Nu de kinderen weer achter de schoolbanken zitten, de ochtendspits weer pittiger wordt en de dagen korten, was het weer tijd voor Floatline Festival in Oudsbergen. Voor ons was het de eerste editie van dit alternatieve festival waar stevige gitaren en elektronische muziek hand in hand gaan. De openingsdag moesten we door andere verplichtingen aan ons laten voorbijgaan, maar op dag twee waren we vanaf de eerste noot present. La Finesse mocht de aftrap geven voor een handvol geïnteresseerden. Hoewel het drietal er zichtbaar zin in had, wist hun commerciële cocktail ons niet lang te boeien. Al snel betrapten we onszelf erop dat we naar het horloge keken en begonnen af te tellen naar het einde van de show. Gelukkig bracht de opener van de Wablief, het Nederlandstalige podium van het festival, meteen meer perspectief: De Defecte Gasten, een naam waar we reikhalzend naar uitkeken.

De Defecte Gasten – Wablief – 15:20 – 15:55

Dorien Nuyts, die we intussen allemaal kennen van sociale media dankzij haar plotse carrièreswitch naar frituuruitbaatster, mocht de Wablief-stage hosten en de bands aankondigen. Haar “kater van gisteren”-attitude zorgde aanvankelijk voor wat onwennigheid, maar dat paste verrassend goed bij de rauwe charme van het podium en het festival in zijn totaliteit. Toen De Defecte Gasten vervolgens de bühne bestormden, leek ook daar in eerste instantie wat twijfel te heersen. Maar zodra de eerste akkoorden weerklonken, werden de knikkende knieën ingeruild voor gebalde vuisten en rauw geschreeuw. Het jonge kwartet speelde alsof hun leven ervan afhing en gooide er zoveel energie tegenaan dat frontman Daan Winderickx zijn broek letterlijk aan flarden sprong, waarover later meer uitleg.

Het eerste bommetje van dag twee kwam er tijdens Links, waar Winderickx furieus tekeerging tegen de GPS, dit keer hilarisch vertolkt door bassist Lucas Collette. Van bij de start hing er al een humoristische ondertoon, maar in deze track werd die extra in de verf gezet, zonder dat de scherpe maatschappijkritiek verloren ging. De vroege bezoekers genoten zichtbaar, al bleef de tent aanvankelijk grotendeels leeg omdat iedereen liever buiten stond te palaveren. Ook De Defecte Gasten merkten dat op en maakten er korte metten mee: “Of jullie komen dichterbij, of dit was het laatste nummer.” Gelukkig gehoorzaamde het publiek meteen, waardoor de sfeer in één klap naar een hoger niveau werd getild.

Dat de band zichtbaar genoot, bleek uit de manier waarop ze elk hoekje van het podium benutten, iets wat overigens meer groepen vandaag zouden doen. De Defecte Gasten huppelden van links naar rechts, sprongen op en van de muziekinstallatie en hielden het tempo hoog. De energie spatte er vanaf, tot het zelfs een kapotte broek opleverde voor frontman Daan Winderickx. Gelukkig stond de organisatie paraat: met een rol ducktape werd het euvel ter plekke opgelost, waarna de show gewoon onverstoorbaar verder denderde. De set bulkte van de energie, al voelde Dries Pak Uw Valies, het nummer waarin “politieker” Vanlangenhove het moet ontgelden, net wat te langdradig aan. Het haalde kortstondig de vaart uit het optreden, een unicum in een verder sterke set. Vanaf de eerste minuut werd duidelijk dat zowel de band als Floatline er zin in hadden, al resulteerde dat helaas niet in een moshpit. Jammer, want De Defecte Gasten hadden dat met hun compromisloze energie zeker verdiend. Deze mannen gaan we niet snel vergeten, tot een volgende keer!

Setlist: 

1. Nepo Babies
2. Schapendans
3. Links
4. Schoonzus
5. Rechtse Zak
6. Dries Pak Uw Valies
7. Sta Op
8. Ik Vlucht Weg
9. De Pit
10. Vieze Vuile Homo Hater
11. Anders

Hond – Wablief – 17:05 – 17:45

Nauwelijks was de laatste noot op de Wablief weggestorven, of het was al aftellen naar de volgende act op de mainstage. Een kwartier later mocht Max Forage aantreden, maar dat bleek eerlijk gezegd niet ons ding. Wat we nodig hadden, was een band die de boel eens goed zou opfokken en daarvoor leek Hond de perfecte orkestmeester. Wat meteen opviel, was dat het kleine tentje opnieuw niet gevuld geraakte en ook de weide nog akelig leeg oogde. Toch genoten de aanwezigen met volle teugen, al konden we niet ontkennen dat de opkomst eerder mager was. Hond slaagde er echter in om zelfs tijdens het afstellen van hun instrumenten nieuwsgierige blikken te trekken. Net als hun muziek gebeurde dat op geheel eigenzinnige wijze, wat nog voor de eerste noot al voor brede glimlachen in het publiek zorgde.

Dat we hier geen technisch hoogstaand spektakel moesten verwachten, hadden we op voorhand wel ingeschat. Hond is een band die koppig zijn eigenzinnige pad volgt, zonder zich ook maar één seconde af te vragen hoe dat bij het publiek zou landen. Ze brengen muziek waar ze zelf volledig achter staan en die ze met zichtbaar plezier op het podium brengen. Waar we vooraf nog twijfelden of ze hun tijdslot konden vullen, bewezen ze het tegendeel: met amper twee nummers in hun repertoire kregen ze moeiteloos veertig minuten gevuld, en dat zonder een seconde in te boeten aan energie of eigenheid.

Toen het kwartet eenmaal op dreef was, zag je al snel enkele mensen verbaasd opkijken. Een deel besloot na enige tijd het hazenpad te kiezen, waardoor het tentje er nog leger uitzag dan voordien. Toch zakte de energie nooit onder het gewenste festivalniveau: de toeschouwers die bleven, deden dat breed glimlachend en gooiden er zonder gêne hun vreemdste danspasjes tegenaan. De grootste glimlachen verschenen toen Hond hun nieuwste nummer Daar Gaat Ze inzette. De tekst mag dan dezelfde zijn als die van Clouseau, elke andere overeenkomst berust op louter toeval. Mijn vriendin, grote fan van de gebroeders Wauters, kan het origineel moeiteloos van voor naar achter meezingen, maar hier was dat onmogelijk. Hond maakt van elke cover iets volledig eigens en plaatst zo een herkenbare song in een compleet nieuw jasje. Dat levert een uniek eindresultaat op en onderstreept de eigenzinnige genialiteit van de band.

Ook de track waarmee het voor Hond allemaal begon, is een cover. Irene (K*tkop) van De Mens werd door het kwartet zo grondig herwerkt dat het de term cover haast opnieuw uitvindt. Het resultaat is tegelijk herkenbaar en vervreemdend: muziek die je ergens aan doet denken, maar je elk houvast ontneemt. Op Floatline leverde dat een heerlijk sfeertje op in de Wablief, eentje waarbij zowel band als publiek zichtbaar genoten. Waar we aanvankelijk dachten dat Hond slechts een wel erg eigenzinnige coverband was, bleek al snel dat ze ook over eigen materiaal beschikken. Verwacht daar geen technische hoogstandjes, maar wel tonnen eigenheid en feestgehalte dat tot in de nok van de tent doordrong. Wie erbij was én bleef hangen, kreeg een show voorgeschoteld die ze niet snel zullen vergeten. Net zoals bij De Defecte Gasten, zetten we ook Hond vanaf nu met stip op onze radar.

