Wie dacht dat zondag rustdag was, had duidelijk niet gerekend op de programmering van de vierde en laatste dag van het Kortrijkse metalfestival. Ook deze laatste dag stond er veel moois op de affiche. Gouwe ouwen maar ook jong geweld. En terug een mooie mix van alle genres die onze favoriete muzieksmaak te bieden heeft. Gelukkig was de zon minder van de partij en kwamen er soms dreigende wolken maar daar bleef het bij. Dus terug warmte en stof slikken en…. Genieten van prachtige muziek.

Luna Kills – Prison

Luna Kills is een Finse band die sinds 2019 de alternatieve metal nieuw leven inblaast. Vanaf het begin wist het viertal op te vallen door hun mix van alternatieve metal en nu-metal met elektronische invloeden. Al zijn die invloeden soms overvloedig en door het gebruik van redelijk wat samples staan de gitarist en bassist er soms werkloos bij. Hun sound, gekenmerkt door de krachtige stem (een zoetgevooisde engelenstem die af en toe ook stevig uit de hoek kan komen) van frontvrouw Lotta Ruutiainen, groeide al snel uit tot een herkenbaar handelsmerk in de Scandinavische metalscene. Desalniettemin een mooie opener.

Steengruis – La Morgue

Ofwel heeft deze grindcoreband een enorme aanhang ofwel waren er velen benieuwd naar deze prettig gestoorde terringherie makende bende. Dat bij Steengruis alles met een korreltje zout moet genomen worden is een understatement, hun album titel is bijvoorbeeld Armageddrol. Schunnige teksten en over de lengte van hun nummers valt ook niet veel te zeggen. Je moet al een van goede huize zijn om uw pint leeg te drinken vooraleer het nummer ten einde is. Zo hoorden we plotseling de tune van Tien om te Zien, bleek de inzet van alweer een “superlang “ nummer. Zoal reeds vermeld, prettig gestoord en volle gas vooruit.

Bloodbound – Prison

Turpentine Valley – La Morgue

Tien jaar na de oprichting van de band klinkt de donkere, instrumentale post-metal van het drietal rijper dan ooit. Met ondertussen 3 album op hun cv hebben deze Zultenaars al een serieuze lijst om een setlist uit te puren. Uiteraard ging er veel aandacht naar hun laatste worp Veuel maar ook de oudere tracks werden niet vergeten en mooi geïntegreerd in de set. En dat post-metal een genre is dat in de lift zit was ook te merken aan de goed gevulde tent. Donker, loom en tevens hard, verrassende wendingen en een eigen sound. Turpentine Valley slaagt er vrijwel fantastisch in om een verhaal te vertellen zonder woorden.

Warkings – Prison

Sanguisugabogg – Helldorado

Hemelbestormer – La Morgue

Zoals eerder vermeld over post-metal, de volgende band heeft zijn sporen al ruim verdiend met hun unieke mix van instrumentale post-doom en diverse andere genres naar de verste uithoeken van het universum, langs zwarte gaten, nevels en mysterieuze, blauwe ringvormige sterrenstelsels. Hoewel het in dit genre niet altijd gemakkelijk is om de aandacht van het publiek erbij te houden, lukt het deze bende wonder boven wonder zonder problemen. Al komen deze heren, zoals wel meer bands die donkere klanken uit hun instrumenten toveren, beter tot hun recht in rokerige donkere zalen. Maar hey, wie zijn wij

Creeper – Prison

Animal As Leaders – Helldorado – Mecalocs

We waren een halfuur op voorhand al in de Helldorado te vinden om ons plekje op de eerste rij veilig te stellen. Matt Garstka en Tosin Abasi waren op dat moment al druk bezig met hun setup. Abasi’s signature conceptgitaar schitterde onder de podiumlichten en even later vervoegde Javier Reyes het duo, LTD in de hand, klaar om het trio compleet te maken. Vrijwel meteen vlogen ze erin met Tooth and Claw, ook al was Javier op dat moment zijn setup nog wat aan het finetunen. Vanaf daar kwam Abasi’s kenmerkende slappingtechniek met volle kracht binnen, terwijl Garstka’s blastbeats en complexe fills zich leken te gedragen volgens hun eigen wetten van de zwaartekracht.

Animals As Leaders gaf een masterclass instrumentale progressieve metal, doorspekt met enkele van de meest verfijnde vormen van djent. Dit progressieve virtuozen-trio heeft nooit een zanger nodig gehad: de gitaren doen al het praten. Ze weven dichte, complexe patronen waarin jazz, polymetriek en technische precisie samenkomen, zonder dat het geheel ooit steriel of klinisch aanvoelt. Micro, Gordon, Gordian Naughten het vroege Tempting Time hielden de Helldorado stevig in hun groove, waarna Red Miso van hun meest recente album voor een welkome dosis gevoel en melodische warmte zorgde. Monomyth volgde en duwde de hypnotiserende interactie tussen de drie muzikanten nog een niveau hoger. Voor de security viel er weinig werk te verrichten. Het publiek van progressieve metal kiest doorgaans liever voor stilstaan, luisteren en genieten van het muzikale vakmanschap. Toch konden enkele fans zich uiteindelijk niet meer bedwingen toen het spookachtige en explosieve CAFO werd ingezet. Toen ging het dak er alsnog af.

