Dag 2 van het compleet uitverkochte festival. Opnieuw van de partij was de brandende zon en het daarmee, door de ellenlange droogte, ook het vele stof. Door dit stof was er ook een fenomeen aanwezig die sinds corona uit het straatbeeld was verdwenen, namelijk het mondmasker.

Gelukkig had het festival ervoor gezorgd dat er extra overdekte ruimte waren met als nieuwigheid op het terrein, De Haciënda, een openlucht café annex coctailbar alwaar je even tot rust kon komen. Mede door het extreem warm weer van de laatste maanden zagen we ook geregeld mensen afgevoerd worden die overmand werden van de hitte, al dan niet in combinatie met overvloedig drankgebruik of uitputting. Gelukkig waren de hulpdiensten ruim aanwezig en konden ze deze slachtoffers vlug te dienste zijn. Maar terug naar de essentie van Alcatraz: de muziek.

Hope Erodes – Helldorado

Ook op dag twee mochten Belgische bands verschillende podia openen. Op de Helldorado stage was die eer weggelegd voor de Antwerpse metalcoreband Hope Erodes. In de toch wel grote tent was op dit vroege uur toch wel veel volk opgedaagd. Als je de band opzoekt, krijg je de omschrijving “elke show is puur adrenaline” en daar is geen woord van gelogen. Het enthousiasme spat er gewoonweg vanaf en je merkt ook al vlug dat dit een hecht vriendenclubje is die zich amuseert op het podium. Geregeld merk je ook wat deathmetalinvloeden in hun muziek die een beetje doet denken aan de Gothenburgse sound (Dark Tranquility, …). Openen op Alcatraz, volle tent en je rot amuseren. Missie geslaagd voor Hope Erodes.

Dead Serious – Swamp

Dead Serious, de Belgische cult-thrashmetalband, is terug!  En hoe. Hun bestaan kwam abrupt tot een eind in1993 toen drummer Marc Vereecken om het leven kwam bij een tragisch verkeersongeluk. Wanneer ook frontman Armando Thiebaut in 2021 overleed, leek elke hoop op een comeback voorgoed verloren. Maar kijk, anno 2026 staat de band er terug in volle glorie waarbij de twee originele leden versterking kregen van drie enthousiaste jongelingen. Frontman William Lawson kennen we ook van de band Promise Down (vorig jaar op Alcatraz). Dat humor altijd al een belangrijke factor was bij deze band uit zich ook in hun teksten en visuals. Hierbij speelt The Thrashing Duck (een heavy animatie-eend) een overheersende rol. Maar in hun teksten is een kwinkslag nooit ver weg. Titels als Beware Of Th Ducks, Red Renault Five, Beerdrinkers,….spreken voor zich. En dat ze zichzelf ook niet zo serieus nemen horen we bij het slotnummer (tevens hun allernieuwste release) Not Dead Not Serious.

Vurt – Helldorado – Eef VP

Door logistieke en transportproblemen moesten Ruins of Bevarest en Revocation hun optreden op Alcatraz afgelasten en dus werden de knapen van Vurt ter elfder ure opgetrommeld om de vrijgekomen positie te bekleden. Geen makkelijke opgave, maar de band was er klaar voor.
Stonden ze bij de soundcheck nog wat onwennig op het grote podium van Helldorado, was van onwennigheid niks meer te merken van het moment het optreden begon.
Vurt speelt een soort van stoner punk en doen dit met verve. Prachtige composities met geweldige solo’s die steeds op het juiste moment de songs kwamen versterken. En dit allemaal perfect gespeeld. Alsof ze elke dag op Alcatraz staan.
En zeker zanger/gitarist Milan Hofenboom voelde zich geweldig in zijn nopjes op en voor het podium; want zo vroeg op de dag het publiek induiken terwijl je gewoon blijft doorzingen is niet iedereen gegeven.
Vurt: wat een bom!