Setlist: 

1. God Is In La
2. Sinksenfoor
3. Gehondoleerd
4. Daar Gaat Ze
5. Gsm
6. Irene (kutkop)
7. Zonder Elastiek
8. Minimaus
9. Hetero De Cisman
10. Tottatopis
11. Bowbowbow

De tendens van comateuze rock op de mainstage bleef helaas aanhouden. Ook Gos Rosling wist ons niet veel verder te brengen dan een korte nieuwsgierige blik bij de opkomst. Gelukkig had de organisatie voldoende bankjes voorzien om af en toe eens neer te ploffen. Toen vervolgens de eerste noten van Webstek weerklonken, voelden we niet de drang om richting de intiemere Wablief te trekken, maar eerder richting uitgang. Zo geschiedde: we besloten het moment aan te grijpen voor een bezoekje aan de camping. De camping ligt op slechts enkele meters van de inkom en bij aankomst werden we meteen hartelijk onthaald door de vrijwilligers, een constante die over het festival merkbaar was. Of het nu aan de kassa, aan de toog of op de weide was: overal heerste dezelfde vriendelijkheid. De festivalsite zelf is kleinschalig, maar straalt een warme gezelligheid uit. Op de camping lieten de medewerkers ons nog weten dat wie volgend jaar kiest voor de full package deal niet alleen kan rekenen op ontbijt, maar ook op een stevige afterparty in de beruchte schuur. Kortom: ook hier ademt Floatline Festival puur genieten.

Ronker – Mainstage – 20:00 – 20:45

Voor we het goed en wel beseften, moesten we ons nog haasten om de start van Ronker niet te missen. De mannen uit Denderleeuw waren zonder twijfel de hardste naam op deze editie en dus voor ons van Amped-Up een absolute must-see. Dat gevoel bleken we te delen met heel wat anderen: voor deze stomende act stond de grootste menigte van de dag paraat. Het duurde even, maar uiteindelijk hadden toch heel wat nieuwsgierigen hun weg naar het festival gevonden. Rond acht uur hing er een uitgelaten sfeertje en leek iedereen klaar om de avond feestend in te zetten. Ronker hoefde de bal alleen nog maar binnen te tikken.

Laat ons duidelijk zijn: dit werd geen binnentikkertje, dit werd een kanonskogel die dwars door de netten suisde. Wat een bom, wat een energie! Ronker zette Floatline vanaf de eerste seconde onder hoogspanning en hield dat moeiteloos driekwartier vol. Sterker nog, het had het publiek in zijn greep zoals je op zondagochtend je appelsien perst: genadeloos, tot de laatste druppel. De energie die hier hing, zou later op de dag niet meer worden geëvenaard. Professional Facebreaker mocht deze pletwals openen en deed dat, net zoals op de langspeler Fear Is A Funny Thing, Now Smile Like A Big Boy, met verve. Het bleek de perfecte weerspiegeling van wat ons de komende minuten te wachten stond. Floatline incasseerde met plezier en reageerde met een kolkende moshpit.

De hele set was een aaneenschakeling van knallende tracks en leverde zo een wel heel intensieve work-out op om de avond in te zetten. Shame, één van de eerste tracks van dit collectief, tilde de extase nog een niveau hoger. Het mysterieuze kantje in combinatie met dat constante pittige randje sloeg het publiek compleet murw. Toen de laatste noten van deze track door de boxen knalden, gingen verbaasde blikken rond: wat een energie! Ronker deelde hier rake klap na rake klap uit. En dit is nog maar het begin, want op zondag 8 februari 2026 stelt de band zijn tweede album voor in de AB in Brussel. Wie zich wil laten omverblazen door een explosieve cocktail van genres, mag dat optreden absoluut niet missen. Eén ding staat nu al vast: de opvolger van hun uitstekende debuutplaat wordt gegarandeerd een mokerslag, het tegendeel zou ons echt verbazen.

Wij van Amped-Up proberen doorgaans altijd een kritische noot te laten horen, maar bij Ronker was dat simpelweg onmogelijk. De set was perfect uitgebalanceerd en bleek voor velen dé ideale introductie tot deze band. Het allesvernietigende tweeluik Goliath en Fear 🙂 sloot deze stomende show op fenomenale wijze af. Wie tot dan toe nog twijfelde om de dansbenen en armen los te gooien, werd finaal over de streep getrokken. Het publiek van Floatline bewees hiermee dat het wel degelijk meer van dit soort energieke acts wil: gierende gitaren met een uitgesproken alternatief randje. Hopelijk heeft ook de organisatie dit ingezien, want de dromerige rock die eerder op de mainstage geprogrammeerd stond, zorgde in de namiddag voor een weide die akelig leeg oogde. Ronker bevestigde nog maar eens wat wij eigenlijk al lang wisten: dit zijn muzikale toppers met een unieke, onweerstaanbare sound.