Northlane – Helldorado – Mecalocs

Eerste keer op Alcatraz, maar Northlane had duidelijk geen enkele intentie om zich als nieuwkomers te gedragen. De Australische metalcore/djentzwaargewichten bestormden de Helldorado met 4D, terwijl frontman Marcus Bridge er verdacht stijlvol bij liep in een strak rood pak. Alsof hij een award was komen ophalen in plaats van een muzikale sloopwerf te openen en slopen deden ze. Hun sound was kolossaal, hun energie onvermoeibaar en zelfs wie vooraf niet bepaald veel aandacht aan de band had besteed, werd plots bekeerd. De pit leek amper tijd te hebben om adem te halen:circlepits en crowdsurfers volgden elkaar in razend tempo op, terwijl de hele tent de teksten leek mee te kunnen brullen.

Daarna volgde het nieuwe Evian, gevolgd door Bloodline, een regelrechte djentastic party, zoals de nieuwe generatie metalheads het waarschijnlijk zou noemen. Vervolgens hield de band de druk er stevig op met Dante, Cypher en Welcome. Een medley hield het momentum gaande, waarna Cut the Bridge en Talking Heads de Helldorado nog dieper de gecontroleerde chaos in duwden. Op dat moment was het publiek eigenlijk veranderd in één gigantisch organisme met een verrassend goed gevoel voor ritme. En toen kwam Clockwork: de perfecte explosieve afsluiter van dit feestje.

Myspyrming ft Nergal – Swamp

Behemoth-frontman Nergal wist het IJslandse Myspyrming te overtuigen om samen het allereerste Behemoth-album Sventevith (Storming Near The Baltic) nog één keer te presenteren. Voor wie bekend is met het oude werk was dit a trip down memory lane. En dat is ook wat we exact te horen kregen. Integraal het Sventevith-album uit 1995. Uitgenomen het laatste nummer, Transylvanian Forest zat gevangen tussen Moonspell Rites en Pure Hate and Evil. Twee tracks die nog een oudere leeftijd hadden. Afkomstig van de ep And The Forest Dreams Eternally uit 1993. Echt wel een flashbackmoment. Al was de tent niet overdreven vol. De afwezigen hadden dus ongelijk om dit uniek moment mee te maken.

Nevermore – Prison

Nevermore is back! Nadat spanningen binnen de band in 2011 tot een pauze leidde en na het overlijden van zanger Warrel Dane het einde van Nevermore een feit leek, kondigden Loomis (leadgitaar) en Williams (drum) plannen voor een reünie aan. Met een nieuwe zanger en bassist konden wij hen nu aanschouwen op Alcatraz. Het was even afwachten wat het zou geven met de nieuwe frontman, Berzan Önen, maar al vlug waren alle twijfels verdwenen. Die man kan zingen en blijkt ook nog eens het publiek op zijn hand te krijgen. Met hun metal dat neigt naar het progressieve wisten ze het plein voor het podium mee te nemen in hun, toch glorierijke, terugkeer. Met een setlist die zich concentreerde op de albums uit de jaren 2000. Met uitzondering van Beyond Within, afkomstig van het album Dreaming In Neon Black uit 1999.

Saxon – Prison

We worden oud en dat is geen beklag maar gewoon een vaststelling. Mijn allereerste elpee die ik ooit kocht van mijn eigen centen was Saxon en Power & the Glory. Ik moet zo een 14 jaar geweest zijn (reken maar uit). Mijn jeugdsentiment kwam dus terug boven bij het horen van dat nummer natuurlijk. Met uitzondering van Hell, Fire and Damnation (uit hun gelijknamig album uit 2024) kregen we een set die mij/ons volledig terugzette in tijd. Strong Arm of the Law, Motorcycle Man, Wheels of Steel, Denim & Leather en afsluiter Princess of the Night. Maar ook 747 (Strangers in the Night), Solid Ball of Rock, Heavy Metal Thunder en Dallas 1 PM. Eén voor één pareltjes uit vervlogen tijden. De oudjes doen het toch maar weer en blijkbaar denken ze nog niet aan stoppen want een nieuw album wordt nog dit jaar verwacht.