Vended – Prison stage – Mecalocs

Terug op Alcatraz stond het furieuze en theatrale Vended opnieuw op het Prison Stage, klaar om de boel puur op agressie te laten ontsporen. Een eerste keer hadden ze de vesting al met de grond gelijkgemaakt, maar deze keer maakten ze de klus helemaal af. Zonder pardon trapten ze de eerste pit van de dag op gang.

Met een blauwgeverfde Griffin Taylor als gids werden we meegesleurd in hun frisse mix van nu-metalcore chaos en pure ontregeling. Eén ding werd meteen duidelijk: de zoon draagt de erfenis van zijn vader met zich mee. Ook achter de drums staat een bekende naam uit de Slipknot-dynastie: Simon Crahan, zoon van Slipknot-oprichter en percussionist “Clown” Crahan.

Key tracks:

Asylum
Dead To Me

Son Of Lioth – La Morque

Misschien ligt het aan mij, maar van de volgende band had ik nog niet eerder gehoord, dus trokken we terug naar de kleinste tent van het festival. De beschrijving van deze band was alvast interessant. Vijf vrienden uit Herenthout die naar eigen zeggen niets beters te doen hadden en dus maar een band oprichtten. In den beginne imiteerden ze theatrale metalbands als Spinal Tap, Manowar en Blind Guardian, maar gaandeweg groeiden ze uit tot een heuse metalband en mede door hun ludieke outfits en pruiken werden ze al snel een lokale sensatie. Daarna sloegen ze een wat serieuzere weg in, zonder de liefde voor melodieuze gitaren en vreemde verhalen te verliezen. Op Alcatraz vierden ze hun twintigjarig bestaan. Tegenwoordig bewegen zich stoutmoedig tussen heavymetalchaos en rechttoe-rechtaan punkuitspattingen. De setlist was dan ook een overzicht van hun bestaan maar de hoofdbrok kwam natuurlijk uit hun recentelijk verschenen album Creature Features. Nog een klein detail: de zanger zou eigenlijk kunnen doorgaan als een kloon van Robert Smith van The Cure.

Temptations For The Weak – Helldorado

Terug van weggeweest was Temptations For The Weak. Twee jaar geleden nog in La Morque, nu in het grotere Helldorado. Alsof TFTW meegroeit met Alcatraz en omgekeerd. Gedaan met grappen en grollen, want bij TFTW was het bittere ernst vanaf de eerste minuut. En dat het vooruit ging was ook te merken aan de reacties in het publiek. De crowdsurfers bleven maar komen en de boomlange frontman Jadran bleef niet achter. Bovendien hadden ze een leuke gimmick meegebracht. Marieke Bresseleers (Lords Of Acid, Impact en Circle Unbroken) paradeerde over het podium met borden waarop wall of death, circlepit en crowdsurfen genoteerd stond, en dit natuurlijk direct door het talrijk opgekomen publiek tot uitvoering gebracht werd. Muzikaal stond hun recentste album, The Venom Inside, in de hoofdrol. Enkel Trade This Life en Saviour waren oudere nummers. En omdat het toch niet allemaal bittere ernst moet zijn verlieten ze het podium op de tonen van Paul Severs’ Geen wonder dat ik ween.

Combichrist – Prison

Op naar het hoofdpodium voor een portie industrial metal. The Prodigy goes metal in de vorm van het Noorweegse (tegenwoordig Amerikaans) Combichrist. Zij brengen een explosieve mix van beukende elektronische beats, agressieve vocalen en een onstuitbare energie. Met hun albums What the F**k Is Wrong with You People? (2007) en Making Monsters (2010) hielpen mee het moderne industrial genre vorm te geven, terwijl latere releases een zwaardere, meer metaalgeoriënteerde richting insloegen. Drie nummers zitten van deze albums zitten nog steeds in de speellijst zoals Fuck That Shit. Maar het overgrote deal van de tracks kwamen natuurlijk uit hun onlangs verschenen album The Venom In The mouth Of God en hun in 2024 verschenen CMBCRST. Misschien was het te vroeg op de dag of te warm maar de dansbenen bleven meer stilstaan dan dat ze bewogen.

