Therion - Leviathan 2021 album cover artwork
Therion - Leviathan
Label: Nuclear Blast
80
Alex

Er zijn bands die komen
Er zijn bands die gaan
Doch weet dat Therion immmer tussen mijn favorieten zal staan

Er zijn een handvol bands waar ik van weet dat ze mij steeds kunnen bekoren, en Therion is daar één van. Sinds ik Theli en Crowning of Atlantis als jonge puber heb ontdekt, heeft de band rond Christofer Johnsson een vaste plek in mijn metalminnende hart. De link met de mythologieën van over heel de wereld, de variëteit in zang en uiteraard Johnssons beestige klank op zijn strakke ritmeriffs: elementen waarmee de groep me keer op keer mee kan inpakken. Niet al wat Therion uitbrengt is puur goud, maar een slechte plaat heeft de groep sinds de eeuwwisseling niet uitgebracht.

Niet iedereen is dezelfde mening toegedaan als we een blik op de reviews van Metal Archives werpen: de opera Beloved Antichrist, een blok van drie uur met meer tussenstukken dan echte rocknummers, beviel weinig mensen als we de gemiddelde score van 54% volgen. Ik kon het wel pruimen, u bent gewaarschuwd voor mijn bias.

Op 20 januari vertelde Christofer op zijn Facebookpagina aan dat hij tezamen met zanger Thomas Vikström goed 35 nummers had geschreven en dat die allemaal uitgebracht gaan worden, een plaat in 2022 en dan nog een in 2023. Wie de bandgeschiedenis kent, denkt terug aan de gloriedagen van Sirius B en Lemuria, twee albums die uit één sessie volgden. En daar doet dit Leviathan aan denken: een variëteit aan stijlen die in combinatie met de sound meer aanleunen bij Sirius B/Lemuria dan bij enig ander werk. De schitterende kwaliteit van die albums worden evenwel niet bereikt, al is Leviathan een toffe plaat.

Meer dan ooit tevoren lijkt Johnsson, nu een Zweedse immmigrant op Malta, zijn bijdragen te gaan halen waar hij die nodig heeft. We horen Marko Hietala (ex-Nightwish), Mats Levén (ex-Therion), Lori Lewis, Thomas Vikström en meer op zang: waar andere bands hun zangers zichzelf naar een nummer laten zetten, kiest Therion de juiste zanger voor het nummer. (Opvallend detail: Snowy Shaw, die op Sitra Ahra en Gothic Kabbalah als zanger te horen is, is nu enkel als drummer te horen.) Die uitgebreide mix van stemgeluiden in combinatie met verschillende schrijvers (allen onder directie van Johnsson) zorgt voor een diverse plaat die niet ongemerkt van het ene in het andere nummer overloopt, iets wat op Gothic Kabbalah of Beloved Antichrist wel het geval is.

Er is voor ieder wat wils: er zijn snellere stukken (Aži Dahāka) die in duidelijk contrast staan met de titeltrack of het bijzonder ontspannen Die Wellen der Zeit. Er is groove in Eye of Algol, bombast in El Primer Sol en een stevige scheut mysterie in Ten Courts of Diyu. Twee tracks die er voor mij uitspringen omdat ze meer als andere bands klinken dan Therion, zijn Tuonela (wie Marko hoort in combinatie met deze gitaren, hoort een nummer dat niet geheel had misstaan op Nightwish’ Imaginaerum) en Great Marquis of Hell dat met zijn refrein aan Hammerfall refereert.

Echte uitschieters zitten er op dit album niet bij. Het zijn solide tracks die netjes aansluiten bij de discografie van Therion. Ze zijn normaler dan Franse chansons en opera, en beter dan wat Sitra Ahra bracht, maar niet zo briljant als de eerder genoemde dubbelplaat.

De klank en mix zijn uitstekend. Er gebeurt veel met metalinstrumenten, zangers, koren en symfonische elementen, en toch klinkt het geheel helder. Die typische sound is een van de sterke punten van Therion zoals Leviathan bewijst.

Leviathan is met zijn aangename mix van stijlen en behapbare lengte van goed 45 minuten een album dat behaagt en vraagt om de 🔄️-knop in te drukken. Ik hoor wat ik wil horen, en ook zonder uitschieters is dit album een prima toevoeging aan Therions discrografie en mijn persoonlijke collectie. Laat delen II en III maar komen!

Tracklist:

  1. The Leaf on the Oak of Far
  2. Tuonela
  3. Leviathan
  4. Die Wellen der Zeit
  5. Aži Dahāka
  6. Eye of Algol
  7. Nocturnal Light
  8. Great Marquis of Hell
  9. Psalm of Retribution
  10. El Primer Sol
  11. Ten Courts of Diyu

1 Reactie

  1. Giacomo

    Goede review. Ik kan me er grotendeels in vinden. Ik vind het een heel goed album. The beloved Antichrist vond ik eigenlijk wel geweldig, maar je moet er de tijd voor nemen, samen met het tekstboek en het ganse verhaal laten bezinken. Maar in de “rat race” wereld van vandaag is zo’n album natuurlijk geen makkelijk gegeven.

    Op het nieuwe album staan een paar hele goeie nummers op. Ik mis ergens wel de typische langdurende nummers à la “Siren of the woods” of “Clavicula nox”. Bijna geen enkel nummer haalt zelfs de 5 minuten. Ik heb via de webshop van Therion de “producers editions” besteld, incl. 5 bonus tracks – 4 vocal alternatives of “Tuonela” and 1 of “Eye of Algol”. Benieuwd naar deze versies.

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Login

Recente reviews

Upcoming concerten

februari

Geen concerten

maart

13mar13:00METALWORKSFEST XL 2021KUBOX - KUURNE

19mar(mar 19)14:0021(mar 21)02:00Prognosis Festival @ Effenaar - Eindhoven

Loading
Share This
X