Graspop Metal Meeting, het grootste metalfestival in de Benelux, zit erop voor dit jaar. Sinds enkele jaren verkoopt het festival uit en festivalgangers weten waarom. Of het volgens ons, de wijzen van Amped Up, volgend jaar ook mag uitverkopen, lees je hier.

Eerst enkele getallen want wie houdt daar niet van? Over vier festivaldagen ontvangt GMM 220.000 bezoekers: dat zijn 45.000 combitickets en 10.000 dagtickets voor iedere dag (klik). Sinds 2014 zijn er twee hoofdpodia. Sinds 2015 vindt het festival plaats tijdens het voorlaatste volledige weekend van juni, de jaren daarvoor het laatste volledige weekend van juni (op twee edities na). De eerste en toen nog eenmalige jaargang met vier volwaardige dagen was die van 2018 met Guns N’ Roses op donderdag. Sinds de coronapandemie wordt vier dagen feest gevierd in de Kempen. GMM 2025 was de 28ste editie die effectief plaatsvond.

Vorig jaar

Herinner je je vorig jaar nog? Het had enkele weken stevig geregend en de vrees bestond dat het weekend daaronder zou lijden. Dat is deels gebeurd: parkingweides waren onbruikbaar geworden en wie met de auto kwam, moest in de naburige dorpen parkeren. De camping lag er her en der bij als een rijstveld en het was zoeken naar een droog stuk. Sommigen moesten het doen met een drassige ondergrond, en de drukst begane paden waren verworden tot modderpoelen. Wie deze wilde passeren, liep als een Fremen die Shai-Hulud niet wilde aantrekken. De organisatie liet ’s avonds stro aanrukken om het veld er de volgende dag een beetje deftig te houden (respect voor die ’s nachts de hooibalen moest uitstrooien).

Er was ook te weinig sanitair: lange wachtrijen aan het sanitair op de camping, maar eenieder weet dat je een belletje van Moeder Natuur niet naar het antwoordapparaat kan doorsturen.

Dit jaar

Haast met tranen in de ogen kwam ik aan op de camping; vlot gereden vanuit Antwerpen met richtingaanwijzers over de hele E313. Geparkeerd op een stevige weide, zonder problemen bagage tot aan de camping kunnen dragen. Ik was al emotioneel nog voor ik mijn campingcrew zag. Wie eenmaal door de bagagecontrole was, kreeg een heerlijk koude Red Bull aangereikt en mocht verder naar de campingboulevard.

Camping Boneyard, de tentenweide naast het festival, was dit jaar in tweeën gedeeld. Van de campingingang tot aan de onbijttent was een vlonderboulevard aangelegd: de meest betreden weg was zo gevrijwaard van modder (die er gelukkig niet was) en dat zou vele kampeerders zorgen hebben bespaard bij regenval. Deze brede wandelgang verdeelde de weide in twee delen: Boneyard North en Boneyard South, met daartussen het pad als een gedemilitariseerde zone. Beide afgeschermd met Herashekken en drie ingangen waar de nieuwe kampeerpolsbandjes gecontroleerd werden. Een goede maatregel tegen de dieven.

Bij het opstellen van de tent werd de weide meter per meter vrijgegeven, maar de stewards lieten verstaan dat wij als groep de plek zouden krijgen die we nodig hadden. Ik citeer organisator Peter Van Geel in Gazet Van Antwerpen (gva.be):

Om de drukte op de camping aan te pakken, werd er een volledig nieuwe camping geopend: The Crypt. “We vonden dat de camping te klein was”, zegt Van Geel. “We gaan minder mensen per hectare leggen om meer plaats te geven. Als je met je vrienden komt, moet je een partytent kunnen opzetten en je tentjes errond kunnen bouwen. Dat sociale aspect is enorm belangrijk.” The Crypt ligt iets verder van het terrein en biedt een rustiger alternatief voor de beruchte feestcamping Boneyard.