Monolord – Swamp

Van pompende electrobeats naar het meer donkere doom metal van Monolord. De Zweedse doom/stonertrio bracht onlangs met Neverending nog een album uit dat een beetje breekt met zijn verleden. Maar ook al is doom metal nogal neerslachtig en zwaar, toch konden de Zweden op een massale belangstelling rekenen. Het was ook eens iets anders dan wat we al gepresenteerd kregen. Lange nummers die je meenemen op een melancholische hypnotiserende trip. Uiteraard kreeg Neverending de meeste nummers in de set, maar het verleden werd ook niet vergeten met tracks uit Empres Rising, Rust en Your Time To Shine.

Celeste – Swamp

Wie voor Crowbar kwam was eraan voor de moeite. Door een last minute annulering kwam Celeste op de proppen. En wie voor de band kwam die altijd in een donkere zaal speelt en enkel een licht op hun voorhoofd hebben, was er ook aan voor de moeite, want Celeste stond hier gewoon als een andere band. Gelukkig was er de muziek. Celeste evolueerde van bruut, zwaar hardcore en punktoestanden naar een mix van black metal, sludge metal en post-hardcore. Ze creëerden een volledige eigenzinnige stijl, die de clichés en conventies van die genres ver oversteeg om iets volstrekt unieks te creëren. Extreem op hun eigen voorwaarden. Grauwheid is ook een term die deze band eigen is, op te maken uit hun titels en teksten. Wat te denken van nummers zoals Un miroir pur qui te rend misérable of Le cœur noir charbon. Bij dit laatste nummer werd er zelfs een tekst geprojecteerd die de beelden onrustwekkend maakten. Voor wie op Alcatraz met een zwaar gemoed rondliep, was Celeste zeker niet de band om te gaan zien.

Soen – Swamp

Tijd voor een beetje progressieve metal gebracht door de Zweden van Soen. Melodieus, zwaar, ingewikkeld en heel anders dan al het andere. Het genre prog metal is altijd al wat te beperkend geweest voor Soen, de band beweegt zich net zo makkelijk richting Tool-achtige progrock of alternatieve metal. Gelet op het feit dat we hier te maken hebben met een superband is op zich ook al mooi meegenomen. Ex-Opeth-drummer Martin Lopez en Willowtree-vocalist Joel Ekelöf zijn tegenwoordig nog de enige overlevenden, maar dat doet niets af van hun kwaliteiten. Zo heeft frontman Joel een voorliefde voor verkleedpartijen. We kregen hen vervolgens te zien in een pitteleer, uniform en lederen jasje. Het merendeel van de nummers kwamen uit hun twee laatste albums aangevuld met drie nummers uit oudere albums waaronder Fraccions van het eerste album Cognitive uit 2012. Opener van de set was de thema muziekje van 20th Century Fox waardoor je misschien op het verkeerde been gezet werd.

Body Count – Prison Stage

Alien Ant Farm – Helldorado – Mecalocs

Ondertussen wisten we in Helldorado al dat het uur van Alien Ant Farm naderde toen de oude, tragikomische ranchera Volver, volver van Vicente Fernández door de speakers klonk. Een onverwachte maar heerlijke voorbode van wat zou volgen. Alien Ant Farm stormde het podium op en katapulteerde ons terug naar een tijd waarin het nog perfect normaal was om te partyen alsof het 1999 was. Met hun kenmerkende mix van razende punk, alternatieve metal en reggae-invloeden zetten ze de zaal meteen op stelten. Frontman Dryden Mitchell maakte vanaf de eerste minuut contact met het publiek en aarzelde geen moment om het podium te verlaten en zijn fans van nóg dichterbij op te zoeken.

