Ronker – Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever

LABEL:

Labelman

RELEASEDATUM: 30 januari 2026

SOCIALS:

Ronker is al lang geen onbekende meer in de (Belgische) hardere scène. Toch was het pas vorig jaar dat ik de Vlamingen voor het eerst aan het werk zag. Op Floatline Festival waren ze zonder twijfel de energiebom van het weekend. De show die de mannen daar neerzetten, was van een bijzonder hoog niveau. Enkele weken geleden beluisterde ik Snuff, één van de eerder uitgebrachte tracks die de aanhang warm moesten maken voor de release van de nieuwste langspeler. Een opzet waarin Ronker meer dan slaagde, want het nummer deed de steeds groeiende fanbase duidelijk hunkeren naar album nummer twee. Vanaf vandaag ligt Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever in de (digitale) rekken. Wij hebben de langspeler al een tijdje in onze digitale cd-speler steken en werden vanaf de eerste track meegezogen in het spectaculaire geheel dat Ronker heet.

Deze tweede langspeler gaat verder waar de debuutplaat Fear Is A Funny Thing, Now Smile Like A Big Boy stopte. Daarmee wil ik niet zeggen dat de Belgen een klakkeloze kopie hebben afgeleverd. Wat Ronker op deze plaat serveert, ligt duidelijk in het verlengde van die nu al iconische debuutplaat, al werd de formule hier en daar wel bijgeschaafd. Dat levert uiteindelijk een nóg sterker eindresultaat op. 2026 is nog maar net uit de startblokken geschoten, maar lijkt nu al een potentiële winnaar voor album van het jaar te hebben opgeleverd. Ronker heeft zijn sound verder uitgediept en weet catchy passages moeiteloos te combineren met een bijzonder stevige basis. We kunnen alleen maar naar ons eigen gevoel kijken, maar wij kregen simpelweg geen genoeg van Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever.

Deze nieuwste telg schiet furieus uit de startblokken. Je zou je kunnen afvragen of de Belgen dit niveau een hele plaat lang kunnen aanhouden, wel, sterker nog. Ronker stelt met zijn elf nieuwe nummers geen enkele keer teleur, het weet zelfs meermaals echt meesterlijk uit te halen en trekt het niveau richting ongekende hoogtes. De eerste keer dat de band echt boven zichzelf uitstijgt, is met track nummer vier: Clear The Air. Deze track ademt Refused, je weet wel, die Zweedse hardcorepunkband die vorig jaar besloot de gitaren definitief op te bergen. Het is niet de eerste keer dat de sound van Ronker aan die van de Zweden doet denken, maar tijdens Clear The Air ligt het er werkelijk vingerdik op. Tegelijk waken de Belgen erover dat het geheel voldoende eigenheid behoudt. Invloeden mogen dan wel duidelijk aanwezig zijn in het spectaculaire geheel, het eindresultaat staat als een huis. Een huis dat Ronker heet.

De Belgen beschikken over een wel zeer ver reikende sound. De ene keer is het een stuiterbal die barst van de energie, om de volgende track wat melancholischer uit de hoek te komen. Zo is er het eerder uitgebrachte Snuff, dat meesterlijk naar zijn apotheose dendert en wat ons betreft zeker tot de uitschieters op deze plaat behoort. Maar ook Using Eyes, de afsluiter, heeft een toegankelijk kantje. Het is zo’n nummer waarbij de frontstage de armen in elkaar slaat en de lyrics luidkeels meeschreeuwt. Normaal duurt het even vooraleer ik dit soort nummers echt leer waarderen, maar hier zat het gevoel meteen goed. De vocals van Jasper De Petter zijn puur en allesbehalve afgelikt, iets wat eigenlijk een constante is op deze tweede langspeler. Ronker wil geen opgepoetst eindresultaat, maar eentje met schoonheidsfoutjes. Die schoonheidsfoutjes geven Using Eyes een welgekomen rauw kantje en zorgen voor een authentieke sing-along die per halve minuut aan zwaarte en passie wint. Het maakt van dit nummer de gedroomde afsluiter van deze nieuwste telg. Hier zullen ongetwijfeld nog veel kelen op schor geschreeuwd worden. U bent bij deze gewaarschuwd.

Heeft deze review u benieuwd gemaakt naar hoe deze band live is? Wel, dan heeft u geluk. Ronker deelde deze week zijn agenda om deze nieuwste telg te promoten. En laat het duidelijk zijn: waar Ronker op plaat al weet te overtuigen, is de band live nog van een heel andere orde. Sinds ik de Belgen aan het werk zag, ben ik ze blijven beluisteren. Het is zo’n band die je live móét meemaken om er echt een oordeel over te kunnen vellen. Met zijn chaotische cocktail weet Ronker keer op keer zwaar uit te halen. Bekijk de agenda en bestel die kaartjes, zou ik aanraden, u gaat er geen spijt van hebben. De band zou zelfs kunnen opteren voor de leuze: ‘niet tevreden, geld terug’, want ik kan me moeilijk voorstellen dat iemand teleurgesteld de zaal verlaat na deze wervelwind aan het werk te hebben gezien.

Het mag duidelijk zijn: Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever heeft me volledig overtuigd en dat vrijwel meteen. Vanaf de eerste luisterbeurt werd ik meegezogen in het spectaculaire geheel. Het werd een muzikale trip waar ik maar geen genoeg van kon krijgen, en die bij elke nieuwe luisterbeurt alleen maar intenser werd. Wanneer je al wat mee kan mompelen en vervolgens in de lucht staat te stampen bij een “plotse” tempowisseling die je intussen al wél weet zitten, dan voelt het geheel plots bijzonder vertrouwd aan. We zitten intussen in de fase waarin ik actief momenten begin te zoeken om de plaat nóg eens in zijn totaliteit er door te jagen. Tijd dus om opnieuw onder de douche te kruipen, de speaker lekker luid te zetten en ook de buren nog eens te trakteren op wat deftige muziek. Mochten ze komen reclameren, dan zeg/schreeuw ik: We Need To Clear The Air, So Let’s Talk About It!

Tracklist: