Doodseskader – The Change Is Me

LABEL:

45 Records

RELEASEDATUM:

3 april 2026

SOCIALS:

Er zijn platen waarvan je gewoon geen genoeg krijgt. Van die langspelers waarop geen enkele track teleurstelt. Voor mij is Year Two van het Belgische duo Doodseskader zo’n plaat. Ze barst van de eigenheid en laat een sound horen waarin geen grenzen lijken te bestaan. De muziek stuitert van de ene emotie naar de andere, waardoor verveling simpelweg geen kans krijgt. Geen zever: die plaat heeft hier al makkelijk honderden keren opgelegen en toch hoor ik bij elke nieuwe spin weer iets wat me voordien nog niet was opgevallen. Eind vorig jaar bracht het duo met Now I Know You See Me een mini-docu uit in aanloop naar zijn nieuwste telg. Year Three was nochtans volledig klaar, maar belandde alsnog in de vuilbak. Weet iemand toevallig op welke vuilnisbelt die ligt? Laat het me vooral weten. Gelukkig bleven Tim De Gieter en Sigfried Burroughs niet bij de pakken zitten. Ze doken opnieuw de studio in en wisten The Change Is Me in een recordtijd van amper een week af te werken.

De discografie van Doodseskader staat gelijk aan de stappen die de bandleden zelf in het leven hebben gezet. Hun jeugdjaren verliepen allesbehalve van een leien dakje, en dat is nog zeer zacht uitgedrukt. Die rauwheid van het leven was vooral hoorbaar op de debuut-ep Year Zero en de debuutplaat Year One. In 2024 verscheen Year Two, waarop de sound nog steeds gitzwart was, maar waar hier en daar toch een zonnestraaltje door het gure wolkendek brak. Dat wolkendek lijkt op album nummer drie soms zelfs veranderd in wat stapelwolken. Om de release van deze derde telg wat kracht bij te zetten, dropte de band al enkele nummers. Weaponizing My Failures was daar één van en, nu ik de plaat in haar geheel ken, blijkt dat een meer dan logische keuze te zijn geweest. Het was de track die de deur op een kier zette voor een lichtere vibe, al blijft de woede een hele plaat lang minstens sluimeren in de duistere achtergrond.

Eén van de tracks waarop het zonnetje meer doet dan alleen maar schemeren, is de afsluiter van The Change Is Me: Suffering In Technicolor. Doodseskader probeert je eerst in een waan te brengen, om daarna een klein moment van stilte te laten vallen, waarna een pletwalsende gitaarlijn volgt die meer zegt dan een hele resem woorden. Je voelt aan alles dat ze er hier een geheel van maken dat je letterlijk van de ene emotie naar de andere slingert. Agressie en rauwheid nemen de bovenhand om vervolgens plotsklaps in een bijna eeuwige stilte te belanden en uit te bollen. Als afsluiter laat deze track je achter met exact de gevoelens die de band voor ogen had: verbazing en voldoening. In zijn geheel is The Change Is Me opnieuw een plaat die staat als een huis. Net als zijn voorgangers ontpopt het album zich tot een emotionele rollercoaster die pas volledig tot zijn recht komt wanneer je het van begin tot eind beluistert. Zoals bij eerdere releases van Doodseskader zit de kracht in het geheel, de individuele nummers groeien pas echt na meerdere luisterbeurten.

Is er een hekelpuntje aan deze nieuwe plaat? Jazeker, al geldt dat vooral voor de pers. Streaminglinks zijn vandaag de dag volledig ingeburgerd: waar je vroeger de volledige plaat ontving, krijg je nu een link waarmee je het album in avant-première kan beluisteren. Het heeft even geduurd voor ik me bij die nieuwe realiteit kon neerleggen, ik bleef halsstarrig vragen naar een downloadlink, maar de laatste tijd werd dat steeds moeilijker. Tegenwoordig koppelen ze daar ook nog eens een maximum aantal luisterbeurten aan, wat het als recensent een stuk lastiger maakt. Zo is het de bedoeling dat je met slechts drie luisterbeurten een volledige review schrijft, iets wat voor mij echt onbegonnen werk is. Zeker wanneer je een zo complex eindresultaat voorgeschoteld krijgt als bij Doodseskader, waar alles de tijd nodig heeft om te groeien. Het is begrijpelijk dat een label zijn muziek wil beschermen, al mag dit niet ten koste gaan van de quoteringen bij recensies.

Na de eerste drie luisterbeurten schreef ik dan ook naar het label een berichtje, iets in de trant van: “Mijn luisterlink werkt niet meer, ik moet extra luisterbeurten vragen.” Waarna het label me van drie nieuwe muzikale shots voorzag. Maar ook die waren in no time opgebruikt en snakte ik naar meer. Het label liet me weten dat het eigenlijk niet de bedoeling was dat er zoveel extra beurten kwamen, waarna ik uiteindelijk nog mijn laatste drie beurten ontving. Na negen luisterbeurten is The Change Is Me kunnen groeien tot de sterke plaat die het vandaag de dag is. Had ik mijn review na de eerste drie luisterbeurten moeten schrijven, dan had die er wellicht helemaal anders uit gezien.

Want wat snak ik naar ronde nummer tien, al zal ik nu nog tot vrijdag moeten wachten vooraleer ik van dit pareltje opnieuw kan genieten. De vele laagjes zorgen ervoor dat de herspeelbaarheidsfactor gigantisch aanvoelt, net zoals bij diens voorganger Year Two. Waar ik de vorige platen steevast omschreef als een muzikale drug, eentje waarvan je maar geen genoeg kon krijgen, kan je de cocktail nu beter omschrijven als een muzikaal medicijntje. De grens tussen beiden is natuurlijk flinterdun, het zouden zelfs broertjes van elkaar kunnen zijn. Maar dat medicijn wijst op beterschap, iets wat de muziek van Doodseskader nu ook echt uitstraalt. Hoewel het verleden, de woede en razernij, nog steeds in de rugzak zit, ligt er nu ook een stukje geluk en levensvertrouwen bovenop. Ze kunnen die rugzak zorgvuldig openen, waardoor die onderste laag nauwelijks wordt aangeraakt. Maar soms slaat de paniek toe en begin je te graaien in die zak, waardoor je die onderste laag voortdurend raakt (Celebrity Culture Simp Farm).

Toegegeven: niet elke track wist me vanaf de eerste luisterbeurt te overtuigen en er zijn nog steeds enkele nummers waar zeker nog rek op zit. Maar dat is net goed. Doodseskader is één van de weinige bands die mijn muzikale smaak mag verruimen, net omdat ze het volledig op hun eigen manier doen. En net daarom verdient dit duo niets minder dan respect. Dit is de plaat waar Tim De Gieter en Sigfried Burroughs binnen enkele jaren met veel voldoening op zullen terugblikken. Dit is de plaat waarmee Doodseskader een groot nieuw publiek zal aanboren; de keerzijde van de medaille is dat ze wellicht ook enkele gitzwarte zielen zullen verliezen, al denk ik dat ze zich daar wel bewust van zijn. Het moet goed voelen om ook eens uit een vreugdevoller vaatje te tappen in plaats van voortdurend die donkere, rauwe muziek te brengen. Wij kijken alvast uit om hen in Hasselt aan het werk te zien. Tot dan, Doodseskader!