Sabaton @ AFAS Dome (Sportpaleis), Antwerpen – 2 december 2025

Alex

Sabaton – The Legendary Tour – 2025 poster

Dinsdag 2 december bracht The Legendary Tour Sabaton naar Antwerpen alwaar de band zijn jongste plaat Legends kwam presenteren aan de fans. Met The Legendary Orchestra als voorprogramma werd het een avond met een overdosis Sabaton!

Laat me je vertellen hoe we deze review gaan aanpakken. Eerst gaan we over het verloop van de avond, daarna volgt een meninkje van deze auteur.

Plaats van het metalfeest was het tot Afas Dome herdoopte Sportpaleis, net naast de ingrijpende werken aan de Antwerpse Ring. Naamswijziging noch wegenwerken schrikten de fans af want het was al drummen aan de ingang een uur voor de zaal openging. Ik zag fans van alle allooi: jong en oud, lekker ingeduffeld en kortgemouwd op deze veel te koude dag. De rijen strekten zich uit tot voorbij de Lotto Arena en de zij-ingangen. Wist je trouwens dat bassist Pär te zien is op een permanente banner boven de zij-ingangen van de zaal?

Wie de zaal binnenkwam kreeg een goed zicht op de spectaculaire podiumopstelling die de band had beloofd. Aan de p.a. een verhoogd podium ingekleed als kasteeltoren, op het podium zelf een volwaardig kasteel met twee torens. Dit zicht was niet afgeschermd zoals bands dat al eens doen om de verrassing te bewaren. Het enige dat verborgen was, was het drumstel dat achter een grote banner hing. Op deze boekvormige banner stond in het groot de naam van The Legendary Orchestra, eronder stonden de stoelen van het orkest al klaar.

The Legendary Orchestra is een concept dat speciaal voor deze tour uit de grond is gestampt een koor en orkest dat Sabatonnummers in een symfonische versie presenteert. Dit ensemble wordt bijgestaan door zangeres Noa Gruman van Scardust, violiniste Mia Asano en draailierspeelster Patty Gurdy die o.a. met Alestorm heeft samengewerkt. Sabaton had aangekondigd dat nummers die de band niet zelf zou brengen, wel gespeeld konden worden door dit orkest. Op een uurtje zou het dertien nummers brengen. Aan dit concept zat een bitterzoet kantje: wat we tijdens het voorprogramma hoorden, zouden we niet horen in de oorspronkelijke versie. Het prikte daarom wel toen geopend werd met Ghost Division en nummers als Resist and Bite of Maid of Steel (toch wel het beste van de nieuwe plaat) in deze maar niet in de andere set zat.

Over de uitvoering van de nummers kan ik alleen maar loftuiten. Het Sportpaleis is geen ideale zaal voor de nuances die orkestrale muziek met zich meebrengt, maar de muziek kwam wel binnen. Het klonkt werkelijk groots. De nummers waren geen één-op-één covers van de oorspronkelijke liedjes, wel herwerkingen en arrangementen op basis van. Delen van de tekst waren weggeknipt, intro’s verlengd en verlegd door Joost van den Broeck (bekend van o.a. Epica, Blind Guardian en Powerwolf). Het klonk vers, en wie weet zijn er wel mensen geïnteresseerd geraakt in andere orkestrale muziek.

Het publiek luisterde beleefd en stak de handen op wanneer zangeres Gruman daar om vroeg, maar vanuit mijn tribune zag ik weinig spontane beweging. Er is natuurlijk een verschil tussen herinterpretaties van de muziek en het originele, door gitaren aangedreven werk. Ik was onder indruk en stiekem verbaasd dat het zo goed klonk, maar heb het na een keertje wel gezien. Er gaat uiteindelijk niets boven het origineel.

Setlist The Legendary Orchestra

Ghost Division
Bismarck
Maid of Steel
Hearts of Iron
The Final Solution
Sarajevo
Angels Calling
The Unkillable Soldier
Resist and Bite
A Lifetime of War
Sparta
Winged Hussars
Swedish Pagans

Een halfuur pauze na The Legendary Orchestra en de lichten doofden. Op het kleine podium aan de p.a. verscheen Napoleon, en na enkele minuten waarin hij publiek opjutte kreeg hij gezelschap van Ghengis Khan en Julius Caesar. Gedurende een kleine twintig minuten ruzieden de legendarische figuren over wie de grootste onder hen was, en het eindige met Caesar die andermaal neergestoken werd. Op dat moment verscheen een gezelschap van tempeliers, geleid door grootmeester Jacques de Molay. Eens op het podium aangekomen onthulden de ridders hun gelaat en het bleek zowaar Sabaton zelf te zijn. De band zette Templars en begaf zich over een ondertussen neergelaten loopbrug naar het hoofdpodium.

Templars bleek een prima intro te zijn zoals het nummer dat op plaat ook is. Daarna volgde The Last Stand, met 204 miljoen plays hun op één na populairste nummer op Spotify, en daarna het weer richting Legends. Achtereenvolgens passeerden Hordes of Khan (met intro van Ghengis), I, Emperor (met Napoleon op de weergang van het kasteel achter de band) en Crossing the Rubicon (ingeleid door Caesar in bebloede toga). De band zette met deze keuze aan songs sterk in op Legends en het thema van de tour. Tijdens I, Emperor had de band kanonnen op het podium om tussendoor vuurwerk af te schieten boven het publiek.

