De tweede week van augustus staat elk jaar, met rood, gemarkeerd in onze agenda. Het beste festival Van België mag onder geen beding gemist worden.
Het driedaagse metalfestival Alcatraz Open AIr in Kortrijk staat elk jaar garant voor een ongekende mix van stijlen, verdeeld over 4 podia. Je zou als het ware kunnen zeggen dat je naar twee verschillende festivals – de grotere bands staan op de Prison en Swamp, de altenatievere scene vindt plaats op Helldorado en Morgue – gaat voor de prijs van één.
Wij, van Amped-Up, gaan die (oa) “kleinere” alternatieve bands eens onder de loep leggen.

Katla – Helldorado

Laten we dit weekend aftrappen met een vleugje doom. Rustig opbouwen heet dit. Enter het Deense Katla. En het trio uit Kopenhagen durft al eens afwijken van het stramien en sludgy progressieve toetsen in de laaggestemde brij toevoegen. En combinatie die zeer kunnen pruimen.

De Scandinaven van Katla zijn op tournee en lieten ons weten dat ze rechtstreeks uit Düsseldorf kwamen, de hele nacht hebben doorgereden, twee uur geslapen hebben om dan meteen van jetje te geven op Alcatraz. Dit was er alles  behalve aan te zien: wat een wervelend optreden. De bebaarde heren smeten zich volledig en van enige vermoeidheid was niks te merken. Wat een start van deze editie.

Frayle & Messa – Morgue

Of: we vergeten gewoon dat we op een festival staan.

Je zou denken dat je als “kleienere” band op een festival, best al jouw bangers uit de kast haalt om zo de ontdekkende festivalganger sneller over de streep te halen. We beginnen aan rijtje bands die van tijds op hun respectievelijke albums knallen, maar er hier voor kiezen het toch net anders aan te pakken.

Al valt de Amerikaanse doom/gothicmetalband Frayle meteen op: gemaskerde bandleden die voorgegaan worden door de fraai uitgedoste frontvrouw, Gwyn Strang, die de eerder doomgerichte muziek voorziet van engelachtige vocalen.
Zoals eerder gezegd werd er zeer rustig afgetrapt; langs Treacle and Revenge, over de Lana Del Rey-cover Summertime Sadness, naar…
Een fantastisch optreden. Tegen dat we aan het afsluitend duo – Walking Wounded en Darker Than Black – aankwamen, waren wij en de hele Morgue-tent verkocht. Frayle en zieltjes winnen? Check!

Het Italiaanse Messa heeft enkel straffe platen gemaakt – 4 stuks ondertussen, met als laatste worp de onlangs verschenen The Spin. De sound van de band kan omschreven worden als progressieve all-over-the-place metalband met jazzinvloeden. Onder andere.

Niet makkelijk te verteren muziek, die enkele luisterbeurten kan verdragen. Edoch kiest Messa om de hele setlist te plukken uit The Spin, met één uitzondering: Rubedo uit Close.
Laat de muziek maar spreken; wel handig als de band bestaat uit supergetalenteerde jonge muzikanten en met een klok van een stem voorziene zangeres. Rustig beginnen en de sfeer opbouwen naar het einde toe, leidt naar…
Een fantastisch optreden!
Messa en zieltjes winnen? Check!

PS: even over het geluid van op het kleinste podium van het festival. Die stond, vooral bij de eerste bands niet optimaal. De weinige bindteksten die beide bovenvernoemde deden, waren in het publiek helemaal niet te verstaan. Jammer.

DVNE – Morgue

Een gesel voor de geluidsmannen, deze Schotten van DVNE.
De heren spelen een soort van kakofonie, waarbij elk lid zowat zijn eigen stuk speelt, die dan door de front of house tot één geheel gesmeed moet worden. En als dit lukt, dan krijg je het magistrale geluid van DVNE.
En op Alcatraz is het gelukt!
Een optreden van DVNE is een totaalbeleving: een muur van geluid, waar de melodie er van afspat. Of in verborgen zit. Het maakt niet uit.
Een optreden van DVNE is vooral genieten.

A Year of No Light – Morgue

Je krijgt de kans om een zanger in te wisselen voor een extra gitarist én een extra drummer.
Doen!
Alhoewel: bij een live performance horen we al graag eens een likje zang. Als men dan nog eens een variant van post-metal speelt – stil beginnen en na een lange opbouw ontploffen, durft dat op een festival – dat niet Dunk is – al eens in de kleren kruipen.
Gelukkig is A Year of No Light een krak in het genre en kon hierdoor de groot aantal opgekomen toeschouwers erg bekoren.
Dat  het geluid in La morgue voor de eerste keer vandaag erg goed stond afgesteld, speelde zeker mee hierin.
Deze keer zou het publiek de bindteksten wel begrepen hebben. Moest er een zanger in de rangen gezeten hebben, dat is.

King Buffalo – Helldorado

De psychedelische rockband uit Rochester, New York, kwam, zag en overwon.
Ook zij namen niet de gemakkelijkste weg en kozen voor een setlist met soms de iets trager onder de huid kruipende songs, maar daar kruipen deden ze.
King Buffalo is een meester in het opbouwen van sfeer, waarbij de uitbarstingen steeds op het juiste moment komen. De mannen van King Buffalo zijn blijkbaar vergroeid met het podium en amuseren zich zoals steeds kostelijk daarop. het talrijk opgekomen publiek smulde zichtbaar mee.
Een optreden van King Buffalo is altijd top notch en magistraal; de band had zelfs de nog zeven minuten resterende speeltijd niet nodig om reeds tot het optreden van de dag bekroond te worden.

Mastodon – Prison Stage

Aan het einde van de dag kregen we nog een absolute klepper voorgeschoteld: de grootmeesters Mastodon. Reden genoeg voor ons om richting de Prison Stage te trekken. De Amerikanen, die al jaren een hecht front vormen, stonden hier voor het eerst met een gewijzigde line-up. Founding member Brent Hinds was out of the picture en zijn plaats werd ingenomen door Nick Johnston, die het puike gitaarwerk zonder moeite op zich nam.

De band knalde zijn gekende nummers er nog steeds in met de onverminderde power die we van hen gewend zijn. Het enige verschil: Troy Sanders en Brann Dailor namen nu meer van de vocalen voor hun rekening. De show verliep van een leien dakje — logisch, want Mastodon is een geoliede livemachine. Wat wel nieuw was: zowel de intro als de afsluiter van de set waren een ingetogen eerbetoon aan de recent overleden Ozzy Osbourne. Een passend en pakkend saluut van grootmeesters aan een grootmeester.