Peter, jij snapt ons en ons sociale aspect.

Op de weide zelf waren er nevelkanonnen die koel water over het publiek nabij de podia verspreidden, lege camelbags en zachte flessen waren toegelaten, en er werd zonnecrème uitgedeeld. Allemaal kleine dingen die een reeds uitstekend festival nog verbeterden. En dan moest de eerste noot nog gespeeld worden.

Door aangepaste wetgeving worden er sinds dit jaar geen rookwaren meer verkocht op de weide. Wie dus dagverse safjes wilde, moest daarvoor naar een van de omliggende dorpen.

Donderdag 19 juni

Psychonaut

Dit Belgische trio had de eer het festival op de Marquee te openen.  Hoewel ik de band noch zijn muziek kende, werd ik omver geblazen. Wat een enthousiasme van deze heren! Het geluid stond goed, het publiek was nog fris en monter, en er zal ook wel een extra portie aanmoediging gekomen zijn omdat het Belgen betrof. Van mij mogen ze vaker terugkomen!

Warkings

Warkings is een groep uit Duitstalig Europa, verkleed als Spartanen, Vikings en tempeliers. De teksten gaan over oorlog, krijgers en goden: uiteraard spelen ze power metal. Het was al heet op de weide toen de groep begon te spelen maar ik zag een enthousiast publiek. De band maakte er een theatraal spel van, sprak ons in Potjeslatijn aan met “Grasus Popus” en toverde, ondanks de hitte, vuurgoed Hephaestos tevoorschijn die met vuur speelde op het podium en het publiek indook. Muzikaal vond ik het minder overweldigend maar het ging vlot naar binnen.

Tijdens de set mocht een jonge snaak mee het podium op als belichaming van de toekomst van heavy metal. Een beetje verlegen uiteraard, maar de knaap mocht samen met de zanger het klassieke “hoe luid kan je roepen – ik hoor jullie niet!” spelen. Het publiek kon het wel appreciëren.

Beast in Black

Beast in Black is de huidige band van Anton Kabanen nadat hij weinig ceremonieel uit Battle Beast is vertrokken/gezet. Ook Beast in Black serveert power metal en deze had meer pit dan Warkings. Met de combinatie van een deftig geluid en leuke deuntjes kreeg het vijftal zonder problemen het publiek mee. Ze stonden al op Graspop en ik zie hen terugkeren.

Alestorm

De piraten van Alestorm zijn stilaan kind aan huis in Dessel. Een van de voorgaande optredens blijft me bij als een van de slechtste ooit op Graspop (het leek wel alsof ze dronken waren), maar dat is een ver verleden ondertussen. Wie aan het hoofdpodium stond, zag een band die goed speelde en de aandacht waard was. Themakleur op het podium was gifgroen: in de backdrop, in de kleren, en in de opblaasbare “FUCK YOU” die aan het einde van de set verscheen.

Ik volg de nieuwste releases van de band al jaren niet meer: muzikaal klinkt het wel leuk, maar de jongste releases zeggen de teksten me weinig meer. “Your pirate ship can eat a giant bag of dicks!” Goh, ja… En toch wist de groep me live te overtuigen: niet met de keuze van de setlist, wel met de eindeloze energie die ik tussen publiek en podium zag knetteren. Van opener Keelhauled over het nieuwe Killed to Death by Piracy tot Fucked with an Anchor werd er luidskeels meegebruld. Alestorm is een publieksfavoriet en zal ongetwijfeld terugkeren.

