Rhapsody, wat mij betreft hét vlaggenschip van de symfonische power metal, is goed vijftien jaan geleden opgesplitst in twee versies: eentje met toetsenist Staropoli en eentje met gitarist Turilli. Zanger Fabio Lione begon bij de ene en maakte de overstap naar de andere. Die band treedt nu opnieuw op zonder Turilli en met een nieuwe naam: Dawn of Victory.

Toen ik de touraffiche zag passeren, heb ik geen moment getwijfeld om een ticket te kopen. De muziek van het oorspronkelijke Rhapsody is tijdloos en monumentaal. Dat ik daarvoor de taalgrens over moest en de Brusselse ring in de spits trotseren, nam ik er voor lief bij. Plaats van het gebeuren was zaal Zik Zak in Ittre. Een bescheiden zaaltje langs een Waals kronkelweggetje met lintbebouwing tussen koeienweides. Het podium was heuphoog en zonder scheiding tussen band en publiek: om nog dichter bij de band te komen, moet je ee groupie zijn.

Dawn of Victory had Alterium mee als openingsact. Symfonische power metal met een zangeres achter de microfoon. Ik zag mensen met Alterium-t-shirts in het publiek en dan moest de set nog beginnen. Dit Italiaanse vijftal kreeg tien nummers de tijd om het publiek voor zich te winnen, en dat lukte met gemak. De muziek zelf was zoals je van het genre verwacht: opgewekt, lekker tempo. De songteksten gingen over sirenen, piraten en World of Warcraft. Zangeres Nicoletta Rosellini vertrouwde ons toe dat ze een nerd is.

Qua podiumpresence had Alterium het niet beter kunnen doen: de muzikanten toonden dat ze er zin in hadden. Ze maakten gebruik van het gehele podium en hadden onderling duidelijk plezier. De pauzes tussen de nummers waren kort, de bindteksten kort maart krachtig. Het quintet had het publiek lekker warm gekregen voor de hoofdact. Puik optreden!

1. Drag Me to Hell
2. Hear My Voice
3. Siren’s Call
4. Crossroads Inn
5. Firebringer
6. Stormrage
7. Raise our Jar
8. Shadowsong
9. Sui
10. Of War and Flames

Voor wie het niet meer kan volgen, heb ik onderaan dit artikel een overzichtje geplaatst van welke Rhapsody in België heeft gespeeld. Tot dan volstaat het om te weten dat de line-up van vanavond bestond uit:

• Fabio Lione – zang
• Alex Holzwarth – drums
• Patrice Guers – basgitaar
• Dominique Leurquin – gitaar
• Justin Hombach – gitaar
• Alessio Lucatti – keyboards

De eerste vier hebben een lange geschiedenis met Rhapsody en zijn te horen op de studioalbums, al zijn geen van deze vier de creatieve kracht achter de band geweest. Dawn of Victory is een voortzetting van Rhapsody: dit is geen coverband.

Openen deed de band met, hoe kan het anders, de titeltrack van plaat Dawn of Victory. Meteen was het duidelijk dat er op deze muzikanten nog geen sleet zit, want ze gaven zich voluit voor iedere gespeelde noot. Nadat de eerste instrumentale maten gespeeld waren, betradt de man naar wie de band vernoemd is het podium. Een podiumbeest in iedere vezel. Zijn présence was inspirerend, zelfs in een kleine zaal als deze. En dan heb ik het nog niet over zijn stem gehad. Lione zingt nog altijd even indrukwekkend zoals hij op de klassieke platen te horen is. Hij zorgt mee voor de power in power metal.

Doorheen het optreden maakte Lione het ook bijzonder plezant: hij nodigde een meisje van negen uit op het podium en begon een hele conversatie met haar toen bleek dat ze Italiaans sprak. Hij trok hobbyfotograaf Michel het podium op om foto’s te maken van het publiek en, met wat aanmoediging van de band, het nummer Holy Thunderforce aan te kondigen. Hij vertelde, zoals ik zelf ook tot in den treure zou doen, over zijn samenwerking met Christopher Lee. En het publiek, dat at uit zijn hand.

