Soms durven we al eens te veel hooi op de spreekwoordelijke vork te nemen, waardoor bepaalde zaken in de verdrukking geraken. Vanuit die optiek ziet de recensie van het meest recente wapenfeit van het Franse metalcore collectief Landmvrks pas vier maanden na datum het al even spreekwoordelijke levenslicht. The Darkest Place I’ve Ever Been verscheen namelijk reeds op 25 april via het label Arising Empire. Of de plaat iets rooskleuriger is dan de titel laat uitschijnen, kom je hier te weten!

Het is ondertussen al vier jaar geleden dat het Franse Landmvrks wist door te breken met het album Lost In A Wave. Een album dat enkele ijzersterke momenten kende, maar over de volledige lijn toch niet geheel wist te overtuigen. Voornamelijk het verschil in sterkte tussen de eerste en de tweede albumhelft viel op in het bijzonder. Een dergelijk onderscheid is op deze The Darkest Place I’ve Ever Been gelukkig verleden tijd. Landmvrks is er deze keer in geslaagd om voor de dag te komen met een coherent album waarbij de aandacht van de luisteraar voldoende vastgehouden blijft.

De gelijknamige opener start aanvankelijk nog bijzonder breekbaar, maar al snel gooit Landvmrks alle remmen los. De remblokken zijn blijkbaar snel versleten, want de band is aanvankelijk weinig geneigd om de voet van het gaspedaal te halen. Zo heeft het nummer Creature al meermaals bewezen live in te kunnen slaan als een splinterbom. Hetzelfde kan gezegd worden van Sulfur en het opzwepende The Great Unknown dat een frisse hardcore vibe kent.

La Valse Du Temps is nog zo een ander nummer dat een speciale vermelding waard is. Met een speelduur van vijf minuten is deze song aan de langere kant, maar toch is er van verveling op geen enkel moment sprake. Er gebeurt namelijk bijzonder veel. Waar men aanvankelijk nog stevig uit de hoek komt, wijzigt de teneur vrij snel en schotelt de band ons een pakkend epos aan, waarbij het tempo meer dan een danig zakt. Het toont nog maar eens aan dat Landmvrks niet in één specifiek vakje te stoppen is.

Waar ondergetekende ook deze keer minder fan van is, zijn de Franstalige intermezzo’s en de Franstalige rappassages, zoals onder meer tijdens het nummer Blood Red. Het Franstalig intermezzo Sombre 16 had men gerust achterwege mogen laten, terwijl de Franstalige rappassages tijdens Blood Red de spreekwoordelijke angel uit het nummer halen. Sommigen zullen hier misschien wel fan van zijn. Smaken en kleuren verschillen nu eenmaal.

Ook het afsluitende Funeral vormt een vreemde eend in de bijt, om het nog zacht uit te drukken. Na een dik half uur brutaal muzikaal geweld, sluit de band deze plaat af met een bijzonder ingetogen nummer, waarbij de zang van frontman Florent Salfati begeleid wordt door zachte stukken piano. Op zich niets mis mee, maar als afsluiter slaat men hier toch wel de bal mis mee. Een album als dit had men moeten afsluiten met een knaller van formaat, waarbij emoties gerust mogen doorschemeren. Nu zorgt Landmvrks echter voor een bevreemdend einde, waarbij je als luisteraar niet meteen zin hebt om de ‘repeatknop’ in te duwen. Bijzonder jammer, want deze The Darkest Place I’ve Ever Been is een meer dan genietbare plaat boordevol modernde metalcore. Het afgelopen festivalseizoen werd al duidelijk dat de nieuwe lading knallers bijzonder warm werd onthaald, dus wij onthouden vooral de beukers die deze plaat sieren!

Tracklist:

1. The Darkest Place I’ve Ever Been
2. Creature
3. A Line In The Dust
4. Blood Red
5. Sulfur
6. Sombre 16
7. The Great Unknown
8. La Valse Du Temps
9. Deep Inferno
10. Requiem
11. Funeral