Epica

Over naar een ander kind aan huis: Epica. De Nederlands-Belgische band levert plaat na plaat kwaliteit af. De laatste keer dat ze op Graspop stond, lag ik met een hitteslag in het EHBO-kwartier (sindsdien doe ik overdag geen dutjes meer in mijn tent) dus ik had wat in te halen. Met Epica weet je welke kwaliteit je krijgt, zowel op plaat als op het podium. Zangeres Simone had enkele lieve woorden over voor het publiek en het festival, en het festival riep vrolijk terug. Ik was minder overtuigd van de setlist: Mark Jansen en co hebben met Aspiral hun negende album onder de arm en wilden daar graag uit spelen. Ze hadden niet minder dan vier nummers in de setlist gestopt, en dat vind ik altijd een moeilijke. Op festivals is het toch fijner om wat meer hits te spelen en het nieuwe werk presenteren doe je dan in een gerichte zaalshow (18 januari in België, 7 februari in Nederland). De keuze haalde voor mij de schwung uit de set, hoewel die verder uitstekend werd gebracht. Ach, dan spelen ze volgende keer wel mijn favoriete nummers!

Iron Maiden

“Scream for me, Graspop!”

En of we geschreeuwd hebben! Bassist Steve Harris richtte vijftig jaar geleden Iron Maiden en heeft sindsdien de wereld veroverd. Om dat te vieren, trekt het Britse sextet in 2025 en 2026 de wereld rond met zijn eerste negen (of zoiets) platen onder de arm. Ik citeer uit de aankondiging (ironmaiden.com):

 to celebrate this Maiden fans are promised a very special set list, spanning the nine studio albums from ‘Iron Maiden’ to ‘Fear Of The Dark’, with their most spectacular and elaborate show ever!

De eerste zeven platen, Iron Maiden tot en met Seventh Son of a Seventh Son, worden door velen in de metalscene vereerd. De volgende twee platen, No Prayer for the Dying en Fear of the Dark, hebben volgens mij tezamen één goede track. Ik was dus uitermate benieuwd naar wat de setlist zou brengen. Die vertoonde wat overlappingen met de Somewhere Back in Time-tour die Maiden in 2008 naar GMM bracht. Zelfs het epische Rime of the Ancient Mariner werd opnieuw gespeeld.

De grote verrassingen waren de nummers waarmee de band opende (en die de carrière in gang trapten): Murders in the Rue Morgue, Wratchild, Killers en Phantom of the Opera. Na dit openingssalvo sprong de set meer heen en weer tussen de platen. Zelfs met een set van twee uur, de langste van alle headliners (en alle bands op de affiche), is het nog steeds kiezen en verliezen. Enkel Wasted Years van Somewhere in Time, al had die plaat zijn moment gehad op de Days of Future Past-tour in 2023. Niets van No Prayer for the Dying: geen ramp, al had de aankondiging “negen platen” vermeld. De grootste hits werden uiteraard meer gezongen door de fans dan door de groep, een teken dat er na vijfitg jaar nog altijd veel liefde is voor deze Britten.

Dit jaar hadden Eddie en de boys hun traditionele backdrops achterwege gelaten, en hadden ze gekozen voor een led-scherm met bewegende animaties. Het verhaal van Rime of the Ancient Mariner werd deel voor deel getoond; The Number of the Beast had een collage van beelden uit Nosferatu (1922) en andere horrorfilms; en plots kwam zelfs Piece of Mind-Eddie door het scherm boven de band hangen. Iron Maiden is meer dan muziek, het is een belevenis.

Ik vond het al bij al een zeer goed optreden, maar niet het beste. Daarvoor was Bruce Dickinson niet goed genoeg bij stem, hijzelf stak het op een verkoudheid. Nieuwe drummer Simon Dawson leverde prima werk, al was het met momenten duidelijk dat we een andere drummer hadden (“die we kunnen zien zitten achter zijn drumstel!”, grapte Dickinson).

Hebben we na vijftig jaar het laatste optreden van Iron Maiden gehad? Drummer Nicko McBrain stopte onlangs met optreden, en de andere leden zijn allen geboren in 1956 en 1958. Mochten ze niet meer terugkeren, dan hebben we nog een proper afscheid gekregen. Al zie ik hen graag terugkeren.