De hits waarmee een hele millennialgeneratie opgroeide, mochten uiteraard niet ontbreken. Movies, Attitude, Sticks and Stones en What I Feel Is Mine passeerden de revue en zorgden voor een stevige trip down memory lane. Tijdens These Days haalde Mitchell herinneringen op aan de tijd waarin MTV nog daadwerkelijk muziekvideo’s uitzond. Hij vertelde dat de videoclip van het volgende nummer tot zijn persoonlijke favorieten behoort en nam de zaal even mee naar een periode waarin videoclips minstens evenveel deel uitmaakten van de muziekbeleving als de songs zelf.

Ook recenter werk kreeg de nodige ruimte. Van het meest recente album mantras kregen we onder meer Last Dantz en Storms Over voorgeschoteld. Bij dat laatste nummer vertelde Mitchell openhartig over zijn lange strijd met verslaving. Vandaag viert hij veertien jaar nuchterheid, een persoonlijk verhaal dat de song plots een extra gewicht meegaf en dan was er natuurlijk nog die ene klassieker waarmee de avond in een complete chaos mocht eindigen: Smooth Criminal. De cover van Michael Jackson deed letterlijk stof opwaaien in de circle pit, terwijl crowdsurfers in een onafgebroken stroom richting het einde van de zaal trokken.

Key tracks:

What I Feel Is Mine
These Days (video)
Last Dantz

Thy Art Is Murder – Helldorado – Mecalocs

Igorr – Swamp

Toen de duisternis inviel was het de ideale tijd om in de Swamp tent plaats te nemen. Want daar trad het rariteitenkabinet van Igorr aan. Gautier Serre, beter bekend onder zijn artiestennaam Igorr, heeft hij zichzelf gevestigd als multi-instrumentalist en elektronische producer. Hij mixt een bonte verzameling ogenschijnlijk onverenigbare genres en klanken zoals black metal, akoestische instrumentatie, triphop, samples, breakcore, ragga, violen, breakbeats. Maar is ook niet bang van ijzingwekkende screams, operazang, zigeunerviolen, pure death- en blackmetalinvloeden, spaanse gitaren. De zangeres switcht gemakkelijk over van operazang naar grunten terwijl ze zich in alle mogelijke bochten en standen wringt. Zelfs kerkkoren luisteren bepaalde nummers op vergezeld van klassieke piano om dan in het niets te verdwijnen door zware death metal. Ook de strijkers bij Nervous Waltz krijgen een gelijkaardig verloop. En zo kunnen we wel nog even doorgaan. Opus Brain was het eindpunt van de show, een track waarin zowat alles aan bod kwam wat we voorheen al gehoord hadden. Wat in het begin als raar en verwarrend over kwam, op het einde beseften we dat dit wel een fantastisch optreden was.

Slaughter To Prevail – Prison stage – Mecalocs

Russia’s finest deathcore sloot de Prison Stage af en liet werkelijk niets heel. De weide voor de Prison Stage maakte zich kort voor middernacht op voor de nietsontziende brutaliteit van Slaughter to Prevail. De deathcore-aplanison, aangevoerd door de imposante en ronduit angstaanjagende gutturals van Aleksandr “Alex Terrible” Shikolai, bewees nog maar eens waarom de band is uitgegroeid tot een wereldwijd fenomeen binnen de extreme metalscene.

Alex Terrible dook samen met zijn band recht de diepste krochten van de muzikale hel in en transformeerde Alcatraz in een loodzwaar, dystopisch slagveld. De allesverwoestende geluidsmuur kende geen genade en hulde de Lange Munte-campus in een steeds donkerder wordende waas van geweld, riffs en gutturals. Slaughter to Prevail bracht een bol setje pure tranchée dat alleen tijdens de speeches even op adem kwam. Tussendoor schoten op verschillende momenten metershoge vuurflitsen de lucht in, terwijl het publiek zich volledig overgaf aan de Russische deathcoremachine. Van de eerste tot de laatste minuut werd er gemosht alsof er geen morgen bestond.

