Derde dag in het West-Vlaamse Walhalla van de metal. Terug een dag binnen de muren van de gevangenis Alcatraz genaamd. En terug een dag van zweten, stof vreten en verdomd goede bands zien, ontdekken, herontdekken.

Ook voor de derde dag hadden de oppercipiers terug een menu samengesteld waar menig gedetineerde of “inmates” zullen kunnen van smullen. Geen water en brood, maar een uitgebreide drank- en eetvariëteit en metal voor elk wat wils uit binnen- en buitenland.

Poseydon – La Morgue

Misschien kwam het door het last minute afzeggen van Vacuous in de Swamp maar zo vroeg op de dag was La Morgue volledig gevuld voor het optreden van Poseydon. Iets waar deze jongens alleen maar blij kunnen om zijn. Of misschien is het omdat deze band al zo lang bezig is dat ze in die tijd een reputatie hebben opgebouwd en dus een hele resem fans hebben verzameld. Om het even wat de reden is, Poseydon heeft zijn doortocht op Alcatraz niet gemist. Na de mysterieuze intro (Rise of Poseydon) kregen we een paar slagen op de cimbalen waarna de hel losbarste met Awakening of the Gods. Uiteraard kregen we nummers uit hun recentelijk verschenen album Time is a River en The Waters are Red. Maar ook de gouden ouden werden niet vergeten. Geslaagde passage voor deze Oost-Vlamingen.

Brutal Sphincter – Helldorado – Mecalocs

Brutal Sphincter veranderde de Helldorado in Sphinc-Earth! Waalse power, groovende goregrind en absoluut geen fucks given. Brutal Sphincter bestormde de Helldorado Stage met zijn vertrouwde recept: smerige riffs, compleet absurde humor en een luidkeelse middelvinger naar fascisme en allerhande complotonzin.

De band riep op tot de eerste all-female circlepit van het festival, waarna de tent volledig ontplofte en er zich rond de PA een gigantische circlepit vormde. Alleen Brutal Sphincter slaagt erin om van een goregrindshow een Belgische masterclass in chaos, comedy en antifascistische furie te maken.

Key tracks:

• Autistic Meltdown
• Sphinct-Earth Society

Hate – Swamp

Divided – Helldorado

Door logistieke problemen ruilden Divided en Mushroomhead van tijd en podium. En dus mocht de Izegemse band vroeger aantreden naar op een groter podium. Daar konden ze rekenen op een serieuze opkomst, al moet erbij vermeld worden dat door de gebrekkige communicatie er een hoop volk stond die Mushroomhead hadden verwacht. Maar dat lieten de post-metaljongens van Divided niet aan hun hart komen en speelden de pannen van het dat (of het zeil van de tent). Alleen, het feit is dat Divided een topband in zijn genre is en het best tot zijn recht komt in donkere clubs of kleinere zalen en misschien dat Helldorado toch iets te groot was om tot zijn volle recht te komen. Maar hey, ik was er in ik vond het dik in orde.

Mushroomhead – La Morgue

Mushroomhead naar het kleinere La Morgue dus, wat leidde tot een stampvolle tent en dito plein ervoor. Iets wat dit weekend wel meer voorkwam aan dit podium. Was het een bewuste zet van de organisatie of gewoon een misrekening maar bij meerdere band in La Morgue was er gewoon geen doorkomen aan, soit. Mushroomhead dus. Met de twee percussionisten vooraan het podium was het soms een beetje chaotisch op het podium, voor zover de band dit ook al niet is. Toen de zangeres ook nog besloot om over het publiek te lopen (letterlij op handen gedragen) was het hek echt van de dam. Qwerty, seen It All en The Heresy zweepten de boel nog een beetje meer naar zottere toestanden en als extra kregen we nog een cover van Prince, When Doves Cry. Zotjes.

Kittie – Prison

Eigenlijk ben ik Kittie gewoon gaan bekijken omdat dit een all female band is, en ik altijd benieuwd ben naar het kunnen van vrouwelijke muzikanten. Versta me niet verkeerd, dit is niet denigrerend of neerkijkend op vrouwen bedoeld, gewoon interesse. Aan het decor op het podium te zien kon ik eigenlijk al weten dat dit geen liefelijk tafereeltje zou zijn. Dorre bomen voorspellen steeds niet goed, of het zou aan het warme weer moeten liggen. Eens Kittie op het podium verscheen wisten we direct dat de zon er niets mee te maken had. Kittie kicks ass, zoveel is zeker. Screams, grunten, clean vocals, alles kan frontvrouw Morgan aan. En muzikaal brengen zo ook een wall of sound, moet wel als je weet dat er in hun merchandise oordoppen met logo verkrijgbaar zijn.

