Tien jaar na de oprichting klinkt Turpentine Valley donkerder, volwassener en vastberadener dan ooit. Op hun derde album Veuel sluit het drietal nog steeds geen compromissen.

Op Veuel brengt de band nog donkerder, instrumentale post-metal dan ooit. Eigenzinniger ook, … en vastberaden. Al knaagt Veuel vooral gretig verder aan de grenzen van het genre. De muziek vertelt het verhaal, naar eigen believen zelf in te vullen door wie er zich voor open stelt. Met een ‘signature sound’ als een dynamisch spanningsveld raakt Turpentine Valley je nu eens log en massief, dan weer meeslepend, subtiel melancholisch en melodieus.

“In 2025 speelden we amper live om ons volledig op het schrijven van deze nieuwe plaat te kunnen concentreren”, klinkt het bij de band. “Dat was een leerrijke, inspirerende maar tegelijk ook intense periode, waarop we uiteindelijk met veel voldoening terug blikken”. Voor de opnames, mix en mastering van deze nieuwe plaat deed Roel Berlaen (drums), Kristof Balduyck (guitaar) en Thomas Maes (bas) opnieuw beroep op Stef Exelmans. Preproductie was dit keer in handen van Chiaran Verheyden, songschrijver en gitarist van de Belgische progressieve / post- / sludgemetalsensatie Hippotraktor en achter de knoppen bij bands als Huracán, Psychonaut, No Prisoners, Pothamus, …

Voor de release van het album zijn er ook al twee singles vrijgegeven en List werd het eerst op de wereld losgelaten. Op dit nummer is de ondertussen gekende Turpentine Valley-sound heel aanwezig. Opbouwende stukken, melodieuze passages die uitmonden tegen opbeukende riffs. Pando was als tweede track aan de beurt. Dit nummer is van een heel ander kaliber, misschien wel het zwaarste nummer van Veuel. Al worden die hardere stukken wel op tijd en stond onderbroken door hypnotiserende donkere en ingetogen passages.

Opener Serpent start met een dreigende toon die steeds luider klinkt tot op het moment wanneer de riffs losbarsten. In Derf geven de drums aan dat het tempo iets hoger ligt waardoor we meer afwijken van het postmetal gebeuren maar deze band herpakt zich zoals steeds en slaat ons om de oren met lichtelijke progressieve ritme veranderingen. Iets waar ze bij Turpentine Valley ondertussen bijna hun handelsmerk zouden kunnen van maken. Trampel herlegt de balans terug in de andere richting. Rustig, bijna terug hypnotiserend, starten om dan in volle sterkte op te bouwen, om dan terug stil te vallen op één simpel gitaarriedeltje en terug te exploderen.

Aloof is misschien wel het nummer die het meest met de “echte” metal aansluit. Gelukkig verstaat Turpentine Valley de kunst om zelfs met een pure metalsound toch nog een nummer zo te manipuleren dat je er toch zijn signatuur in herkent. Ender en iets verderop Stevel kunnen we beschouwen als twee korte intermezzo’s, overgangen, rustpauzes. Transparant is terug zo een nummer dat aanvoelt als een dieselmotor. Traag op gang komen maar eenmaal warm ….Trouwens dit nummer zou zo terug in een televisiereeks gebruikt kunnen worden. Afsluiter Frugaal is ook een relatief, naar post-metalnormen, kort nummer. Frugaal is fragiel in de opbouw waarna langzaam meer elementen er aan toegevoegd worden. Een prachtig rustig einde van een prachtig album.

Turpentine Valley zoekt met Veuel terug de grenzen van het genre op. Donkerder, intenser, soms dromerig, soms hard maar nooit zijn typerende sound verloochenend. Live keert Turpentine Valley terug naar de podia, met onder meer een passage op Alcatraz Festival volgende zomer in Kortrijk.

Tracklist:

1. Serpent
2. Derf
3. Trampel
4. Aloof
5. Ender
6. Pando
7. Transparant
8. Stevel
9. List
10. Frugaal