Dag 3 van dit festival en na twee koude en miezerige dagen kregen we eindelijk de zon te zien en beloofde het een droge dag te worden. De organisatie had bovendien van de nacht gebruik gemaakt om alle moderige stroken stroken droog te krijgen zodat het publiek de laarzen thuis mocht laten.

Ook de affiche van de laatste dag was terug om duimen en vingers van af te likken. Zo kregen we vandaag het tweede optreden van We Lost The Sea, ditmaal met integraal zijn album Departure Songs bijgestaan door een heus orkest. Maar vooraleer het zover was hadden we nog 10 andere juweeltjes om van te genieten.

Hazards Of Swimming Naked (au) – Mainstage – MerycarmenLC

Dit instrumentale vijftal uit Brisbane trok de derde festivaldag op de main stage meteen stevig op gang met een moderne, scherp geslepen aanpak die naadloos aansluit bij de bruisende Australische post-rockscene van vandaag. De groovende baslijnen geven elk nummer gewicht en richting en houden de opbouw strak in de hand tot aan de zorgvuldig opgebouwde climaxen.
Geen toeval dat ze eerder al het podium deelden met Pelican en Dead Letter Circus, naast andere zwaargewichten uit het Birds Robe Records-collectief.

Bloed (be) – Forest Stage

Opnieuw openende  dit podium met een iets brutere band, kwestie van iedereen goed wakker te schudden. En voor de zoveelste keer op dit festival zijn er opnieuw familiebanden. Bloed bestaat namelijk uit 2 broers en 1 zuster, Tuur, Toon en Fieke Soete. Bas, drum en synthesizer die een allesvernietigende sound produceren. Maar met deze drie instrumenten creëren zij een sound die zowel interessant, oorverdovend als zalvend werkt. Een geluid die duidelijk geapprecieerd werd door het opgekomen publiek, want op het einde scandeerde het publiek om meer nummers. Helaas is een festival zeer gebonden aan strikte tijdslimieten.

Glacier (usa) – Mainstage – MerycarmenLC

De band uit Boston maakte zijn Europese debuut en liet het bos daveren onder een ijskoude, allesverzengende muur van geluid. Terwijl het publiek volledig werd opgeslokt door die kolossale post-metalstorm, sneed plots de stem van gitariste Liz Walshak door de zaal: rauw, breekbaar en verpletterend tegelijk. Een onverwachte eruptie die de zorgvuldig opgebouwde kilte openreet en iedereen mee de diepte in sleurde.
Glacier speelde geen gewone post-metalshow, maar een emotionele implosie die je langzaam verlamde en vervolgens compleet onderuit haalde.

The Sea Shall Not Have Them (au) – Forest Stage – MerycarmenLC

Op het juiste moment brak de hemel open en kreeg de weide aan de Forest Stage eindelijk wat warmte van de zon. Alsof dit Australische duo de verzengende hitte van de Gold Coast gewoon had meegebracht. Hun atmosferische noise-soundscapes brachten iedereen even samen en zorgden voor een welgekomen rustpunt middenin alle drukte, terwijl het publiek kon hergroeperen, krachten opdoen en zich klaarmaken voor de volgende zeven bands.

The Evpatoria Report (ch) – Mainstage – MerycarmenLC

Met twee iconische releases binnen het genre, Golevka (2005) en Maar (2008), keerden de Zwitserse post-rockers na bijna twintig jaar terug met een set die bol stond van hypnotische, polyrhythmische texturen en weelderige viool en keyboardarrangementen die live nog extra diepte kregen. Ze bewogen zich in een spanningsveld waar sereniteit, kracht en intensiteit elkaar voortdurend kruisten en versterkten. Hun naam verwees naar de stad Jevpatorija op de Krim, waar een radiotelescoop signalen de ruimte instuurde in een poging het menselijk bestaan te duiden.
Hun performance ademde een dichte, benauwende sfeer, maar bleef tegelijk hypnotiserend en meeslepend dankzij de traag opgebouwde intensiteit. Alles klonk uitgesproken atmosferisch, donker en emotioneel geladen, met een onderhuidse spanning die gestaag opliep en onvermijdelijk naar erupties toe werkte.

Summer Fades Away (chn) – Forest Stage

Een Chinese post-rockband op een Belgisch podium. Blijkbaar riep dit de nieuwsgierigheid van veel mensen op want in een mum van tijd stond de weide voor het podium barstensvol. Muzikaal brengen deze chinezen oer-post-rock met zijn tempowisselingen, hoogtes en laagtes. Al zijn die laagtes soms wel iets te laag en langdurend maar eens op dreef kregen we prachtige soundscapes die tot een mooie climax kwamen. Vooral de pianist speelde nogal veel in hoofdrol in de nummers, meer dan zijn performance, meer dan eens een hand in de lucht was er niet bij, in tegenstelling tot de jarige gitarist die soms bewoog alsof hij geen beenderen in zijn lichaam had. Voor de eerste maal in Europa zal deze band ook in dit werelddeel wel wat zieltjes gewonnen hebben.

Kokomo (de) – Mainstage – MerycarmenLC

Dit kwintet uit Duisburg was de eerste band die een album uitbracht via Dunk! Records, met zijn debuut If Wolves (2011). Ze brachten het publiek opnieuw tot leven met een herwonnen intensiteit, een wervelende mix van gecontroleerde chaos en emotionele diepgang.
De set voelde als een heerlijk, chaotisch vortex: oude nummers die duidelijk emotionele reacties losmaakten bij de fans, terwijl de band moeiteloos schakelde tussen melancholisch opzwepende passages en diep droevige uitbarstingen. Hun soundscapes zijn tegelijk beklemmend, ijskoud, hoopvol en soms bijna romantisch, maar bovenal onmiddellijk herkenbaar.
Daarbovenop brachten ze ook nieuw werk mee, met WHIP, hun eerste album in zeven jaar, dat op 14 mei via Dunk! Records verscheen natuurlijk.

Huracán (be) – Forest Stage

De Belgen op zaterdag mochten blijkbaar instaan voor het brutere werk, zo ook Huracán. Was het aanwezige publiek in de eerste plaats nog wat argwanend, na aanmoedigen van zanger/bassist Bert om dichterbij te komen, was het hek echt van de dam. Wat daarna kwam zijn momenten die dat weekend nog niet waren voorgekomen. We Are Very Happy was het tweede nummer van de set en dat was geen seconde gelogen. Een moshpit, die trouwens de rest van de set aanhoudt en Bert die al bas-spelend crowdsurfend door de weide werd gedragen en een cirkelpit. Ondertussen bleven de sterke nummers aanhouden, waarbij de laatste worp, 2025 genaamd, natuurlijk een hoofdrol speelde. Ook opmerkelijk voor deze band: de zangpartijen werden gezongen door zowel de bassist, drummer als gitarist, wat tevens telken male voor een andere sfeer zorgde. Wie er niet bij was heeft duidelijk  hét feestje van Dunk!Fest gemist.

Toundra (es) – Mainstage – MerycarmenLC

Sinds 2007 hebben de Madrilenen van Toundra een eigen, herkenbare koers uitgezet binnen de Europese instrumentale scene en bewezen dat het ontbreken van vocals geen beperking hoeft te zijn. Hun naam verwijst naar “tundra”, een term die een koud, uitgestrekt en bijna desolaat landschap oproept, een beeld dat naadloos aansluit bij hun brede, dramatische en filmische sound.
Na hun gelijknamige debuut, dat snel weerklank vond in het undergroundcircuit, groeide de band gestaag uit tot een vaste waarde op de grote podia en festivals van het continent.
De show ging van start met een breed uitgesponnen intro die meteen de toon zette voor een meesterlijke post-rockset, strak en gelaagd opgebouwd. Dit is muziek die je niet zomaar “op de achtergrond” meepikt: je moet je er volledig in onderdompelen, met hoofd en lichaam klaar voor wat komt. Tijdens deze set brachten ze ook werk van hun zevende album Siete, dat op 9 oktober zou verschijnen.
Elke eruptie werd gevolgd door een golf van applaus die de zaal vulde, terwijl zowel publiek als band zichtbaar opgingen in de intensiteit. De Madrilenen speelden met scherpte en emotie en leverden een dynamische performance af die even gecontroleerd als bezield aanvoelde.

Overhead, The Albatross (ie) – Forest Stage

Overhead, The Albatross stond vorig jaar ook al op de affiche maar verschrikkelijk vroeg, en dat was duidelijk de verkeerde plaats. Anno 2026 kregen de mannen een herkansing en sloten ze het podium in het bos af. Post-metal met een sneer naar poëzie. De nummers zijn zowaar verhaallijnen waarbij de teksten geprojecteerd werden zodat iedereen ze mee kon schreeuwen. Deze Ieren straalden bovendien zo een energie uit dat je automatisch wel mee most bewegen op de aanstekelijke tonen van deze band. Op het einde bedankten ze uitvoerig het publiek, hun moeder voor het gebruiken van het laken waarop de beelden geprojecteerd werden en en Paul Lynch, een vriend van de band die veel voor hen betekende en veel te vroeg gestorven is. Waarna het allerlaatste nummer vanop de Forest Stage aanvatte, een met veel elektronische effecten pakkend nummer.

We Lost The Sea (au) – Mainstage

We Lost The Sea mocht twee maal aantreden op Dunk!Fest. Op vrijdag nog met hun laatste album, ditmaal met Departure Songs, het legendarische album uit 2017 waarmee ze in dat jaar ook al eens schitterden op Dunk!Fest. Als extraatje brachten ze een heus orkest mee om hun show een dimensie te geven. En die dimensie kregen we al meteen te horen bij aanvang van de show. A Gallant Gentleman werd geopend door dit orkest, waarna de band erbij inviel en kregen we een gedacht van wat we het komende uur mochten verwachten. Gigantische bombastische  orkestrale uitvoering waar het haar op uw armen spontaan recht van komt. Neem er nog bij dat de nummers eindeloos lijken (The Last Dive of David Shaw – zestien minuten, Challenger Part 1: Flight – drieëntwintig minuten), wat de uitvoeringen nog intenser en grootser maken. Kortom, We Lost The Sea brengt op zichzelf al hemelse composities, stel u even voor in combinatie met een symfonisch orkest. Man, hier zijn geen woorden voor. Buitengewoon fantastisch, een wondermooie afsluiter van een wondermooi festival!

Met We Lost The Sea werd het Dunk!Fest afgesloten. Een mooie afsluiter van een (ondanks het druilerige weer) mooi weekend. Maar zoals ik vele malen gehoord heb dit weekend: de echte winnaar van het weekends was wel de terugkeer naar de heimat van dit festival, namelijk het bos. Ook al was het niet echt meer in het bos, de mooie sfeervolle wandelingen naar de verschillende locaties waren echt magisch. Graag volgend jaar opnieuw.