Your Highness – La Morgue

Het Antwerpse Your Highness is in de afgelopen jaren uitgegroeid tot een van de toonaangevende sludge/stoner metalbands in België. Hun live-optredens worden bejubeld omwille van de kracht en meeslepende sfeer die de band creëert, waardoor ze als een van de boeiendste Belgische metalbands van dit moment worden gezien. En dat was op Alcatraz niet anders. Zijn hoogheid bracht naast een hoop nummers uit hun “recenste” (2024) album, Under The Weight, ook een paar gouwe ouwe zoals Devil’s Delight en Low Country Exiles. Afsluiten deden ze met Desertkater alwaar de videoclip gemaakt is met komiek Philippe Geubels. Helaas/gelukkig zonder Philippe hier. Wel aanwezig was een sitarspeler die de intro van de show voor zijn rekening nam en ook het intermezzo voor Fire To the Storm.

Mantah – Helldorado – Mecalocs

We bleven lekker staan in de Helldorado om onze plek te behouden voor alweer een Belgische krachtpatser, dit keer afkomstig uit Torhout en Oostende. Mantah bracht zijn moderne mix van nu-metal en metalcore rechtstreeks vanuit West-Vlaanderen naar de Helldorado — en voor ons, oldschool nu-metalverslaafden, was dat pure nostalgie.

Denk aan een combinatie van Static-X en Korn, maar dan met genoeg eigen kruiden om het geheel fris te houden en niet te laten klinken alsof we plots weer in 2002 waren beland. Dat deze band duidelijk op weg is naar grotere dingen, bewezen ze eerder dit jaar al. Met amper twee albums op zak mocht Mantah toen al de Main Stage van Graspop openen. Niet slecht voor een stel West-Vlaamse herrieschoppers!

Tegen die tijd was de Helldorado allang geen tent meer, maar eerder een gigantische menselijke sauna. Elke vlammenstoot deed de temperatuur nog een paar graden stijgen, maar eerlijk gezegd leek niemand daar wakker van te liggen. Heet, bezweet en vooral ontzettend chaotisch: Mantah veranderde de Helldorado in een heuse West-Vlaamse nu-metalsauna!

Key tracks:

• Dead Inside
• Phenomenal

Ronker – La Morgue

Eigenlijk mag Ronker voor niemand nog een onbekende zijn, al zeker niet sinds frontman Jesper De Petter Staalhard op radiozender Willy presenteert. Had het aan dit feit gelegen of iets anders maar andermaal was eer op de La Morgue site geen doorkomen aan. En dat Ronker al lang droomde om op dit festival te staan, liet Jesper duidelijk en genoeg weten. Ook werd er een loftrompet afgestoken voor wat Alcatraz doet voor de Belgische metalscene. Maar het hek was echt van de dam wanneer Jesper aangaf dat het toegelaten was om van het podium te crowdsurfen. Maar alsof dit niet genoeg was: ook circlepits en wall of deaths waren schering en inslag. Maar ook de muziek speelde een rol. Op de tonen van sexy back van Justine Timberlake kwamen de besnorde bandleden op. Respect The Hustle bleek een ode aan Alcatraz en met Snuff was de boodschap om nooit aan drugs te beginnen. Eindigen is traditioneel met een korte Wonderwall-cover van bovenop de opgestapelde boxen. Kortom, een grote band in een veel te kleine tent.

Biohazard – Prison

Psychonaut – Helldorado

Op naar de volgende Belgische grootheid, Psychonaut. En het feestje ging verder waar Ronker gestopt was. Met hun nieuwste worp onder de arm was het natuurlijk logisch dat daar de meeste tracks uit gespeeld werden. Mooi onderbroken door enkele oudere tracks. Ondertussen een trend geworden, en al zeker in Helldorado en La Morgue, is het crowdsurfen, maakt niet uit welk metalgenre er gespeeld werd. En dat was bij Psychonaut niet anders. Jaren heeft deze band zijn set geëindigd met The Fall of Consciousness maar tegenwoordig is de eindspurt voor het tweeluik You Are The Sky….Everything Else Is Just The Weather uit hun laatste album World Maker.