Nu draaide het niet alleen rond Legends: aan de kasteeltorens werden vaandels omgedraaid die het Zweedse schild met de drie kronen op een blauw veld tonen om Carolus Rex in te zetten. Tijdens Stomtroopers reden Duitse soldaten kratten het podium op en bereidden zo volgende nummer voor als deel van het huidige. Na Stormtroopers ging het licht uit, dook de band weer de coulissen in voor een kostuumwissel en weerklonken tijgerkreten door de zaal. In die eerder genoemde kratten zaten drumstellen die door gitaristen Chris en Thobe bespeeld werden tijdens A Tiger Among Dragons terwijl zanger Joakim op zichzelf gitaar speelde. Je hebt het ondertussen door, er werd stevig ingezet op het theatrale karakter van de band. Dat zorgde ervoor dat er een strakke timing was tussen de nummers en er minder tijd was voor spontane interactie met het publiek zoals dat in de clubdagen gebeurde. De prijs van succes!

Na A Tiger Among Dragons was het dan tijd voor Christmas Truce, en vanaf nu had de band permanent gezelschap van The Legendary Choir op de weergang. Bij Christmas Truce werd ons gevraagd de telefoon boven te halen en te schijnen met de lampjes, wat ook gebeurde. Daarna volgde nog een halve set waarin het kostuumspektakel minderde, met uitzondering van The Attack of the Dead Man. De band, gekleed in tenue van de Eerste Wereldoorlog, liep over de brug naar het midden van de zaal om vandaar al spelend door het publiek naar het podium terug te keren.

Bij het aankondigen van The Art of War sprak Brodén nog over het lezen van commentaren op sociale media: “You shouldn’t do it, but we did it anyway. You wanted more old stuff, and we agree!” om dus The Art of War te spelen. Dat werd dan gevolgd door de traditionele afsluiter To Hell and Back, en als echte afsluiter volgde Masters of the World van Sabatons eerste album Metalizer. En toen was het echt gedaan.

Het was een avond met dik anderhalf uur muziek van de band zelf, een resem kostuumwissels, en zo ontzettend veel vuur. Sabaton heeft duidelijk ingezet op spektakel zoals we dat van Iron Maiden gewend zijn en toont dat de groep voluit durft te gaan op het podium.

En nu had ik nog een eigen mening beloofd: met een ticket van meer dan €90 mag dat wel. Over de productie heb ik vooral lof: het zag er indrukwekkend uit en was puur spektakel. Ik zag een band die bereikt heeft waar vele anderen alleen maar van kunnen dromen. Er zat logica in het theater en het thema van de tour.

Waar het voor mij beter kon, was dat toneeltje aan het begin. Een kwartier tot twintig minuten stonden drie acteurs op het podium als kinderen te kissebissen over wie de grootste was, en het ging nergens heen. Geen conclusie, geen les. Na vijf minuten was de mop wel gemaakt. Sabaton had beter twee nummers extra gespeeld.

Van de setlist was ik ook niet wild: Legends is een prima plaat, maar niet uitstekend en al zeker geen “vijf nummers in de set” goed. Bij A Tiger Among Dragons waren de omgekeerde instrumentalisten leuk maar het nummer zelf loopt niet goed. Had Maid of Steel in de hoofd- en niet in de openingsact gezeten, dan was ik vrolijker geweest. Van de twee Grote Oorlogplaten ben ik ook niet zot en daar kregen we gecombineerd vijf nummers uit. Zoals Brodén het zei: “you wanted more old stuff”. Ja, inderdaad! Slechts vier van de achttien nummers dateerden van 2012 en vroeger, en dat was bijzonder jammer. Het zijn die platen waar deze fan verliefd op is geworden en waar Sabaton het pittigst klinkt. Je zal nooit iedereen tevreden stellen als band, maar het is nu al enkele jaren dat Sabaton zich focust op nieuw en niet op oud materiaal live.

En omdat alle goeie zaken in drie komen: ik vind het spijtig dat een band van dit kaliber en dan nog een die zo hard leunt op keyboards, niet met een toetsenist op het podium staat. Blind Guardian pakt een extra sessiemuzikant mee op tour, Fabio Lione had een live keyboard mee. Sabaton had er tot 2012 een en heeft die positie nooit opnieuw ingevuld, en dat is jammer. We gaan toch voor een volwaardige livebeleving en met een crew van 200 mensen kan dat geen probleem zijn?

Het spektakel was dus de moeite waard, het toneeltje was er teveel aan en bij een volgend optreden zou ik toch graag terugkeren naar die oudere platen. Verder zag ik een band die er plezier in had, en een publiek van 12.000 koppen dat genoot van het spektakel. Ondanks mijn opmerkingen weet ik dat Graspop Metal Meeting 2026 zich aan een spectaculaire headliner mag verwachten en ik kijk er naar uit.