Zoals reeds vermeld bij het verslag van dag 1 van Dunk!Fest 2026, was de terugkeer naar de heimat van dit festival voor velen een welgekomen feit. Na verschillende jaren gans het kunstencentrum  VierNulVier te hebben doorkruist van boven tot onder, konden we nu genieten van het vertrouwde wondermooie bos aan de Letterkouter te Zottegem.

Waar vroegere jaren het bos effectief dienst deed als festivalterrein, had het nu de functie van doorgang naar verschillende podia en het centrale plein waar er eten, drank en merchandisestanden waren. De podiums zelf bevonden zich op een open terrein juist naast het bos. Eén openluchtpodium, Forest Stage, en een grote tent: Mainstage. Bovendien kon je in het bos ook nog eens genieten van verschillende kunstwerken.

En aangezien de programmering geen overlappingen hadden, was het perfect mogelijk om alle bands te aanschouwen. Zodoende kunnen wij u dus ook een compleet verslag aanbieden van de tweede dag  van Dunk!Fest.

Capitan (be) – Mainstage

Deze Mechelaars mochten al eens eerder op dit festival verschijnen, weliswaar als vervanger van een annulatie maar ze moeten toch ergens wel indruk gemaakt hebben om terug een plaatsje op de affiche te krijgen. Deze jongens hebben er ook hun kenmerk van gemaakt om langgerekte intro’s te maken van hun nummers die telkens explodeerden in een muur van geluid. Dat Capitan hun werk aanslaat, konden we merken aan het  volk. De tent was reeds goed gevuld en dat voor een openingsband.

Onrust (be) – Forest Stage

Opener van dit podium was ook één van Belgische makelij, Onrust uit Antwerpen. Voor wie deze heren niet kent en nog niet goed wakker was, zal na deze passage van Onrust wel heel bij de pinken zijn. Want zoals de band naam al doet vermoeden is de muziek dus ook rusteloos en niet te stoppen. In tegenstelling tot hun muziek zijn de woorden van de zanger eerder rustig en beleeft. De donkerheid en razernij die voorstroomt uit hun muziek paste perfect bij het ook al niet zo prachtige weer. Koud en regenachtig. Brutere  passages werden ook afgewisseld met mildere stukken waardoor we ook een andere kant van Onrust leerden kennen.

Last of Eden (uk) – Main Stage – MerycarmenLC

De ontdekking van de dag kwam zonder twijfel van het Britse post-rockcollectief Last of Eden.
Hun sound zoekt niet enkel de zintuigen te prikkelen met muziek, maar wil ook aanzetten tot reflectie via krachtige sociale commentaren. In plaats van een klassieke zanger verweeft de band fragmenten van speeches en opnames die de rauwe realiteit van onze tijd onverbloemd blootleggen.
L.O.E. probeert niet zozeer een politiek statement te maken, maar eerder een spiegel voor te houden van de mens zelf: triomf en heldendom, woede en strijd, alles wordt samengebracht in een breed emotioneel spectrum. Tijdens hun liveperformance worden indringende speeches gekoppeld aan meeslepende, confronterende visuals, wat resulteert in een bijna filmische totaalervaring die diep verankerd zit in de hedendaagse cultuur.

Met slechts twee albums op zijn naam schetst de band nu al een bijzonder veelbelovende toekomst voor de Britse post-rockscene en lijkt grotere erkenning slechts een kwestie van tijd. Gekroond in een eeuwig spel van clair-obscur, tussen licht en duisternis, was dit zonder twijfel één van de sterkste debuutshows van het hele festival.

Key tracks: Monsters & Miracles, People Like People Like Them

Sotabosc (es) – Forest Stage – MerycarmenLC

Terug op de Forest Stage, met de zintuigen scherp en het bewustzijn op maximum, werden we getuige van misschien wel de meest rauwe antifascistische post-black die ooit het festival heeft aangeraakt. Sotabosc is het geesteskind van Oscar Linares, Manel Song (Syberia) en Xavi Forné, de man achter Error! Design, ook verantwoordelijk voor de iconische festivalposters.

