Rik Bauters

Het Italiaance Hevidence is eigenlijk geen nieuwe band, maar de wedergeboorte van Evidence die in 2011 zijn debuut lanceerde. De bandoprichter is Diego Reali en was in een vorig leven één van de stichtende leden van het eveneens Italiaanse DGM. Hij leverde zes progressieve metalalbums af met die heren, maar besloot in 2006 de band te verlaten en zijn eigen weg te volgen. Na wat muzikale avonturen besloot hij terug te keren naar zijn vurige liefde: de klassieke heavy metal. Met Nobody’s Fault levert hij een uiterst veelzijdig album op de markt.

Diego Reali heeft zijn inspiratie duidelijk bij de eerste albums van Yngwie Malmsteen gehaald. Dig In The Night brengt het album op gang met een pure neo-klassieke shredsolo. Maar ik voeg er meteen aan toe dat zijn geschred volledig in dienst van de song staat en de zaak niet volledig overneemt. Maar de man is wel heel prominent aanwezig! Op het titelnummer laat hij wat meer bluesy licks horen en dit nummer is op en top melodieus. Variatie is troef hier op dit album, want Miracle kan je best samenvatten als speedy power metal met een verrassend rustige break.

Het album kan je niet in een bepaald vakje plaatsen. Dit zorgt ervoor dat je geboeid blijft luisteren naar wat komen gaat. Zo is So Unkind een sfeervol nummer met een meer relaxte zang van Corrado Quoiani, is Ave Maria een schredfest en bevat Overdrive wat summiere countryrockinvloeden. I Want More doet zelfs denken aan de oude Rainbow (ten tijde van Long Live Rock ‘n’ Roll) door het gitaargeluid.

Eén ding staat als een paal boven water: Diego is een uiterst veelzijdig gitarist, die steeds emoties weet los te maken met zijn gitaarspel. Met Out Of This Time voegt hij modernere elementen (zoals stemvervorming en meer rockgetinte riffs) toe aan het geluid. het wordt zelfs Rock ‘n’ Roll time tijdens het flitsende Pack Your Bags, waar de bas ook een hoofdrol speelt tijdens de verzen. Die trend wordt doorgetrokken met All I Ever Needed. Met het instrumentale Note steekt hij zijn adoratie voor Uli Jon Roth niet onder stoelen of banken. Een mooi en vooral sfeervol einde voor een sterk afwisselend album.

Ik vrees echter een beetje dat zijn veelzijdigheid mensen zal afschrikken en daardoor niet goed overweg kunnen met dit album. Ikzelf hou enorm van variatie en vind dit een leuke verzameling van kwaliteitsvolle nummers.

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Login

Recente reviews

Upcoming concerten

september

Geen concerten

oktober

15oktalldayProgtime 2022

Loading
Share This
X