Naast Fabio zelf stonden er nog vijf andere muzikanten op het podium: oudgediende Alex Holzwarth achter de drums, Fransmannen Patrice Guers (bas) en Dominique Leurquin (gitaar) aan de rechterkant, nieuwkomers Justin Hombach (gitaar) en Alessio Lucatti (toetsen) links. Wat deed het mij plezier om te zien dat deze groep, die net zozeer getypeerd wordt door de toetsenist als door het gitaarspel, een zesde speler op het podium heeft gezet. Dat is echt, dat is oprecht van je muziek houden. Vele en veel grotere bands herleiden de keyboards tot een backing track en dat is toch zo’n zonde. Dawn of Victory doet daar dus niet aan mee. Lucatti had een draagbaar keyboard mee zodat ook hij vrij over het podium kon stappen, en stappen deden ze. Aan het begin van de set wisselden de muzikanten met regelmaat van kant, tegen het einde bleven ze meer op hun eigen deel. Misschien omdat het podium kleiner was dan verwacht?

Naast de persoonlijkheid van zanger Fabio moeten we het ook nog even hebben over de twee Fransmannen. Die stonden met overschot van plezier op het podium. Leurquin had een glimlach die zijn gezicht in twee splitste, wat aanstekelijk werkte op ondergetekende. Guers, langs zijn kant, stond stevig op het podium met een voortdurende grijns/bass face en een loopje met gebogen kniëen waar Robert Trujillo van Metallica nog van wat kan leren. Soit, laat het duidelijk zijn: dertig jaar na het oprichten van Rhapsody en vijftien jaar na de split met Staropoli’s Rhapsody of Fire brandt de muziek van Rhapsody nog altijd in de harten van deze muzikanten.

En de muziek zelf dan? Die was magisch. Wie een setlist van dit kaliber kan samenstellen, heeft het gemaakt als muzikant. Er werd gespeeld uit alle platen van debuut Legendary Tales tot en met Symphony of Enchanted Lands II: The Dark Secret (de eerste met Christopher Lee, de laatste onder de naam Rhapsody). En de keuzes die gemaakt waren, ik had me niets beter kunnen bedenken. het mocht hard zijn en beuken, het mocht melodisch zijn, het mocht opgewekt en mee te zingen zijn. Enkele hoogtepunten waren The Wizard’s Last Rhymes, dat begint met de opening van de vierde beweging van de Nieuwe Wereldsymfonie van Dvorak (luister en herken). Unholy Warcry, waarin we werden opgejut om mee ‘woo-ho-hooo’ te roepen. Symphony of Enchanted Lands, waarbij zangeres Nicoletta mee mocht komen zingen. De muziek werd met furore gebracht door de band zoals deze muziek gespeeld hoort te worden. Hombach en Lucatti doen Staropoli en Turilli niet vergeten, maar ze brengen hun stukken wel met de nodige passie.

Na dik anderhalf uur zat het er helaas op. Rhapsody is een band die ik in mijn jeugd heb leren kennen en de magie die ik toen door de muziek ervaarde, was vanavond tastbaar. Het was een uitstekend optreden voor een kleine zaal, gebracht alsof het een afgeladen festivalweide was (Graspop, Alcatraz, leest u mee)? Ik hoop van harte dat Dawn of Victory terugkeert en ik wens alle metalfans toe dat ze deze band eens aan het werk zien. Beste optreden van het jaar? Het zal niet veel schelen.

1. In Tenebris (intro)
2. Dawn of Victory
3. Wisdom of the Kings
4. The Wizard’s Last Rhymes
5. The March of the Swordmaster
6. Riding the Winds of Eternity
7. Land of Immortals
8. The Magic of the Wizard’s Dream
9. Ira Tenax (intro)
10. Warrior of Ice
11. The Village of Dwarves
12. Eternal Glory
13. Lamento eroico
14. Holy Thunderforce
15. Symphony of Enchanted Lands (met zangeres Nicoletta Rosellini van Alterium)
16. Unholy Warcry
17. Epicus Furor
18. Emerald Sword
19. Act VI: Erian’s Lost Secrets (enkel outro)

Tijdslijn van de Rhapsody’s

Zoals beloofd is hier een overzicht van de bands die Rhapsody heten en hun leden. Wie een kleurtje heeft, heeft in meer dan één band gespeeld. Grijze namen behoren aan één band toe. Dawn of Victory is een afsplitsing van Turilli / Lione Rhapsody. TL Rhapsody zelf komt in 2026 opnieuw bijeen om drie shows met orkest en koor te spelen onder de naam Rhapsody With Choir and Orchestra (helaas enkel in Latijns-Amerika).