Hatebreed

Ik stond te kijken naar Powerwolf toen ik een bericht kreeg: “Briljant optreden! “. Soms heeft een mens niet meer nodig dan wat enthousiasme om overtuigd te worden, dus trok ik naar een stampvolle Marquee voor wat hardcore met Hatebreed. Zanger Jamey Jasta en de zijnen braken er de tent af met opblaasbare “Balls of Death” en véél energie. Tussen de nummers door was er tijd voor wat vrolijke klap tegen het publiek. Zijn kamerbrede glimlach leek een schril contrast met de beenharde agressie van de muziek, maar het publiek was helemaal mee. Ik ga geen Hatebreedalbums kopen, maar heb wel genoten van deze harde noot.

Powerwolf

En dan terug naar Powerwolf. Niet de eerste passage van de Duitse wolven (sinds 2012 nagenoeg om de twee jaar), wel het eerste als headliner. Vorig jaar stonden ze al in een volle Lotto Arena, en ik herkende een deel van de show die ze hadden meegebracht. Een groot led-scherm met geanimeerde wolven, een brandstapel waarin de toetsenist geplaatst werd, en kerkruïnes als podiumbekleding. De setlist was dezelfde als die in Antwerpen, min vier nummers die ze nu niet brachten.

Een deel van het publiek was om elf uur vertrokken na Iron Maiden, naar Hatebreed of naar bed, wie bleef staan, genoot ten volle. Zoals dat dan gaat bij een Powerwolfoptreden waren er veel meebrulmomenten, trad toetsenist Falk naar voren om het publiek aan te stoken, en spendeerde zanger Attila net te veel tijd aan babbeltjes tussendoor. Waar andere bands de nummers vlot aan elkaar kunnen spelen, had Powerwolf altijd een korte pauze. Maar goed, wat we zagen en horen was goed. Het is geen Iron Maiden maar wel een nette headliner. En daarmee zat donderdag erop!

Vrijdag 20 juni

Gloryhammer

Gloryhammer is gestart als een powermetalzijprojectje van Alestormkapitein Christopher Bowes. Ondertussen staat de band helemaal op zichzelf. De eerste plaat speelde zich in een fantasywereld af, het latere werk springt heen en weer tussen fantast en sciencefiction.

Toen het uur was aangebroken, kondigden de twee vaste presentatoren niemand dan… Tom Jones aan. Temidden van het kasteeldecor stond een kartonnen bord van de Welshe zanger om de toeschouwers welkom te heten, terwijl Delilah door de speakers schalde. Na dit grapje was het tijd voor het echte werk: Jones weg en vijf muzikanten in een cosplayoutfit op het podium. Ik heb “Zargothrax, evil emperor of Dundee” al achter de keyboards weten staan, vandaag speelde hij mee gitaar. De toetsentoontjes kwamen uit de computer.

Net als de vorige dag was het warmer dan nodig, al lieten de toeschouwers en de band daar weinig van merken. De met clichés opgebouwde en door stampende dancebeats ondersteunde power metal kreeg de weide in gang. Moest er “hoots!” geroepen worden, dan werd er “hoots!” geroepen. Van de eerste twee platen werd enkel Unicorn Invasion of Dundee gespeeld, verder was het nieuwer werk. Omdat het beter klinkt of omdat Gloryhammer op weinig vriendschappelijke wijze afscheid heeft genomen van zijn oude zanger? Het zou de weide worst wezen, nummers als Fly Away en On a Quest for Aberdeen werden enthousiast onthaald. 

Tussendoor waren er korte stukjes waarbij de muzikanten/personages het publiek opjutten, iets waar het (volwassen) publiek zonder tegenpruttelen in meeging. Aan het einde van de set werd tenslotte de nieuwe heerser van Dundee gekroond, en konden we naar de volgende band gaan kijken. Gloryhammer is een band die ik op cd niet meer volg, maar steevast meepik op Graspop. Deze set bewees waarom.