De band brengt zijn boodschap volledig in het Catalaans en combineert venijnige riffs met geladen teksten voor wie muziek en ideologie niet los van elkaar kan zien. De naam “Sotabosc” betekent letterlijk “ondergroei” in het Catalaans.
Hun sound weeft ruwe blackmetalwortels samen met lang uitgesponnen instrumentale passages en experimentele post-structuren. Daarbovenop komt een zorgvuldig uitgewerkte visuele identiteit, waarin grafisch ontwerp, logo’s en scenografie één coherent geheel vormen. De rauwe, schurende vocalen verwijzen expliciet naar de Catalaanse Résistance en de antifranquistische strijd tijdens en na de Spaanse Burgeroorlog.

Key tracks: Nerthus, Freyja

Celestial Wolves (be) – Mainstage

Nog een band van Belgische bodem en wel van een buurgemeente van Dunk!Fest: Celestial Wolves. Deze jongens hadden een paar dingen te vieren en maakten daar zorgvuldig gebruik van door hun show een extra elan te geven. Ze hadden namelijk een trompettist, trombonespeler en een contrabas meegebracht om hun show (thuismatch) extra kracht bij te zetten. En die show draaide voornamelijk rond hun jongste album VIIIV (uitgesproken als five is four). Bovendien bestaat de band ook vijftien jaar wat ook weer een reden tot een feestje mocht wezen. Stevige passages worden afgewisseld met filmische soundscapes. Na een dipje rond de corona-periode zijn deze heren met hun jongste album terug waar ze thuishoren, op grote podia en festivals zoals Dunk!Fest.

Turpentine Valley (be) – Forest Stage

Eigenlijk was het voor Turpentine Valley ook wel een thuismatch. Ook al zijn ze van Zulte (wat toch wel een half uurtje rijden is), de thuismatch spreek eerder over de Dunk HQ. Van hun tienjarig bestaan zijn ze het merendeel van die tijd als lid van de Dunk Records-familie. Onlangs stelden ze nog hun laatste album Veuel voor in de Dunk HQ op een luttele 50 meter van het podium waar ze nu aantreden. Het is ook van dat laatste album dat er uiteraard verscheidene nummers gespeeld werden. Nummers die donkerder, steviger en vastberadener zijn dan hun vorig werk. Afgewisseld met de ouwe getrouwe zoals Vergeten en Trauma. Met hun post-metal puur sang verdreven ze de stapels grijze wolken die nog steeds onheilspellend boven het festival gingen.

The Color Of Cyan (us)  – Mainstage – MerycarmenLC

Het was tijd om Color of Cyan te zien op het hoofdpodium, waar ze het publiek omhulden met atmosferische texturen en orkestrale arrangementen die ronduit hypnotiserend werkten. Als architecten van een ambitieus geluid wisten ze te betoveren met een perfect uitgebalanceerde mix van post-rock en moderne orkestratie.
Zoals verwacht bouwde de band zijn set op onder een gelaagde geluidsmuur, waarin ze geduldig spanning opbouwden tot een cathartische ontlading die uitmondde in een allesverzengende, monolithische explosie van sound.
De band uit Chicago heeft intussen al drie albums op zijn palmares en kondigde tijdens de show aan dat ze momenteel werken aan hun vierde studioalbum.

Key tracks: Agape, Hail The Mountains

Cisnienie (pl) – Forest Stage – MerycarmenLC

Ciśnienie, wat letterlijk “pressure” betekent, leverde een ronduit unieke ervaring af: pure waanzin die je geen seconde stil laat staan, met een hartslag die in overdrive gaat en een intensiteit die per seconde verder wordt opgevoerd. De noise-art van deze Poolse band voelt als een radicale resetknop voor je hoofd, een soort muzikale therapie om cortisol weg te spoelen en de geest volledig te zuiveren.
Hun vluchtige, onvoorspelbare aanpak grijpt je vast van begin tot eind en houdt je in een vreemd bevrijdende spanning die nooit echt loslaat.
Hun invloeden waaieren wild uit, van avant-jazz tot de brute chaos die vaak gelinkt wordt aan John Zorn. Ook al noemt de band hem niet expliciet als directe inspiratie, de scherpe noise en onorthodoxe dynamiek katapulteren je meteen in een uitgesproken “Zorniaans” universum: noise, spirit en pure ketterij.
Die botsing van free jazz, noise, punkenergie en een bijna horror-filmische intensiteit vormt de kern van hun exquise, compromisloze sound.

