Wie Sabaton zegt, zegt 'power metal', 'oorlog' en 'Zweden'. Sinds kort kan je aan dat rijtje ook 'nieuw album' plakken: met The Great War lost het vijftal zijn negende album. Het klinkt zoals je mag verwachten van een Sabaton-plaat en is dus een veilige aankoop voor de fan. Ik volg Sabaton al enkele albumcycli en ondertussen ben ik het gewend om iedere twee, drie jaar hetzelfde album met lichte variatie te kopen. Zo ook met The Great War, dat formulaïsch Sabaton is en voor de gemiddelde fan weinig echte verrassingen zal aanbrengen. Maar zolang het goed klinkt is dat ook ..

Sabaton - The Great War

Releasedatum: 19 juli 2019
Algemeen
User Rating : Be The First One !

Wie Sabaton zegt, zegt ‘power metal’, ‘oorlog’ en ‘Zweden’. Sinds kort kan je aan dat rijtje ook ‘nieuw album’ plakken: met The Great War lost het vijftal zijn negende album. Het klinkt zoals je mag verwachten van een Sabaton-plaat en is dus een veilige aankoop voor de fan.

Ik volg Sabaton al enkele albumcycli en ondertussen ben ik het gewend om iedere twee, drie jaar hetzelfde album met lichte variatie te kopen. Zo ook met The Great War, dat formulaïsch Sabaton is en voor de gemiddelde fan weinig echte verrassingen zal aanbrengen. Maar zolang het goed klinkt is dat ook niet nodig.

Sabaton staat al jaar en dag garant voor power metal gekenmerkt door compacte nummers, aangedreven door vlotte gitaarriffs op een uitgebreid bedje van keyboardharmonieën, en aangevoerd door Joakim Brodéns voor power metal atypische bromstem. De nummers zelf zijn, net als op de twee voornoemde platen, een verderzetting van een bepaald format: je hebt er die geïnspireerd zijn door eigen nummers uit het verleden (ik hoor in Seven Pillars of Wisdom een herwerkte en boeiender versie van White Death, en zowel 82nd All the Way en A Ghost in the Trench doen met hun synthstructuur terugdenken aan Shiroyama). Aan de andere kant heb je de experimentjes: het enorm opgefokte The Red Baron is een erg catchy nummer met binnen het oeuvre een eigen karakter; met de titeltrack brengt de band een donkerder, groovend werkje. Brodén gaat hier dieper en trager met zijn stem, en verleent dat extra dat we graag hebben. Meezingmomenten zijn er in overvloed: The Great War, Fields of Verdun, 82nd All the Way. Het nieuwe werk zal live niet moeten onderdoen voor oudere nummers.

De korte duur van de nummers is mijn grootste klacht op deze plaat: gemiddeld 3m28s is niet bepaald lang, en eens een song echt goed vertrokken is, is ‘ie alweer afgelopen. Dit was ook al een bron van ergernis voor mij op The Last Stand (3m20s per nummer) en Heroes (3m42s). Een tweede minpunt: Sabaton weet vaak niet hoe het zijn nummers moet afsluiten. Luister maar eens naar ouder werk en turf hoe vaak een nummer wordt afgesloten met een slotakkoord op gitaar en toetsen, en dan een drumrol. Hier horen we dat op 82nd All the Way, The Red Baron, The Great War, Fields of Verdun; op The Last Stand was dat op Last Dying Breath, Rorke’s Drift, Hill 3234, en Shiroyama. Eens je het hoort, onthoor je het nooit meer. Speel een spel en zoek dit trucje op oudere albums.

Gaat Sabaton met The Great War zieltjes winnen? Absoluut niet. Wie het verhaal tot nog toe te poppy en kunstmatig vond, zal met een luisterbeurt 38 minuten van zijn leven verliezen. Daarvoor leunt The Great War te hard aan bij wat Sabaton in het verleden en in het bijzonder op Heroes/The Last Stand deed: opgewekte meezingmetal met bescheiden techniciteit en een stevig keyboardsausje, met een typische modulatie in het laatste refrein. De nummers zijn gemaakt om door zoveel mogelijk mensen goed te vinden, niet om de technische driften van de bandleden te bevredigen. Bovendien klinkt het wel erg vrolijk voor de bezongen onderwerpen: ruwweg 300.000 soldaten lieten het leven in Verdun, de rijmpjes van de bijhorende track zijn wellicht niet de beste soundtrack bij dit historisch hoofdstuk.

Anderzijds kunnen de bestaande fans van deze plaat smullen: om maar één voorbeeld te geven voor mij is het duidelijk dat Sabaton met Seven Pillars of Wisdom een prachttrack heeft neergepend. Zoals al gezegd, dit is een betere versie van White Death: het gaat lekker vooruit, het refrein is een oorwurm, Brodén gaat hier voluit, en de klank is heerlijk optimistisch. Het artwork, net als voorheen van Péter Sallai, is prachtig gedetaileerd en ademt uit wat een mens kan verwachten van deze plaat: oorlog zonder de somberheid.

Geluidstechnisch is alles in orde: je hoort alle instrumenten mooi doorkomen, Brodéns stem is krachtig en toonvast (wat live niet altijd waar is). Ik vind het enigszins jammer dat de toetsen zo luid staan terwijl er live niemand achter de piano staat, maar dat is dan ook het enige. De klank is de verdienste van producer Jonas Kjellgren die ook al samenwerkte met Immortal, Heidevolk, Civil War, Kampfar, Melechesh

The Great War is Sabaton in een duidelijke verderzetting van de lijn uitgelegd door Heroes en The Last Stand. Formulaïsch, ja, maar met bescheiden verrassingen en vertrouwdheid met wat we al kennen. Het belangrijkste minpunt is de korte duur van de nummers, de pluspunten zijn een vuur dat nog niet is uitgedoofd en de vaardigheid om met dezelfde ingrediënten toch weer iets smakelijk te bereiden. “Great war, there will be no encore” wordt gezongen in het titelnummer – ik mag hopen van wel!

Tracklist:

  1. The Future of Warfare
  2. Seven Pillars of Wisdom
  3. 82nd All the Way
  4. The Attack of the Dead Men
  5. Devil Dogs
  6. The Red Baron
  7. Great War
  8. A Ghost in the Trenches
  9. Fields of Verdun
  10. The End of the War to End All Wars
  11. In Flanders Fields

 

X