Ondanks de voortdurende bureaucratische en politieke obstakels die de recente geschiedenis van de band hebben gekleurd, denk maar aan het surrealistische onderzoek in Istanbul eerder dit jaar, nadat lokale politici hadden aangedrongen op het annuleren van hun show , stond de Russisch-Britse machine, inmiddels vanuit Florida opererend na de internationale sancties, klaar om alles met de grond gelijk te maken. Aan de zijde van Alex Terrible leverde Jack Simmons op leadgitaar een staaltje virtuositeit af, terwijl Dmitry Mamedov de ritmesectie voorzag van messcherpe riffs. Bassist Mikhail “Mike” Petrov legde daar zijn logge, massieve baslijnen onder en drummer Evgeny Novikov hield de hele machine genadeloos op snelheid. Het vijftal gaf vanaf de eerste seconde geen millimeter toe.

De aanval begon meteen op volle kracht met “Bonebreaker”, afkomstig van het baanbrekende album Kostolom. Het nummer zette onmiddellijk enkele van de wildste en meest massale walls of death van de hele festivaldag in gang. Veel tijd om te bekomen was er niet, want al snel richtte de band zijn vernietigende blik op het meest recente derde studioalbum, Grizzly, dat in juli 2025 verscheen. Daaruit kregen we zonder pardon “Banditos”, het verpletterende “Russian Grizzly in America” en het furieuze “Viking” voorgeschoteld. De pit op de Lange Munte veranderde ondertussen in een waar slagveld van vlees, stof en rondvliegende ledematen.

Toen “Baba Yaga” werd ingezet, was het hek helemaal van de dam. De brute knipoog naar de Slavische folklore ontketende complete waanzin op het veld Een milliseconde ademruimte was er voor drummer Evgeny Novikov, die de gelegenheid aangreep om met een technisch én verpletterend drumsolo zijn eigen klasse nog eens in de verf te zetten. Daarna ging de gaskraan opnieuw volledig open met “Demolisher”. Deze sleuteltrack uit Kostolom dreunde door tot in de verste uithoeken van het festivalterrein en herinnerde ons eraan welke impact het nummer destijds had op de internationale metalscene. De combinatie van buitensporige gutturals en razende instrumentatie blijft simpelweg vernietigend.

In de beslissende fase van deze apocalyptische set namen loodzware breakdowns opnieuw bezit van de nacht. Met het meest recente materiaal als munitie werden de nekspieren van de duizenden aanwezigen verder aan gort geramd. “Kid of Darkness” en “Behelit” maakten korte metten met wat nog overeind stond. Wat volgde was een totale demonstratie van sonische agressie, brute kracht en absolute podiumcontrole. Toch was er achter al dat geweld ook ruimte voor dankbaarheid. De band genoot zichtbaar van de massale respons en Alex Terrible toonde zich oprecht geraakt door de waanzinnige ontvangst.

Dat ging zelfs zover dat halverwege de set een jonge fan het podium op mocht om samen met de band gitaar te spelen. Een meer toepasselijke afsluiter van de Prison Stage hadden we ons moeilijk kunnen wensen: Slaughter To Prevail liet de Lange Munte achter als een rokende krate.

 

Amenra – Swamp

De band die de tweede dag van dit festival mocht afsluiten was onze Belgische trots Amenra. Na Igorr het tweede hoogtepunt van de avond. Wie Amenra al gezien heeft weet dat deze shows heel intens en vaak met terugkerende thema’s al daar zijn de dualiteit van geboorte en dood, licht en duisternis, en pijn en offer. Wie even uit zichzelf wil treden, moet tijdens het concert van Amenra gewoon de ogen sluiten. Hoewel de meeste nummers uit hun set nog steeds uit de Mass-albums komen kregen we ook De Evenmens (uit De Doorn, 2021, volledig in het Nederlands) en opener Salve Matter (With Fang and Claw, ep uit 2025). En natuurlijk de klassiekers zoals Razoreater, Ter Ziele, Diaken, Am Kreuz, Plus pres de toi, Thurifer et Clamor ad te Veniat en uiteraard A Solitary Reign.

Compleet uit onszelf getreden zweefden we dan maar terug richting uitgang om uitgerust en vol goede moed dag drie aan te vangen.