Alex

IJsland kennen we als het land van vulkanen, bankencrisissen, elfen en noorderlicht, maar het heeft ook een muzikaal kantje. Dat kantje manifesteert zich onder andere in het zeskoppige Skálmöld dat zijn vierde plaat, Vögguvisur Yggdrasils, klaar heeft. Na drie ijzersterke platen zijn de verwachtingen hooggespannen.

Skálmöld ontstond in 2009 en had in 2010 zijn debuut Baldur al uitgebracht – weliswaar beperkt tot de IJslandse en Faroerse markt, de rest van de wereld moest wachten tot de band door Napalm Records werd opgemerkt. In 2012 volgde Börn Loka, en weer twee jaar later was daar Með Vættum. Klokvast, en dus zag enkele weken terug de vierde worp ook het daglicht.

De zes muzikanten – sinds het ontstaan van de band nog steeds in dezelfde bezetting – zijn wereldberoemd in hun thuisland. Dat hebben ze deels te danken aan de kwaliteit van hun muziek, en mogelijk nog meer aan het feit dat de teksten geschreven zijn volgens de even oude als ingewikkelde regels van de IJslandse poëzie. En de verhalen die de teksten brengen spreken jong en oud aan. Op Baldur werd verhaald van een viking die zijn gezin vermoord zag door demonen, op Börn Loka maakten een jongen en zijn zus op onaangename wijze met Loki’s kinderen en sluwe listen, op Með Vættum reisde een vrouw IJsland rond om het tegen monsters te beschermen. Met Vögguvisur Yggdrasils richt de band zijn blik op de negen werelden uit de Noordse mythologie, verbonden door de machtige boom Yggdrasil. Of zo beweert de band, van dat IJslands begrijpt toch niemand een snars.

En dan zijn we aanbeland bij de muziek zelf: zoals gezegd waren na drie ijzersterke platen de verwachtigen hooggespannen. Met Vögguvisur Yggdrasils slaagt Skálmöld er evenwel niet in om de lijn van hoge kwaliteit door te trekken. De voornaamste redenen hiervoor zijn dat de muziek vaak voortmeandert en  ziet waar ze uitkomt in plaats van een resolute richting te kiezen; er te weinig blijft hangen en er nauwelijkse memorabele stukken zijn; de gitaarsound te vaak niet doorkomt.

De sterke momenten van de plaat zijn nummers als Niðavellir, waarin de band met stevig tempo en duidelijk hoorbare passie speelt. Nummers waarin er stevige riffs en aanstekelijke melodiën te horen zijn die op natuurlijke wijze verbonden zijn en waarin de zang – zij het gutteraal gegrom, overslaande screams, indrukwekkende bas of een melodieus koor – je vastgrijpt en meetrekt in de onverstaanbare IJslandse taal. Na enkele luisterbeurten kan ik me enkel deze track nog voor de geest halen om een sterk moment te duiden.

Er zitten zeker goede riffs en ideeën in de plaat verstopt, maar die komen dus niet tot hun recht. Opener Múspell is geen echte topper maar entertaint wel tot de band in de brug arriveert: daar zakt het nummer in omdat iedereen daar iets anders lijkt te willen doen, en niemand het met overtuiging doet.

Dat schijnbare gebrek in overtuiging hoor ik ook in de gitaarsound die me met momenten veel te dun is. Skálmöld heeft drie gitaristen in zijn rangen, en alledrie hebben een gitaarsound met veel hoogte en weinig buik. Op vorige platen was dat deel van de charme, hier lijkt het soms nadrukkelijk in de mix gezet dat er wat ontbreekt. Net zoals in datzelfde Múspell, bijvoorbeeld: de slappe gitaarsound doet de band geen eer aan. Soms klinkt het zelfs alsof er slechts één gitaar is.

Ik ben ondertussen een vijftal keer door de plaat heen gegaan, en waar de vorige drie platen mijn aandacht van begin tot eind captiveerden, is dat Vögguvisur Yggdrasils helemaal niet het geval. Het klikt niet, en dat is jammer: het concept van de Negen Werelden is erg boeiend en er zijn al uitstekende platen gemaakt (Therions Secret of the Runes is zeer de moeite). Je hoort wel dat Skálmöld een ander karakter aan ieder nummer wil geven en ja, de sfeer die de band wil neerzetten klopt wel met het beeld dat ik van de negen werelden heb. Maar het loopt mis met het in stand houden van die sfeer gedurende een heel nummer.

Vögguvisur Yggdrasils is een album dat je gerust kan opzetten op de achtergrond – dat de muziek niet van eenzelfde hoge kwaliteit is betekent niet dat de muziek stoort – maar biedt niet veel diepgaande luisterpret.

Samengevat: Skálmöld is een uitstekende band maar kan zijn triomftocht na drie zeer puike albums niet voortzetten. De plaat biedt weinig muziek van hetzelfde kaliber als voorheen en is veeleer saai te noemen. Ik raad iedere liefhebber van mooi uitgewerkte, krachtige en melodieuze metal om Baldur, Börn Loka of Með Vættum op te zetten.

SkálmöldVögguvisur Yggdrasils
Napalm Records, 30 september 2016

 

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Login

Recente reviews

Upcoming concerten

september

Geen concerten

oktober

15oktalldayProgtime 2022

Loading
Share This
X