Blood Incantation

Ik heb Blood Incantations Absolute Elsewhere vaak zien terugkomen in eindejaarslijstjes maar ben er niet toegekomen de trippy death metal van de band te proeftesten voor dit concert. Dat bleek ook niet nodig, ik werd ook zo overtuigd.

Er waren technische problemen waardoor de band met vertraging aan zijn set begon. Die set, dat was het hele album en alleen het album. Door de vertraging moest de set afgebroken worden nadat heel Absolute Elsewhere gespeeld was. Wat kan een mens zeggen: de muziek is erg atmosferisch, met langgerekte stukken gitaarspel en keyboards zonder zang. De lichtshow op het podium maakte er een spektakel van. Deze show heeft Blood Incantation op mijn radar gezet.

Slipknot

Een van mijn favorieten op de affiche, al is het maar omdat het traditie is geworden ze te gaan zien. Vorig jaar toerde het negental om 25 jaar debuutplaat Slipknot te vieren en ik ging ervan uit dat we in Dessel hetzelfde zouden krijgen. Niet dus, en dat was jammer. Net als vorige jaren bracht de groep zijn hits (People = Shit, Wait and Bleed, Psychosocial, The Heretic Anthem) aangevuld met nieuw en ouder werk. Ik had mijn twijfels over de songkeuzes en heb al betere setlists geweten. Halverwege kreeg dj Sid Wilson de tijd om een remix van Tattered and Torn te spelen: eentje voor de liefhebbers, niet voor mij.

Op het podium stonden deze editie acht en geen negen wildebrassen: percussionist en bandleider Clown was thuis wegens problemen in de familie, maar stuurde ons “al zijn liefde”, aldus zanger Corey Taylor. Ook afwezig waren drummer Jay Weinberg (ontslagen door de band) en toetsenist Craig Jones (uit de band gestapt). Hun beider vervangers stonden wel op het podium, zich kwijtend aan hun taak. Zeker voor drummer Eloy Casagrande lag de lat hoog: hij treedt in de voetsporen van Joey Jordison en staat prominent in de mix. De nieuwe en onbekende toetsenist, die mogelijk al optrad met de band op Graspop 2023, was niet te zien. De camera gunde hem geen moment.

Wie wel veel schermtijd kreeg, was percussionist Michael Pfaff. De chaoot liep over het podium, flikkerde het drumstel van Clown omver, kroop naar de veiligheidshekken en speelde daar kiekeboe met het publiek. Zijn muzikale bijdragen – achtergrondzang en percussie – verzopen wat tussen de andere instrumenten. Gelukkig was het geluid verder in orde. Slipknot speelde als de energie bom die we gewend zijn tot het na anderhalf genoeg was geweest.

Behemoth

Weer zo’n band die ik ben gaan zie omdat mijn festivalbroeders erheen gingen, maar wat een show was dit. Spectaculairder en intenser dan Slipknot: dit bleek de echte headliner van vandaag.

Het was al na middernacht toen de vier Polen hun vuur, corpsepaint, en donkere kazuifels op het hoofdpodium brachten. Waar de andere headliner van de dag veel tijd vrijmaakten voor een babbeltje met het publiek, koos Behemoth voor sprekende stiltes en muziek die alles zei wat gezegde diende te worden. Ik ken geen nummers van de band maar was bijzonder onder de indruk van dit spektakel. De vorige keer dat ik een deel van de show zag, was het nog namiddag en was ik snel weer door. Vanavond ben ik tot het einde gebleven ook al hoorde ik mijn bed roepen.

Halverwege de show stapten de vier heren theatraal van het podium richting de geluidstoren temidden van het publiek om daar bovenaan enkele nummers te spelen. Ze hadden fakkels mee om de weg tot daar te vinden en enkele lantaarns op dat zeer kleine podium aan te steken. Het was een unieke ervaring: geen bewegingsruimte voor de band die toch even furieus klonk. Aan ander sterk moment was aan het begin van de set, toen een charmante zangeres bijkomende stemwerk leverde. haar gele jurk was een contract met het zwart-wit van de band net zoals haar stem dat was, maar het werkte.

