Eén van de gezelligste indoorfestivals die ons landje rijk is, daartoe behoort ook Zingem Beeft. Op de affiche stonden ook dit jaar gevestigde waarden binnen de Belgische en Nederlandse metalwereld. De organisatie had echter met pech af te rekenen. Op het laatste moment moest headliner Cobra The Impaler wegens ziekte zijn optreden op Zingem Beeft cancelen. Op zo een korte tijd een geschikte vervanger vinden? Het was een huzarenstuk. Mits wat geschuif op de affiche werd No Prisoners De band van Pieter-Paul Devos, Leander van het Groenewoud en Pieter De Wilde aan de affiche toegevoegd. Ze zouden aantreden als co-headliner, terwijl Arson een plaatsje opschoof en Zingem Beeft mocht afsluiten op een bijzonder feestelijke wijze.

De uit het Waasland afkomstige Walfgang was enkele jaren geleden aan een serieuze opmars bezig. Meer nog we zagen hen ooit aantreden als hoofd act in De Casino te Sint-Niklaas met als voorprogramma… Psychonaut. Ondertussen werd het beetje stil rond Walfgang. Maar nu zijn ze bezig aan een ondertussen derde album. De heren speelden voor een beperkt publiek, maar lieten dit niet aan hun hart komen en trokken alle registers vanaf de eerste riff compleet open. Scherp als een scheermesje klonken die gitaren, terwijl de verbluffende drumsolo’s als mokerslagen aanvoelden. De vocale inbreng is na al die jaren een mooie kers op de taart. Maar Walfgang is vooral zo een band die binnen instrumentale context, in het vaarwater van voornoemde Psychonaut, zorgt voor een intensieve totaalbeleving die als klieders aan je lijf blijft hangen. Een spetterende start van de festivaldag, die ons doet uitzien naar meer nieuw werk van deze toppers binnen de scene.

KA’UNA is een vrij jonge band die bestaat uit leden van Thurisaz en Scrape (The RG’s). Wat muziekstijl betreft leunen ze nog het dichtst aan bij post-metal, maar er is bij deze band veel meer aan de hand. Dat ons doen vertoeven in donkere gedachten, lukt hen zeker en vast. Het gaat echter allemaal nogal traag en de nummers zijn vrij lang om bij sommige de aandacht scherp te houden.

Een opvallend moment binnen de set was de poëtische inbreng van een zangeres (Tine Moniek) die haar teksten declameert , gerugsteund door die dreigende klankentapijtje. Een intens mooi moment waarbij haren op de armen kwamen recht te staan. KA’UNA voedde dus vooral de donkere zielen onder de aanwezigen, dat zijn heel wat doorgaans, maar het publiek op Zingem Beeft liet het beetje afweten en was er wat minder voor te vinden en dus bleek KA’UNA eerder een bijzonder moeilijke hap om te verorberen. Maar hun donkere, wat dreigende uitstraling deed ons persoonlijk wel naar adem happen.. En net daarom is KA’UNA een donkere band om te koesteren, als je van duisternis houdt met een hoek af.

Hoeken af? We zouden er meerdere tegen komen, in uiteenlopende kleurenpracht. Neem nu de Nederlandse formatie An Evening With Knives. Elke keer als we ze live zien, weten ze ons omver te blazen door een strak spel, doordachte uppercuts uitdelen en zorgen voor een ondoordringbare geluidsmuur. Op Zingem Beeft was dat niet anders. Hun ‘post-metal’-gerelateerde inbreng, ging er ook bij het publiek in als zoete broodjes.

Gretig als hongerige wolven leggen de sympathieke Nederlanders de lat heel hoog, en gaan als wildemannen tekeer op dat podium. Of dat nu voor twintig man is, of twintigduizend, bij wijze van spreken, An Evening With Knives haalt ook nu weer alles uit de kast om zijn publiek, ons inclusief, van de sokken te blazen en slaagt daar voor de zoveelste maal compleet in. Ook de nieuwe songs konden ons enorm bekoren. Binnen de scene is en blijft An Evening With Knives een absolute klepper, dat zetten ze op Zingem Beeft wederom in de verf.

Opvallend, ondanks dat er heel wat meer publiek aanwezig was stonden de meeste gewoon in de Foyer een pintje te drinken aan de toog. Ook HEISA kreeg in eerste instantie bitter weinig publiek voor zich. Ze waren voor de meeste bezoekers een wat nobele onbekende, wijzelf volgen ze al sinds 2020 en ze blijven ons op plaat en live verwonderen door een experimentele aanpak, een lichtjes psychedelische inbreng en dat voortdurend geschipper tussen lichtvoetig en donkere dreiging die soms van hen uitgaat.

HEISA doet je op een rollercoaster terecht komen, zo eentje waar je ook bands als TOOL of Primus tegenkomt om maar twee voorbeelden te noemen. Een moeilijke hap die er bij het publiek wel inging, want gaandeweg kwam meer en meer publiek binnen sijpelen, en iedereen die we naderhand spraken, zeiden dat ze diep onder de indruk waren van deze wervelende performance. Ons hoefde HEISA niets meer te bewijzen, maar op Zingem Beeft bewezen ze ook een ‘wat moeilijker te vermurwen publiek’ uit hun hand te kunnen doen eten, en zoiets is enkel voor de groten op aarde weggelegd, klasse! En Belgisch, zou Donald Muylle zeggen.

Plots stond de zaal wel bijna helemaal gevuld. Niet verwonderlijk want Temptations For The Weak is binnen die underground metal uitgegroeid tot een waar begrip. Hun spijkerharde aanpak, en een imposante frontman zorgen steeds voor een aardverschuiving. ook CC De Mastbloem moest eraan geloven. Niet alleen zorgde Temptations For The Weak voor een eerste mosh, wall of death of andere pit. Ze legden de lat zodanig hoog waardoor er geen doorkomen meer mogelijk was, en zowel de gitaristen als de zanger zochten hun publiek de hele set letterlijk op, om er een wervelend metalfeest van te maken, waarbij gensters naar elke hoek van de zaal vlogen.

Of het dak er afvloog? Meerdere malen eigenlijk, er werd niemand een moment van rust gegund. Elk optreden had wel zijn charmes, maar Temptations For The Weak zorgde voor die ultieme tsunami waardoor iedereen compleet murw werd geslagen, en in de hoek van de zaal even moest bekomen. Over een uppercut gesproken! Dit was er eentje dat we niet gauw zullen vergeten.

Na Temptations For The Weak, die zich na het wegvallen van Cobra The Impaler duidelijk tot publiekslieveling had opgewerkt, bleek het publiek sterk uitgedund voor de twee volgende bands op de affiche. No Prisoners stond eerder op de dag nog op Leffingeleuren, en zijn doorwinterde muzikanten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn.

Op een razendsnel tempo dendert, als een nietsontziende pletwals, dendert het gezelschap over dat podium. Geen spaander daarvan geheel latende. Veel bindteksten kwamen daar niet aan te pas, No Prisonners deed de razendsnelle muziek voor zich spreken. Gaandeweg leek alles een beetje diezelfde kant uit te gaan, waardoor de aandacht een beetje verslapte. Maar No Prisoners deed de temperatuur door deze aanpak naar een onverwacht kookpunt stijgen, het potje zou later echter pas overkoken …

Wat absurditeit en gekheid betreft spande Arson de kroon. Muzikaal zit Arson wat in het vaarwater tussen punk, hardcore en rock tot metal gemurwd … en je hoort ook wel dat deze muzikanten toppers zijn, er viel puur technisch geen speld tussen te krijgen. Maar Arson, allen gekleed in strak zwart pak, moeten het vooral toch hebben van hun podiumact en dat is eentje met meerdere hoeken af. Springerig van links naar rechts, het publiek opzoekende, drankjes uitdelen .. heel lekkere whisky trouwens. De nodige confetti, we zagen zelfs wc papier de lucht invliegen. Het hoort er allemaal bij.

‘We eindigen met een feestje’, is bij Arson een understatement, want al gauw werd de zaal herschapen in een slagveld vol papiertjes, bekertjes van die drankjes, en andere kleverige boel op de vloer. Alsof dat nog niet genoeg was, haalt Arson naarmate de set vordert nog meer absurditeit uit de kast, zelfs het drumstel of een deel daarvan werd in brand gestoken. Arson live? Daar wordt zelfs de grootste zuurpruim heel blij van, maar het meest opvallende is dat de heren op dat podium verdomd weten waar ze mee bezig zijn. harde muziek in een theatraal kleedje steken, sommige komen daar niet mee weg, maar Arson wel door zijn professioneel en doordachte aanpak. De boel compleet doen ontploffen, om deze bijzonder leuke editie, ondanks het wegvallen van de headliner, met een knal van formaat af te sluiten? Missie meer dan geslaagd…