Castle Rat – La Morgue

Tot vervelens toe te moeten herhalen dat sommige bands niet op zo een klein podium als La Morgue thuishoren, klink misschien als muggenzifterij maar het feit is wel dat indien je niet vroeg aanwezig was bij deze band, je enkel van in de verte kon luisteren en niet de schoonheid van Riley ‘The Rat Queen’ Pinkerton kon aanschouwen. Laat staan de show die deze middeleeuwse fantasiedoommetalband presenteerde. Nummers als Dagger Dagger, WOLF 1 en Fresh Fur werden door Pinkerton met haar bijna bezwerende zang een haast sprookjesachtige sfeer gezongen als ware het engelendromen. Als bovenop er nog kostuums, zwaarden, een hoop theater en zelfs nog een waar gevecht tussen The Rat Queen en haar aartsvijand The Rat Reaperess. Kortom, dit was geen metaloptreden, dit was een totaalspektakel.

Hatebreed – Prison

Alcest – Swamp – Mecalocs

Daarna was het de beurt aan de Fransen van Alcest om ons te laten zweven tussen schoonheid en verwoesting. De magie van de blackgaze van Neige en zijn kompanen schuilt precies in dat contrast: delicate en subtiele passages die je moeiteloos naar hogere sferen tillen, om je vervolgens zonder genade te verpletteren met verscheurende riffs. Een hypnotiserende combinatie die van Alcest een werkelijk unieke band maakt.

De set was kort, maar bijzonder krachtig. Hoewel mastermind Neige ons geen enkele keer meenam op een trip door Souvenirs d’un autre monde (2007), kregen we wel een mooie doorsnede van hun universum, van het inmiddels klassieke Écailles de Lune (2010) tot recenter werk van Les Chants de l’Aurore (2024). Diepe texturen, meeslepende atmosferen en een intensiteit die zorgvuldig wordt opgebouwd en gedoseerd: de mannen van Alcest zijn ware meesters in het creëren van spanning. Tegen de tijd dat Éclosion werd ingezet, was het publiek volledig in extase. Het perfecte moment om naar een hoogtepunt toe te werken.

En om deze bijzondere reis af te sluiten kregen we Kodama. Een schitterend einde van een set die misschien net iets te kort was, maar desondanks compact, intens en volledig meeslepend aanvoelde.

Orbit Culture – Swamp

Primus – Helldorado – Mecalocs

Voor iedereen met een voorliefde voor de heerlijk eclectische funk metal van de jaren 90 was Primus zonder twijfel een van de meest langverwachte acts van het festival. De Helldorado stond dan ook afgeladen vol, met fans die zich tot diep in de tent hadden gepropt om getuige te zijn van de volstrekt unieke waanzin van Primus. Wie beter om de troepen aan te voeren dan baslegende Les Claypool? Zoals we van hem gewend zijn, haalde de excentrieke mastermind zijn varkensmasker boven, bespeelde hij zijn Whamola en veranderde hij het laag in iets wat eerder op een wetenschappelijk experiment leek dan op een conventionele rockshow.

Uiteraard konden we de voor de hand liggende grap niet laten liggen: Primus deelt zijn naam met het Belgische biermerk dat toevallig ook een van de sponsors van het festival was. Met andere woorden: de perfecte soundtrack kwam met zijn eigen bierpairing. Primus in één hokje proberen te stoppen is zo goed als onmogelijk. Hun discografie laveert moeiteloos tussen funk, metal, prog, alternatieve rock en zowat elke andere muzikale dimensie waar Claypool toevallig in terechtkomt. De set werd dan ook een heerlijke trip doorheen die bijzonder bizarre catalogus, met onder meer “Those Damned Blue-Collar Tweekers”, “Groundhog’s Day”, “The Ol’ Grizz”, “Mr. Krinkle”, “Too Many Puppies”, “My Name Is Mud” en “Jerry Was a Race Car Driver”.

Maar de echte magie ontstond tussen de nummers door. Uitgebreide improvisaties, verbluffend muzikaal vakmanschap en die typische Primus-manier om elk instrument te laten klinken alsof het volledig aan zijn oorspronkelijke functie is ontsnapt. Live improvisatie naar een compleet ander niveau getild. Primus bewees opnieuw dat ze eigenlijk met geen enkele andere band te vergelijken zijn — en misschien is dat nu net hun grootste kracht.

Amorphis – Swamp