Na anderhalf uur zat de tweede headlinerset van de dag er ook op: Behemoth kwam, zag en overwon.

Zaterdag 21 juni

Primordial

Het Ierse Primordial is een band die ik op plaat graag hoor, maar na enkele nummers heb ik toch wat anders nodig. Daarom stond de band wel aangeduid op mijn “te zien”-lijstje, maar met een asteriskje naast. Zou de band het laatste album How It Ends presenteren of voor gekender materiaal gaan? Dankzij een combinatie van uitstekende setlist en goede performance is dit een van de beste optredens van het weekend geworden.

De Ieren hadden vijf lange nummers de tijd om het publiek te winnen, en dat deden ze door de, euh, hits te spelen. Openen met As Rome Burns, en dat opvolgen met No Grave Deep Enough en To Hell or the Hangman, dat is je materiaal kennen en weten wat het best zal aanslaan bij de luisteraar. Zanger Nemtheanga praatte de nummers aan elkaar met grapjes over zijn landgenoten (“blijf uit de zon”) en een verhaal over een man die zijn eigen zoon heeft opgehangen. Afwisselend in toon maar het werkte. De zanger bracht zijn teksten op een vrijer ritme dan op album waardoor het moeilijk meezingen was, maar slechts een kniesoor die daarover struikelt. Een zeer sterk optreden.

Carnation

“You know who we are, and you know what we want!”, zo brulde zanger Simon Duson halverwege het optreden. Carnation stond met véél zelfvertrouwen op het podium, wat weerklonk in iedere noot. De Heistse deathmetalband was invaller voor Cattle Decapitation dat kort voor het festival had afgezegd, en het was duidelijk dat ze het vertrouwen van de organisatie waard waren. Ik zag hen eerder in 2023 al spelen en was blij met hun aankondiging. Het geluid stond goed, zanger Simon (voor de gelegenheid gekleed in lederen vest en roodgeschminkt gezicht, als een gevild man) liep heen en weer over het podium, en kreeg de energie van het publiek. De derde passage van Carnation was een succes.

The Hu

Gengis Khan is terug, of toch zijn zonen. In 2019 stond de Mongoolse folkrockgroep als opener in de Metal Dome, dit jaar stonden ze in de vroege avond in de Marquee. The Hu heeft uiteraard een gimmick: hoeveel bands uit Centraal-Azië en met keelzang spelen er op Graspop? Om terug te keren naar Dessel heb je echter meer nodig dan een gimmick, en het is duidelijk dat deze mannen dat hebben. Sinds hun eerste passage brachten ze een tweede plaat uit, coverden en tourden ze met Iron Maiden, en hebben ze heel wat collaboraties gedaan. Hun muziek blijft in de smaak vallen.

Hoewel ze zingen in hun moerstaal en niemand dat kan meezingen, zat de sfeer er dik in. We kregen werk uit de twee studioalbums, hun in het Mongools gezongen versie van The Trooper en enkele nieuwe nummers. De bindteksten waren beperkt tot korte boodschappen als “Hello Graspop” en “Do you like Iron Maiden?”, en meer was niet nodig. Het publiek at uit de hand. Ik ben er zeker van dat we The Hu nog gaan terugzien, en dat zal niet aan de gimmick liggen. Ik zag na The Hu nog enkele andere bands maar was zo voldoen dat ik niet meer nodig had vandaag (het was bovendien nog steeds pokkeheet).

Zondag 22 juni

Beyond the Black

Power metal doet het duidelijk goed gezien de verschillende bands die we dit jaar zagen passeren, en de nieuwe incarnatie van het genre dat zich vaak laat leiden door beats al helemaal. Beyond the Black is de derde powermetalband die ik dit jaar op de Main Stage zag staan, een schril contrast met powermetalgrootheden Blind Guardian die het moesten doen met “slechts” de Jupiler Stage vorig jaar.