Rise Of The Northstar – Helldorado

Nefarious – Morgue

Lamb Of God – Prison – Mecalocs

Lamb of God arriveerde op de Prison Stage met absoluut geen enkele intentie om het rustig aan te doen. Ruin zette de boel meteen in gang, waarna de klassieker Laid to Rest nog wat extra benzine op het al bijzonder explosieve publiek gooide. De circlepit schakelde een versnelling hoger, terwijl een eindeloze stroom crowdsurfers over de dranghekken werd getild als een soort menselijke confetti. De Belgen kregen bovendien een primeur voorgeschoteld: Blunt Force Blues, afkomstig van hun recente album Into Oblivion (2025), werd voor het eerst live in België gespeeld. Het nummer paste perfect naast groove-metalklassiekers als Walk With Me in Hell en Memento Mori.

Randy Blythe verkeerde zoals steeds in indrukwekkende vorm en maakte zelfs een grapje over Eleventh Hour, dat volgens hem gaat over het drinken van Belgische Trappist, hoewel hij zelf ondertussen nuchter is. Achter hem ramde Art Cruz de drums met chirurgische precisie, terwijl Mark Morton nog maar eens bewees waarom hij tot de grote riffmagiërs van de metalwereld behoort. Dan was er natuurlijk nog de pyro, simpelweg spectaculair en wat ons betreft misschien wel de beste van het hele festival. De perfect getimede explosies en vlammenzeeën lijken misschien geautomatiseerd, maar elk effect wordt handmatig en live afgevuurd, met een precisie van fracties van seconden. Elke beat, drumfill en beweging moet exact kloppen. Een fractie te vroeg of te laat en de illusie is verbroken. Soms hoor je zo’n fout zelfs. Vanavond merkten we daar echter helemaal niets van. Alleen perfectie.

Met hypnotiserende visuals, verwoestende riffs en een band die duidelijk helemaal bovenaan haar kunnen staat, leverde Lamb of God waarschijnlijk een van hun beste Belgische performances ooit af en uiteraard hielden ze de ultieme mokerslag voor het einde: Redneck liet de Prison Stage op glorieuze wijze ontploffen. Alcatraz beschikt misschien over behoorlijk wat zwaar geschut, maar Lamb of God had vanavond gewoon zijn eigen arsenaal meegebracht.

Paleface Swiss – Helldorado

Voivod – La Morgue

De Canadezen van Voivod kunnen ook al teren op een lange carrière en hadden ooit Jason Newsted (ex-Metallica) in hun rangen. Maar op Michel Langevin (drums) na zijn alle leden al vervangen of eruitgestapt en teruggekeerd. Zoals ook op Alcatraz. Bijna had deze band zijn optreden moeten annuleren omdat zanger Denis Bélanger zijn vrouw zwaar ziek is en hij liever bij haar bleef, wat ook niet onlogisch is natuurlijk. Gelukkig vonden ze in Eric Forrest de geschikte vervanger (zang bij Voivod tussen 1994 en 2001) dus vel moeite om de nummers in zich op te nemen zal wel geen probleem geweest zijn. De set was dan ook opgebouwd rond het oudere werk van de band, voornamelijk uit de eerste albums van Voivod, iets wat Eric misschien nog kende van vroeger. Op één nummer zal hij zich toch wel even moeten toeleggen hebben. Obsolete Beings uit The Wake (2018), lang na zijn tijd. Een cover van Pink Floyd kregen ook nog te horen, Astronomy Domine, om dan af te sluiten met Voivod.

The Ghost Inside – Helldorado

Kylesa – La Morgue

Om deze vierdaagse te eindigen liepen we nog eens langs het steeds drukbevolkte La Morgue om de Amerikaanse sludgemetalformatie Kylesa te gaan bekijken. En raar maar waar, er was zowaar plaats in deze tent. Had het te maken met die andere bands op de andere podia of met Kylesa. In elk geval, wij waren blij dat we deze band nog eens terugzagen en niet moesten drummen om de tent binnen te gaan. Na een lange pauze van zo’n acht jaar heropgestart in 2024 met een paar nieuwe bandleden. Enig verschil met vroeger is dat zangeres/ gitariste Laura Pleasants meer op de voorgrond is getreden en het merendeel van de nummers voor haar rekening neemt. Het merendeel van hun setlist kwam uit het Static Tensions album uit 2009.Gevolg door Spiral Shadow en Time Will Fuse Its Worth, respectievelijk uit 2010 en 2006. Het prachtige Unspoken uit Ultraviolet (2013) zat ergens halverwege de set en was meteen ook het mooiste nummer. En met Running Red werd het optreden beeindigd en daarmee ook Alcatraz 2026.

Vier dagen van zweet, stof eten, drank en vermoeide voeten konden we gelukkig huiswaarts. Veel goede muziek gezien en genoten van alle zijactiviteiten die het festival rijk is. Een spandoek op de site deed ons al verlangen naar de volgende editie die doorgaat op 5,6,7,8 augustus 2027. Enkele opmerkelijke namen die dan Alcatraz gaan doen daveren zijn Europe, Mercyful Fate, Cavalera (chaos A.D.), Halestorm, Devildriver, Katatonia, Mucky Pup, en nog vele andere. Voor meer informatie: http://www.alcatraz.be