Beartooth is nooit bang geweest om persoonlijke demonen om te zetten in brute metalcore. Met Pure Ecstasy lijkt Caleb Shomo echter een nieuwe fase binnen te stappen: melodischer, experimenteler en vooral vrijer, maar levert die evolutie ook het sterke album op dat we van Beartooth gewend zijn?

Na het enorme succes van The Surface uit 2023, trekt Caleb Shomo opnieuw de deur naar zijn persoonlijke wereld open. Pure Ecstasy klinkt als het volgende hoofdstuk in een verhaal dat al sinds het ontstaan van de band in 2013 draait rond angst, woede, mentale struggles en uiteindelijk ook zelfacceptatie.

Wat meteen opvalt, is dat de typische Beartooth-identiteit nog altijd overeind staat. De herkenbare riffs, stevige productie, massieve hooks en Shomo’s karakteristieke screams maken vanaf de eerste nummers duidelijk wie hier aan het werk is. Tegelijkertijd klinkt de band duidelijk avontuurlijker en vooral melodischer. Tracks als Eyes Closed tonen een meer kwetsbare kant van Shomo, terwijl de samenwerking met onder meer producer / guitarist Misha Mansoor (Periphery) en producer Jordan Fish (ex-Bring Me The Horizon) voor nieuwe texturen zorgt.

En net daar wordt Pure Ecstasy interessant. Ondanks alle kritiek die Caleb Shomo kreeg na zijn persoonlijke onthulling over zijn seksualiteit, laat de frontman zich duidelijk niet tegenhouden. Integendeel: hij lijkt meer dan ooit zijn eigen koers te varen. Dat hoor je niet alleen in de muziek, maar ook in zijn vocalen. Shomo probeert nieuwe dingen uit en klinkt op momenten kwetsbaarder en vrijer dan vroeger. Dat past perfect binnen de evolutie van Beartooth. Elk album voelt bijna als een momentopname uit Shomo’s leven. Van de donkere, destructieve beginperiode tot de verschillende fases van herstel en nu een nieuwe periode van bevrijding en zelfacceptatie. Zelfs zijn uitstraling lijkt mee te evolueren met die muzikale transformatie.

Toch zorgt die evolutie ook voor gemengde gevoelens. Pure Ecstasy is technisch sterk en artistiek bijzonder interessant, maar persoonlijk miste ik op sommige momenten de rauwe agressie die Beartooth vroeger zo onweerstaanbaar maakte. Vooral naar het einde toe verloor het album wat van zijn spanning en begonnen de laatste nummers minder te boeien. De band schuift steeds verder op richting een meer melodieuze, rockgerichte sound, waarbij sommige passages zelfs richting old-school poprock neigen. Dat betekent absoluut niet dat Beartooth zijn identiteit kwijt is. De zware metalcore riffs, krachtige screams en Shomo’s kenmerkende vocale uitbarstingen zijn nog steeds volop aanwezig, maar de balans is duidelijk verschoven. 

Met Pure Ecstasy bewijst Beartooth vooral dat stilstand geen optie is. Shomo schreef en produceerde opnieuw een groot deel van het album, maar werkte deze keer intensiever samen met andere muzikanten en producers. Naast Jordan Fish en Misha Mansoor droegen ook Skyler Accord en de huidige bandleden nadrukkelijker bij aan het schrijf- en opnameproces. Bovendien is dit het eerste Beartooth-album waarop Shomo niet alle instrumenten zelf inspeelde. Pure Ecstasy is misschien niet het beste Beartooth-album tot nu toe, maar wel een fascinerend document van een band en frontman die voortdurend blijven evolueren. Je hoort iemand die duidelijk een nieuwe fase in zijn leven binnengaat en zich steeds minder laat beperken door zijn verleden. Muzikaal verlies ik soms de connectie, maar artistiek vind ik die evolutie bijzonder boeiend.

Misschien is dat uiteindelijk net het mooiste aan Beartooth: niet alleen Caleb Shomo is veranderd. Wij als luisteraars veranderen mee. Beartooth komt op 21 september naar de Ancienne Belgique in Brussel, samen met Silverstein en Kingdom of Giants, als onderdeel van de Pure Ecstasy World Tour.