Helaas vond ik Beyond the Black de minst sprekende powermetalformatie die ik dit jaar zag. De muzikanten en hun zangeres leken zich wel te amuseren en het geluid stond goed, maar ik had het na een halve set wel gehad. Er ontbrak die portie pit die de genregenoten wel hadden. Een onderhoudend optreden, maar niet meer.

Triptykon

De band van Tom G. Warrior, voorheen van Celtic Frost en Hellhammer, stond heel hoog op mijn lijstje. Ik heb Triptykon al vaker aan het werk gezien, ook op Graspop, en ben nog niet ontgoocheld geweest. Dat zou vandaag ook niet gebeuren. De opkomst was bescheiden in vergelijking met andere optredens in de Marquee op hetzelfde uur de vorige dagen, ik geraakte met weinig moeite vooraan. Nog een stap dichter en ik had ’s mans baardharen kunnen tellen. Het geluid stond aan het begin van de set nog niet op punt, dat was snel verholpen.

Triptykon had een heerlijke setlist voorbereid: openen met Goetia (een intro die mij met zijn lange akkoorden altijd kippenvel bezorgt), eindigen met het genadeloos lange The Prolonging (19 minuten), en daartussen nog meer Triptykon en Celtic Frost. Van de vorige Warriorband werden Circle of the Tyrants, maar ook Ground en A Dying God Coming into Human Flesh gespeeld. Man, man, man, wat een keuze. Dat laatste nummers was een melancholisch rustpunt in de verder verpletterende set. Fisher, zoals Tom eigenlijk heet, die zich volledig op de zang focuste terwijl zijn bandgenoten het nummer opbouwen en naar een climax brengen. Nooit gedacht dat ik dit zou horen.

Ook Triptykon kwam, zag en verpletterde. Meer van dat, graag!

Judas Priest

Als Judas Priest naar Graspop komt, teken ik present. Ook dit jaar. De huidige tour heet Shield of Pain, naar de 35ste verjaardag van Pankiller en het jongste album Invincible Shield. Van die jongste plaat kregen we drie nummers, en dat waren niet de titeltrack of de uitstekende opener Panic Attack. Wel gespeeld was Giants in the Sky, een hulde aan de overledenen van de metal- en rockwereld. Tijdens het nummer verschenen de gezichten van Lemmy, Dio, Paul Di’Anno en anderen op het grote led-scherm achter de band.

Naast deze drie nieuwe nummers werd enkel klassiek materiaal gespeeld: niet minder dan zeven nummers uit Painkiller en dan de hits. Met een discografie als die van Priest is kiezen altijd verliezen, maar ik was blij met de setlist. Na All Guns Blazing als opener was het anderhalf uur spervuur aan vlijmscherpe heavy metal. Die kwam op drie nummers na allemaal uit het eerste Halford-era van de band (t.e.m. 1990), het modernere werk werd niet gespeeld.

Het klonk allemaal weer erg goed en vertrouwd: net als bij Bruce Dickinson begin je wel te merken dat Rob Halford ouder wordt, maar het fanatieke spelen van de band maakte veel goed. Was het een uitzonderlijke show? Neen, maar als je Judas Priest bent, is gewoon goed al heel sterk. En zeker in vergelijking met Till Lindemann bleek Judas Priest de ware afsluiter van GMM 2025.

Till Lindemann

Even wat achtergrond: Till Lindemann is de frontzanger van het Duitse Rammstein en stond al eens met zijn hoofdband in Dessel in 2017. In 2015 richtte de man samen met producer en multi-instrumentalist Peter Tägtgren van Hypocrisy en Pain het project Lindemann op. Dat was géén soloproject al doet de naam anders vermoeden. In 2020 verliet Tägtgren de formatie uit ongenoegen maar de details maakte hij niet bekend. Sindsdien treedt Till Lindemann op met het soloproject dat zijn volledige naam draagt. Tijdens deze concerten speelt hij nummers van Lindemann en van Till Lindemann, niet van Rammstein.