Setlist: 

1. Professional Facebreaker
2. Kennedy
3. Slow Murder
4. No Sweat
5. Black Toast
6. Shame
7. Respect the Hustle
8. Hools
9. Hiit
10. Goliath
11. FEAR

Na Ronker moesten we toch even bekomen, gelukkig bood de organisatie voldoende zitgelegenheid om even lekker neer te ploffen. Floatline zet duidelijk in op de totaalbeleving: hoewel het festival kleinschalig is, zijn er hier en daar subtiele afwerkingen te ontdekken, zoals sfeervolle bordjes, lampjes, vlaggetjes en andere kleine details. Het zorgde ervoor dat je voortdurend met een brede glimlach over het terrein liep. Alleen de muziek was op sommige momenten best wel tenenkrullend, althans voor ons als doorgewinterde punk- en hardcoreliefhebbers. Na de pletwals van Ronker stond Simon geprogrammeerd, maar net zoals bij Webstek besloten we ook nu een wandeling te maken om even aan de commerciële muziek te ontsnappen en rustig na te genieten van het geweld van Ronker.

Na Simon was het de beurt aan Ramkot, een band die ondertussen al een stevige aanhang heeft opgebouwd, al hoor ik daar persoonlijk niet bij. Op de radio weten de Belgen me zo nu en dan eens te vermaken, maar niet voldoende om echt met volle zin naar een show te gaan kijken. Op Floatline ging het echter wel gebeuren, en ik was benieuwd hoe me dat ging bevallen. Wel daar kan ik kort over zijn, meermaals betrapte ik me erop dat ik naar mijn horloge keek. Voor een tiental minuutjes konden ze me zeker boeien, maar dan was het bij mij al op. De rest op Floatline kon er duidelijk wel van genieten, getuige de respons tijdens en na de nummers. Toen de Belgen vertelden dat ze aan het laatste nummer van de set waren beland, was dit dan ook eerder een opluchting voor mij. Het betekende dat we een stapje dichter bij de absolute headliner van de avond waren beland: de Hollanders van Hang Youth.

Hang Youth – Mainstage – 00:10 – 01:00

Waar bij de show van Ramkot nog enige twijfel mogelijk was, werd bij de afsluiter van de avond meteen duidelijk hoeveel festivalgangers al huiswaarts waren getrokken. De Hollandse punkformatie Hang Youth zal zich wel wat anders voorgesteld hebben van een headlinerspotje op een festival vlak aan de grens tussen België en Nederland. Toen de Hollanders op het podium kropen was het zelfs wat gênant. Abel Van Gijlswijk wreef in zijn ogen en vroeg: “België, waar de fuck zijn jullie?”.

Op de drumkit van Nout Kooij was het al te lezen: Er Is Hoop, de plaat die vorig jaar verscheen. Het deed vermoeden dat de laatste release nog steeds centraal stond in de set, die deze keer uit maar liefst dertig nummers bestond. Het siert de Hollanders dat ze de afgesproken speeltijd volledig hebben benut, ook al had het optreden iets weg van een simpel tuinfeestje. De show werd geopend met De Bom, afkomstig van de nieuwste telg, en wist nog enkele nieuwsgierigen naar de stage te lokken, al bleef het een vreemd zicht, zo’n headlinershow met zo weinig publiek.

Hang Youth dacht er duidelijk het zijne van. Met scherpe opmerkingen richting de dj’s die nog in De Bos aan het draaien waren, riepen ze: “Kom hierheen, wij spelen eigen nummers” en “Kan iemand die teringherrie daar even afzetten?”. Tegelijkertijd was het ook een sneer naar de organisatie. Het was dan ook een vreemde keuze van hen om de headliner volledig gelijktijdig te laten spelen met twee dj-sets. Wie niet vroegtijdig huiswaarts keerde of bij een van de dj’s bleef hangen, werd door de Hollanders beloond met een heerlijk intieme punkshow mét boodschap.

