslag is dit opnieuw!

Drie jaar geleden stond Schizophrenia al op Zingem Beeft, maar toen moest de band de hoogste plaats op de affiche nog aan Fleddy Melculy laten. Anno 2026 keren de Antwerpenaren terug als volwaardige headliner. Sinds hun grote doorbraak in 2023 speelden ze op festivals als Graspop, Hellfest en Wacken en bouwden ze ook buiten België een stevige reputatie op. Dat na Zingem Beeft een Europese tournee met Coroner wacht, onderstreept hoe ver het viertal ondertussen is doorgestoten. In de voetsporen van grootheden als Slayer en Dark Angel zorgt Schizophrenia telkens weer voor een energieke set die stevig aan de thrashribben blijft kleven. De gierende gitaren vormen een belangrijke troef, maar het is vooral de kracht van het collectief die iedere opgetrokken geluidsmuur uiteindelijk doet bezwijken. Jammer genoeg moet de headliner aantreden voor een ondertussen sterk uitgedunde zaal. Dat lijkt de vier heren echter geen seconde te deren. Vanaf de eerste noot zetten ze er stevig de vaart in en blijven ze doorbeuken alsof er een uitzinnige menigte van duizend man voor hun neus staat. De overgebleven fans worden voortdurend aangespoord, terwijl de muzikanten riffs uit hun instrumenten toveren die de haren op onze armen prompt rechtop doen staan. Ook onze nekspieren worden al headbangend stevig aan het werk gezet. De pijnlijke grimassen nemen we er graag bij. Schizophrenia blijft onverstoorbaar doorgaan en zet naar goede gewoonte de puntjes op de i . Of de band nu voor een mensenzee op Graspop staat of voor een handvol trouwe fans op een intiem festival als Zingem Beeft: de inzet blijft dezelfde. Precies daarin toont zich de ware klasse van een band. De Antwerpenaren spelen ondertussen op Europees niveau, maar voelen zich niet te groot om ook voor een beperkt publiek alles uit de kast te halen. Al zouden er maar tien echte liefhebbers voor het podium staan, Schizophrenia gaat ervoor alsof zijn leven ervan afhangt. Met een blij gevoel en behoorlijk pijnlijke nekspieren verlaten we uiteindelijk de zaal. Wat een mokerslag van een afsluiter!

Besluit:
Zingem Beeft blijft een warm en familiaal festival waar het bijzonder aangenaam vertoeven is. Van de sacrale duisternis van de openingsact tot de verschroeiende thrash van de headliner: iedere band gaf deze festivaldag een eigen gezicht. Sommige groepen kregen daarbij meer respons dan andere, maar geen enkele liet zich daardoor uit het lood slaan. Deze affiche bewees opnieuw hoe veelzijdig en kwalitatief de Belgische metalscene is. Onze bands hoeven ook internationaal niemand te vrezen, maar verdienen het eveneens om in eigen land voldoende naar waarde te worden geschat. Zingem Beeft 2026 leverde daarvan opnieuw het overtuigende bewijs.

Tekst: Erik Van Damme
Foto’s: Hughes Vanhoucke, Yngwie Vanhoucke