De zanger kwam enkele jaren geleden in het nieuws omdat vrouwen hem beschuldigen van drogeren en verkrachten. Die klachten konden niet bewezen worden (link) en daarom is het onderzoek stopgezet. Hoe dan ook, voor sommige mensen was Till Lindemann niet welkom op de affiche en dat kon je lezen in de reacties op de aankondiging.

Bij zijn zaalshow voorziet Till Lindemann muziek van video’s op een groot scherm. Dat scherm had hij ook mee meegebracht naar Dessel, maar gecensureerd. Bij het concert in Antwerpen kwam je er onder de 18 niet in, want de video’s zijn bijzonder expliciet. Een beschrijving (link):

 Lindemann toonde hoe zijn mond werd dichtgenaaid: dat heeft hij effectief laten doen, onder lokale verdoving (…) We hebben veel naakt gezien, seksuele handelingen, bandleden die op elkaar urineren, vrouwen die gewelddadig worden aangepakt

Tijdens een groot deel van de show stond het woord “CENSORED” te flikkeren op het scherm in plaats van deze beelden, tot groot ongenoegen van sommigen. Ik las reacties als betutteld en woke, maar laat duidelijk zijn: het was de zanger zelf die voor de censuur zorgde (link).

“Till past zijn act automatisch aan als hij op een festival speelt. We hebben hem dat niet expliciet gevraagd. Hij is niet gek”, zegt Graspop-organisator Peter Van Geel daarover aan VRT NWS.

En nu we heel die preambule hebben gehad, kunnen we over de show zelf praten. Ik ben fan van Rammstein en van Lindemanns eerste cd (Skills in Pills). Toch vond ik weinig aan dit optreden: de muziek is leuk maar het werk van Lindemann en Till Lindemann (de bands) is zo jong dat mensen daar niet voor komen, ze komen voor de naam. Naast de schermen was er weinig op het podium. Bij Rammstein is er veel vuur en spektakel, dat ontbrak hier. Rammstein heeft een gecoördineerde show zonder bindteksten maar de nummers lopen netjes in elkaar over. Dat was bij dit optreden niet. Er waren geen bindteksten, wel stiltes tussen de nummers.

Lindemann zelf heeft een formidabele stem maar zijn podiumprésence is niet als die van andere headliners. De man lijkt altijd wat onwennig op het podium staan en weet met zijn armen en handen geen blijf. Bij de indrukwekkende muziek van Rammstein is dat geen probleem, maar bij een headlineract die zijn naam draagt des te meer. De pompende electro/industrial metal is leuk maar uiteraard kwam niet alles uit Skills in Pills, maar ik had het halverwege het optreden wel gezien. Na het lollige Golden Shower ben ik vertrokken: de dag was lang geweest, Judas Priest had een headlinerwaardig optreden gegeven en het weekend was geslaagd. Had de man eerder op de dag gespeeld, dan had ik het wellicht beter bevonden. Het optreden duurde in totaal geen anderhalf uur, te kort voor een festivalafsluiter.

Slotwoord

Ik heb een erg fijn weekend achter de rug. De camping is verbeterd, ik had nauwelijks klachten over het geluid op de weide, de meeste van de bands die ik gezien heb, waren goed. Van Triptykon, Behemoth en The Hu was ik nog het meeste onder de indruk. De optredens van Judas Priest en Iron Maiden, hoe onderhoudend ook, tonen dat het goed is dat er nieuwe bands klaarstaan om de festivals af te sluiten. Behemoth en Powerwolf hebben getoond dat ze de headlinerpositie waardig zijn, van Till Lindemann solo ben ik niet overtuigd geraakt.
Een dikke merci aan alle medewerkers en vrijwilligers die zich inzetten om ons festivalgangers een onvergetelijk weekend te bezorgen.

Tot in 2026!