Lose was vorig jaar niet weg te slaan van de Belgische podia. Geen enkele uitnodiging werd afgewimpeld door de mannen uit de Kempen, die zich overal lieten zien en zo hun naam stevig op de hardcorekaart zetten. Ook dit jaar oogt de agenda alweer goed gevuld, met de voorstelling van hun nieuwste ep World Of Fools als één van de speerpunten. Zes nieuwe nummers moeten het repertoire verder uitbreiden. De vier tracks van In The End You Always Lose kennen we ondertussen door en door, logisch ook, het zijn stuk voor stuk heerlijke hardcoretracks. Het logische gevolg is dat de verwachtingen voor deze nieuwste telg hoog liggen. We waren benieuwd of de mannen  uit de Kempen deze ook konden inlossen.

Wie op zoek is naar vernieuwing, zal die bij Lose niet meteen vinden. De Kempenaren kiezen er bewust voor om trouw te blijven aan de fundamenten van het hardcoregenre. Geen geforceerde experimenten of moderne franjes, wel songs die gebouwd zijn met agressie, energie en overtuiging als belangrijke fundamenten. Het recept mag dan bekend zijn, de uitvoering zit vol karakter. Daardoor klinkt Lose als Lose, en niet als één van de vele bands die binnen hetzelfde straatje opereren.

De titeltrack opent de ep meteen met de juiste intenties. World Of Fools combineert catchy hardcore met een venijnige ondertoon die voortdurend op ontploffen staat. Wanneer het allemaal iets te comfortabel dreigt te worden, haalt de band de voorhamer boven. Live zal er gevochten worden om die ene strofe mee in de micro te schreeuwen, al doe je er goed aan om alert te blijven. Voor je het goed en wel beseft, slaat de sfeer volledig om en verandert de frontstage in een heuse veldslag.

Ook Nothing To Lose laat weinig ruimte om op adem te komen. Het nummer dendert vooruit op pure energie en heeft hier thuis ondertussen al voor enkele opstootjes met het interieur gezorgd. Wie hierbij onbewogen blijft, kan beter een ander genre opzoeken. Dit is hardcore zoals hardcore ooit bedoeld was: geen tierelantijntjes, geen omwegen, gewoon rechtdoor. Live zullen de Kemphanen hier zonder enige moeite voor de nodige beweging zorgen.

Afsluiter Stray trekt de deur dicht zoals het hoort. Zonder enige waarschuwing schiet het nummer explosief uit de startblokken. Wanneer het tempo na een minuutje wat lijkt te zakken, blijkt dat slechts schijn. De agressiviteit blijft toenemen en geeft de two-steppers alle ruimte om terrein te winnen. Voor je het goed en wel beseft, klinkt de stilte door je speakers en blijft er maar één gedachte hangen. Dit wil ik live ervaren.

Want zoals het een goede hardcoreplaat betaamt, doet World Of Fools verlangen naar een zweterige, overvolle zaal waar stagedivers vrij spel krijgen en waar her en der een gecontroleerd opstootje uitbreekt. Lose heeft het genre niet opnieuw uitgevonden, maar bewijst wel dat dat helemaal niet nodig is wanneer de songs zo sterk in elkaar zitten. De Kempenaren hebben opnieuw een stevige hardcoreplaat afgeleverd die vooral één ding doet: smaken naar meer.