Key tracks: Koniec, Wszyscy zdechniemy (Bydło)

We Lost The Sea (au) – Mainstage

Ook al hadden we al heel wat moois gezien en gehoord, het moment van de grote kleppers was aangebroken. En dat was duidelijk te zien aan het talrijk opgekomen publiek. Het Australische We Lost The Sea betrad voor het eerst dit weekend het podium want zij kwamen nog eens terug op zaterdag, maar daarover meer in het verslag van dag 3. Op vrijdag  speelden ze namelijk integraal hun vorig jaar uitgebrachte album A Single Flower.  If They Had Hearts opende de set, ingeleid door één gitaar, waarna drums erbij kwamen en zo de rest van de band om te exploderen naarmate het nummer volgde. We Lost The Sea verstaat ook perfect de manier van opbouw van zijn nummers. Stevige momenten plots afwisselen met stiltes of zachtere stukken om dan weer, kort voor de verveling of aandacht verslapt, krachtig toe te slaan. Zo verliet de band dan ook halverwege de set het podium om terug te keren voor de ultieme track van het album, Blood Will Have Blood (een epos van dik zevenentwintig minuten) ten berde te brengen. Wat ook maakte dat de set tijd ruim overschreden werd maar geen kat die daarover zeurde.

Her Name Is Calla (uk) – Forest Stage

Afsluiter van het buitenpodium was weggelegd voor de Britten van Her Name Is Calla. Geen evidentie om na een band als The Sea Is Lost te spelen en dat was ook te merken aan de opkomst. Of misschien lag het aan de temperaturen die ondertussen richting 5 graden en minder aanleunden. Maar daar trok het viertal zich weinig van aan. Helaas strooide technische mankementen roet in de eten waarna het toch wel een poos duurde vooraleer de sfeer terug in de set kroop. Naar het einde van de set kregen de nog enthousiaste aanwezigen waar voor hun geld maar de koude en ook die andere grote klepper Caspian die er nog zat aan te komen, was misschien voor deze band nefast. Nochtans het concept van vocalen die nu eens zacht en dan terug harder, intermezzo’s van viool die de pos-rock een extra dimensie gaven, waren best wel interessant.

Caspian (usa) – Mainstage – MerycarmenLC

Er kan veel gezegd worden over deze mythische band, maar wie hen al langer volgt weet dat ze eigenlijk één ding zijn: een ervaring die je pas écht begrijpt wanneer je ze live ziet. Het was een waar genoegen om hen na drie jaar opnieuw als headliner op het festivalpodium te mogen verwelkomen.
Vonken van briljante post-rock, explosieve crescendi en emotioneel geladen climaxes: een sonore tsunami die van het podium losbarst en recht op je gehoorgang afstormt. Absolute meesters in spanningsopbouw en dynamiek.
De lichtshow tilt alles naar een bijna kinetische, zintuiglijke totaalbeleving, een subtiele knipoog naar hun naam, alsof geluid en beweging één geheel worden.
De band liet ook weten dat hun nieuwe album helemaal af is en in oktober verschijnt. Als kers op de taart brachten ze als voorlaatste nummer de nog niet uitgebrachte (working title) “Burnt Reynolds”, een bijzonder sterke live-première die meteen bleef hangen.
Zelfs de bijtende kou van de nacht kreeg ons niet weg voor de laatste noot wegstierf — zeker niet met nog één festivaldag in het verschiet.

Key tracks: ASA, Arcs of Command, Castles High, Marble Bright