Alex

Twee jaar na zijn vorige worp Erdentempel brengt het Duitse ensemble Equilibrium zijn vijfde plaat Armageddon uit. Wie niet vies is van een scheut bombast en een stevige laag synth op zijn riffs, leest verder.

De bouwstenen voor een Equilibrium-plaat: strakke gitaren die in de ritmesectie doorriffen, een zanger die zich vooral in zijn moerstaal en met rauwe stem de longen uit het lijf schreeuwt, en heel veel synths die een stevige harmonische bodem vormen waarop de rest van de band staat, maar die ook het leeuwendeel van de melodie voor zich nemen. Daar zit het hem het belangrijkste kenmerk van Equilibrium: de metal is rond de vele lagen orchestratie geschreven en de gitaren zijn niet altijd wat je na een nummer onthoudt. De meeste melodische lijnen worden door de orchestratie gespeeld, of gebracht door de gitaren en gespiegeld door het digitale orkest. Dat dient evenwel geen slechte zaak te zijn, maar het is een aanpak die niet iedereen ligt (mij gelukkig wel).

Equilibrium is een band die met zijn vele lijnen erg bombastisch klinkt, filmisch haast, maar niet overrompelend: dat is te danken aan de uitstekende productie, die weliswaar erg gepolijst is maar zorgt dat ieder instrument te onderscheiden is en zijn moment de gloire beleeft. Deze productie doet de keyboards erg geprogrammeerd klinken en dat is toch een beetje zonde, want de luisteraar kan vermoeden dat hij een band hoort die met een computer meespeelt.

Equilibrium klinkt bijzonder opgewekt, vrolijk en oprecht hoopvol, een tamelijk zeldzaam gegeven in de metalscene. Dat is vooral te danken aan de panfluitdeuntjes en uptemporiffs die gitarist René Berthiaume en de zijnen je richting uitsturen, zoals je kan horen in bijvoorbeeld Heimat of Rise Again. De sound is een handelsmerk van de band geworden en dat draagt Equilibrium al enkele albums met zich mee. Zanger Robse mag dan wel grommen, het doet niets af aan het positieve karakter van de muziek.

Er wordt ook wat voorzichtig geëxperimenteerd met nieuwe klankjes (het industriële refrein in Born to Epic, het iets rauwere Prey), maar grote veranderingen na Erdentempel zijn niet te merken. En laat het duidelijk zijn, dat moet ook niet.

Ik schaf me dit Armageddon zeker aan: een zeer te genieten plaatje voor wie nood heeft aan een oprecht oppeppende noot en daarbij de bombast van de klank niet schuwt.

Tracklist:

  1. Sehnsucht
  2. Erwachen
  3. Katharsis
  4. Heimat
  5. Born to Be Epic
  6. Zum Horizont
  7. Rise Again
  8. Prey
  9. Helden
  10. Koyaniskatsi
  11. Eternal Destination

0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Login

Recente reviews

Upcoming concerten

juni

23jun(jun 23)15:0025(jun 25)23:59Jera On Air 2022

july

Geen concerten

Loading
Share This
X