Het eerste bommetje in de set was Defund De Staat, wat prompt het einde van het festival betekende voor een dronken festivalganger. Hij struikelde door het feestgedruis en belandde met hoofd en rug tegen de geluidsinstallatie, recht voor de voeten van Abel Van Gijlswijk, die zonder aarzelen de show stillegde. “Breng deze man naar de EHBO!” riep Abel. “Hydrateren man! Bier telt niet!” Ondertussen bleef Hang Youth onverstoorbaar de ene track na de andere afvuren. Wat ons bijzonder blij maakte, was dat de band de ep Ben Je Bang? niet vergeten was: zowel Tata Steel als Mona Lisa kregen een plek in de set.

De fans wilden hun hits horen, en die kreeg het ook voorgeschoteld. Midden in de set dook Je Haat Geen Maandag, Je Haat Kapitalisme op, verrassend genoeg uit volle borst meegezongen, dit tot zichtbaar genoegen van de band. Er stond misschien geen massa volk, maar wie er was, stak zijn appreciatie duidelijk niet onder stoelen of banken. Voor mij persoonlijk was Wees Gay Pleeg Misdaad een absoluut topmoment. Op album wist de track me eerder niet te overtuigen, maar sindsdien is hij al meerdere keren in mijn playlist beland. Eigenlijk geldt dat voor het hele album: sinds Floatline heb ik het nog eens vanonder het stof gehaald, en beluister ik het nu met veel meer plezier.

Toen de band op het podium kwam voor een handjevol geïnteresseerden, dacht ik dat we van een wel zeer korte set gingen genieten. Hang Youth mag de manier waarop het zijn muziek brengt niet al te serieus nemen, dat doet het met zijn fans wel. Het bleef een klein uurtje een retestrakke set afvuren op het kleine selecte groepje nachtraven. Wanneer we aan nummer 30 waren beland, voelde je toch een soort van opluchting van de schouders vallen van het Hollands collectief… ze hadden het overleefd. Inpakken en wegwezen zullen de Hollanders gedacht hebben, en ze zullen dan ook niet met een warm gevoel terugkijken naar deze show, en dat is jammer.

Setlist: 

1. De Bom
2. Malloot
3. Shell Is Een Prima Bedrijf
4. Met Je Ako-Ideologie
5. Waarom Is Alles Zo KK Duur? 
6. Je Hebt Al Lang Een KK Grote Chip In Je Zak 
7. Defund De Staat 
8. Tabaksindustrie
9. Modeindustrie
10. KKKLM
11. Een haar
12. Duizendjarige Witte Rijk
13. Geef Mij Je Liefde
14. In De Armen Van Een Fascist 
15. Je Haat Geen Maandag, Je Haat Kapitalisme
16. Tata-Steel 
17. (Ge)Woonbeleid
18. Niks Tof Aan Stikstof
19. Noem Je Dat Vervoer Openbaar? 
20. Dat Wordt Nog Wat Met Sinterklaas Dit Jaar
21. Bill Gates Is Een Nerd
22. Boel Aan De Hand
23. Vanaaf
24. Genocide
25. Mona Lisa
26. Leg De Zuidas In De As
27. Wees Gay Pleeg Misdaad
28. Ik Lach Maar Ik Huil
29. Alles Moet Beter
30. Belastingsdienst

Wat ons betreft was het vandaag een fijne eerste kennismaking met Floatline Festival. De Defecte Gasten en Hond wisten al vroeg op de dag voor vermakelijke shows te zorgen. Ronker was zonder twijfel de winnaar van de tweede festivaldag; het publiek stond bij hun optreden drie kwartier lang onder hoogspanning. Ook Ramkot wist te entertainen, al was dit voor ons persoonlijk eerder een sisser. De show van Hang Youth zal ons niet snel ontgaan, niet alleen door de magere opkomst, maar vooral door de ongekende energie die de band wist over te brengen op het selecte groepje aanwezigen. Floatline heeft zich hiermee meteen op de kaart gezet als een festival dat alternatieve muziek durft te programmeren. Volgend jaar houden wij het festival zeker weer in de gaten, hopelijk met opnieuw een aantal stevige, verrassende acts.